ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΓΗΡΑΝΣΗΣ

Η γήρανση έχει αναγνωριστεί εδώ και καιρό ως μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από την κατάρρευση της μη γραμμικής δυναμικής και των φρακταλικών μοτίβων, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απώλεια της φυσιολογικής πολυπλοκότητας σε πολλαπλά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του μεταβολισμού του ήπατος, της καρδιακής φυσιολογίας και του βαδίσματος. Καθώς η εκφύλιση εξελίσσεται, το σώμα χάνει την πλεονάζουσα ικανότητά του και απλώς υπάρχουν λιγότερες υγιείς λειτουργικές μονάδες ιστών διαθέσιμες για να διατηρήσουν τη συνολική απόδοση κάθε οργάνου. Αυτή η μείωση έχει αρκετές σημαντικές συνέπειες. Όταν πολλές λειτουργικές μονάδες ιστών ενσωματώνονται τόσο ελάχιστα με το περιβάλλον τους που φαίνονται «ξένες», το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να τις αναγνωρίσει λανθασμένα ως απειλές, πυροδοτώντας αυτοάνοσες αποκρίσεις. Ταυτόχρονα, η μειωμένη ομάδα υγιών μονάδων περιορίζει την ικανότητα του σώματος να επιδιορθώνει βλάβες ή να εξαλείφει δυσλειτουργικές μονάδες που έχουν παρασυρθεί πολύ σε χαοτική συμπεριφορά. Τελικά, αυτές οι εντροπικές μονάδες μπορεί να μην ανταποκριθούν κατάλληλα στα σήματα επιδιόρθωσης, είτε πεθαίνοντας πρόωρα είτε επιχειρώντας διαταραγμένη ανάπτυξη. Με κάθε μία από αυτές τις αλλαγές, η ανθεκτικότητα που κανονικά προστατεύει από την εμφάνιση καρκίνου μειώνεται, καθιστώντας την καρκινογένεση ολοένα και πιο πιθανή με τη βιολογική, όχι απλώς τη χρονολογική, ηλικία. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, οι πιθανότητές τους να αναπτύξουν καρκίνο αυξάνονται σταθερά, ένα μοτίβο που παρατηρείται όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και σε πειραματόζωα. Ωστόσο, η γήρανση δεν επηρεάζει κάθε όργανο με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί ιστοί γίνονται πιο ευάλωτοι στον καρκίνο με την πάροδο των ετών, ενώ άλλοι γίνονται εκπληκτικά ανθεκτικοί. Αυτό που κάνει η γήρανση, ωστόσο, είναι να διευκολύνει τις πρώιμες, σιωπηλές αλλαγές στα κύτταρα να εξελιχθούν σε πλήρη νόσο. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η γήρανση αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου μέσω διαφόρων επικαλυπτόμενων μηχανισμών. Με την πάροδο του χρόνου, οι ιστοί συσσωρεύουν κύτταρα που βρίσκονται ήδη στη μέση της οδού του καρκίνου. Ταυτόχρονα, η εσωτερική ισορροπία του σώματος, η ομοιόστασή του, αρχίζει να μεταβάλλεται. Το ανοσοποιητικό σύστημα γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό στην ανίχνευση μη φυσιολογικών κυττάρων και τα ορμονικά συστήματα χάνουν μέρος της λεπτορυθμισμένης ρύθμισής τους. Ένας άλλος βασικός παράγοντας είναι η αστάθεια των τελομερών, η οποία συνδέει τη φυσική βράχυνση των άκρων των χρωμοσωμάτων με μεγαλύτερη πιθανότητα κακοήθους μετασχηματισμού. Η έρευνα τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα δείχνει ότι οι ηλικιωμένοι οργανισμοί είναι πιο ευαίσθητοι σε ουσίες που προάγουν την ανάπτυξη όγκων, μια πρόβλεψη που γίνεται εδώ και καιρό από το πολυσταδιακό μοντέλο καρκινογένεσης. Τα στοιχεία που συνδέουν τη βιολογία των τελομερών και την αναπαραγωγική γήρανση με τον ανθρώπινο καρκίνο είναι ισχυρά. Αλλά η ιδέα ότι η κυτταρική γήρανση προκαλεί άμεσα τη γήρανση του ανθρώπου παραμένει αμφιλεγόμενη και απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.