Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ ΝΟΣΟΣ
Σύμφωνα με ένα κύριο άρθρο του Journal of Clinical Oncology, του επίσημου περιοδικού της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας Έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον καρκίνο.
 
Η θεραπεία του καρκίνου θα πρέπει να προσανατολίζεται τόσο στον «όγκο» όσο και στην «ασθένεια».αν ο καρκίνος ως «ασθένεια» αγνοηθεί και παραμεληθεί, τότε μια μάχη μπορεί να κερδηθεί, αλλά όχι ο πόλεμος. Η υπόλοιπη «ασθένεια», όπως το σώμα της «Λερναίας Ύδρας» στην ελληνική μυθολογία, θα διατηρήσει όλη τη δυνατότητά της να αναπαράγει τον «όγκο», είτε με τη μορφή τοπικής «υποτροπής» είτε με τη μορφή ανιχνεύσιμης «μετάστασης».
 
Η Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία, ερευνητικά  και κλινικά τεκμηριωμένη, αυξάνει σημαντικά τις δυνατότητες για  την αποτελεσματική αντιμετωπιση του Καρκινου ως ασθένειας όλου του οργανισμού και για την ουσιαστική βελτίωση της πρόγνωσης του κάθε ενός ασθενους.

Ο καρκίνος είναι ασθένεια όλου του οργανισμού, αν και η πιο εμφανής έκφρασή της είναι ένας όγκος, ο οποίος ακολουθεί μια καθορισμένη ακολουθία συγκεκριμένων δομικών και λειτουργικών γεγονότων, που αρχικά λαμβάνουν χώρα σε δύο επίπεδα: το όργανο ή το μέρος του σώματος στο οποίο εμφανίζεται ο όγκος, και την ολότητα, την ολότητα του οργανισμού.

Η καρκινογένεση δεν είναι απλώς η εμφάνιση κακοήθων κυτταρολογικών χαρακτηριστικών σε ένα συγκεκριμένο είδος κυττάρου ενός ιστού. Αυτή είναι σίγουρα μια σημαντική παράμετρος, αλλά καλύπτει μόνο ένα μέρος ολόκληρης της παθολογικής ιστορίας του καρκίνου και μπορεί να εντοπιστεί και σε ορισμένες άλλες καταστάσεις. Επιπλέον, η καρκινογένεση είναι μια νεοπλασματική παθολογική κατάσταση, η οποία δεν συνδέεται απαραίτητα με την εμφάνιση ενός όγκου, όπως συμβαίνει στη λευχαιμία. 

Η τρέχουσα συμβατική θεραπεία εφαρμόζεται στους κακοήθεις νεοπλασματικούς ιστούς, κυρίως όγκους, οι οποίοι δεν αποτελούν οι ίδιοι την «ασθένεια» αλλά μέρος, συστατικό, «προϊόν» της «ασθένειας». Αυτό το «προϊόν» είναι σίγουρα επικίνδυνο για τον οργανισμό του ασθενούς και πρέπει να αντιμετωπιστεί χωρίς καθυστέρηση με όλα τα διαθέσιμα και πλέον ενδεδειγμένα μέσα. Παρ' όλα αυτά, ο καρκίνος ως «ασθένεια» παραμένει, ακόμη και μετά την ολική εκτομή ή/και βλάβη του κακοήθους όγκου και τυχόν υπολειμμάτων ή διασκορπισμένων καρκινικών κυττάρων, όπως αυτό έχει προφανώς επιβεβαιωθεί από τα σχετικά κλινικά και ερευνητικά δεδομένα των τελευταίων δεκαετιών. Εάν ο καρκίνος δεν ήταν «ασθένεια», αλλά απλώς ένας όγκος, τότε δεν θα εμφανίζονταν υποτροπές και μεταστάσεις μετά από μια πλήρη χειρουργική εκτομή του όγκου και τυχόν επικουρικές θεραπείες για την εξάλειψη τυχόν κακοήθων κυττάρων που έχουν διαφύγει. Η «ασθένεια» παραμένει και, εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, μπορεί να αναπαράγει έναν όγκο στην ίδια θέση ως υποτροπή ή σε απομακρυσμένες θέσεις ως «μετάσταση».

Είναι ανεκτίμητο να αναγνωρίζεται ο καρκίνος ως ασθένεια πριν από οποιαδήποτε παθολογική επιβεβαίωση κακοήθειας. Σύμφωνα με τη συμβατική αντίληψη, μια «έγκαιρη» διάγνωση καρκίνου σημαίνει ότι έχουν βρεθεί κακοήθη κύτταρα σε μια περιορισμένη θέση ενός οργάνου, συνήθως με τη μορφή ενός «καρκινώματος in situ», χωρίς παθολογικές ενδείξεις διασποράς σε άλλες θέσεις του οργανισμού. Αλλά, εάν ο καρκίνος θεωρείται ασθένεια σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα, όταν βρίσκονται τα πρώτα κύτταρα για να τεθεί η διάγνωση καρκίνου, η ασθένεια του καρκίνου είχε ήδη ξεκινήσει προ πολλού.

Η ενσωμάτωση του σύγχρονου βιοϊατρικού μοντέλου με το ολιστικό μοντέλο εντός ενός ιπποκρατικού εννοιολογικού πλαισίου δεν είναι μόνο ενδεδειγμένη, αλλά και αναγκαστική. Η βάση για τη θεραπεία του καρκίνου θα πρέπει να περιλαμβάνει την ανίχνευση και τη διαχείριση όλων όσων σχετίζονται αιτιολογικά με την έναρξη αυτής της νόσου σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση, την αποκατάσταση των ομοιοστατικών διεργασιών και του περιβάλλοντος των καρκινικών κυττάρων.

Όπως σε όλες τις χρόνιες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, θα πρέπει πάντα να εφαρμόζεται εξατομικευμένη θεραπεία, η οποία στοχεύει τόσο στο άρρωστο όργανο του σώματος όσο και σε ολόκληρο τον οργανισμό.

Σύμφωνα με την ιπποκρατική άποψη, κάθε θεραπεία θα πρέπει να θεωρεί τον ασθενή ως μια μοναδική σωματική, ψυχική και κοινωνική οντότητα. Υπάρχει ανάγκη να ανακτηθεί η σοφία του Ιπποκράτη και να ενσωματωθούν όλες οι σχετικές επιστημονικές πληροφορίες σε ένα νέο συνεκτικό πλαίσιο ή παράδειγμα, που θα οδηγήσει στην αποκατάσταση των καρκινοπαθών στην καλύτερη δυνατή σωματική, συναισθηματική και κοινωνική τους κατάσταση. Το νέο παράδειγμα για τη θεραπεία του καρκίνου θα πρέπει να βασίζεται σε αυτήν την ολιστική και συστημική ιατρική άποψη. Όπως δίδαξαν οι παλιοί δάσκαλοι της ιατρικής, πρέπει να θεραπεύουμε και τους ασθενείς, όχι μόνο τις ασθένειες.

Η ολοκληρωμένη ιατρική στον καρκίνο δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει απλώς ορισμένα υποστηρικτικά μέσα για την ψυχική και σωματική ευεξία, αλλά θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας γόνιμης αναβάθμισης ή μετασχηματισμού της υπάρχουσας ιατρικής περίθαλψης και θεραπείας, με βάση τη σύγχρονη γνώση και τα δεδομένα για τη φύση  του καρκίνου ως μια δυνητικά αναστρέψιμη κατάσταση, η οποία έχει αναπτυχθεί υπό συνθήκες απειλητικές για τη ζωή για την ακεραιότητα των ιστών, των οργάνων ή ακόμα και ολόκληρου του οργανισμού.

Θα πρέπει επισης να δοθεί ιδιαίτερη  σημασία σε συχνά συνυπάρχουσες ψυχικές και συναισθηματικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, ειδικά όταν η κατάθλιψη έχει εκδηλωθεί πριν από την ανίχνευση του καρκίνου. Η θεραπεία θα πρέπει να περιλαμβάνει μια κατάλληλη ψυχοσωματική προσέγγιση και ρύθμιση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που επηρεάζονται από την κατάθλιψη και ενθαρρύνουν την εξέλιξη του καρκίνου, ειδικά την ανοσολογική ισορροπία και τις αναπνευστικές λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα: κυτταρικό, ιστικό, όργανο και ολόκληρου του οργανισμού.

Η θεραπεία του καρκίνου θα πρέπει να προσανατολίζεται τόσο στον «όγκο» όσο και στην «ασθένεια». Δεδομένου ότι η «ασθένεια» προηγείται του όγκου, ο οποίος είναι το προϊόν της νόσου, θα ήταν ιδανικό, και καθόλου ανεξέλεγκτο, να ανιχνευθεί η «ασθένεια» σε ένα στάδιο όπου δεν έχει ακόμη εμφανιστεί «όγκος». Εάν ο καρκίνος διαγνωστεί σε αυτό το στάδιο, τότε η θεραπεία θα πρέπει να στοχεύει στην ενεργειακή οικονομία ολόκληρου του οργανισμού και των πιο ευάλωτων οργάνων για την ανάπτυξη όγκου. 

Αν, από την άλλη πλευρά, ο καρκίνος διαγνωστεί μετά την ανεύρεση όγκου ή κακοήθων κυττάρων, τότε η ενδεδειγμένη θεραπεία είναι αναγκαστικά πολύ διαφορετική, καθώς συνήθως έχει περάσει πολύς χρόνος από την εγκατάσταση της «ασθένειας» χωρίς καμία διαχείριση. Ο «όγκος», το προϊόν της «ασθένειας», με την αύξηση του μεγέθους του και την διεισδυτικότητά του, έχει κύριο ρόλο στην προώθηση του καρκίνου, εφόσον παραμένει άθικτος στο σώμα. Αυτή η σκληρή πραγματικότητα υπαγορεύει ότι η πρώτη προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στον ίδιο τον «όγκο» με τα ενδεδειγμένα και διαθέσιμα θεραπευτικά μέσα. Αλλά, αν ο καρκίνος ως «ασθένεια» αγνοηθεί και παραμεληθεί, τότε μια μάχη μπορεί να κερδηθεί, αλλά όχι ο πόλεμος. Η υπόλοιπη «ασθένεια», όπως το σώμα της «Λερναίας Ύδρας» στην ελληνική μυθολογία, θα διατηρήσει όλη τη δυνατότητά της να αναπαράγει τον «όγκο», είτε με τη μορφή τοπικής «υποτροπής» είτε με τη μορφή ανιχνεύσιμης «μετάστασης».