ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ-ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ


 
Ένας αναλυτικός οδηγός για ασθενείς

Τι είναι η Ομοιοπαθητική

Η Ομοιοπαθητική ακολουθεί μία φυσική, αποτελεσματική, ήπια και ασφαλή προσέγγιση με βάση μιά Φαρμακολογία,η οποία έχει ήδη δώσει απο μακρου χρόνου τα  διαπιστευτήρια της και  εφαρμόζεται σε επίπεδο Εθνικων Συστηματων Υγείας σε χωρες της Ευρωπαϊκης Ενωσης και της Αμερικής.

Η Ομοιοπαθητική δεν στοχεύει μόνον στην ανακούφιση των συμπτωμάτων,  αλλά και στην αποκατάσταση της υγείας. Στα θεμέλια της βρίσκεται η τεκμηριωμενη βιοιατρική αντίληψη ότι ο οργανισμός έχει μέσα του σημαντικές δυνατότητες για να επανέλθει στην υγεία, οι οποίες όμως θα πρέπει να ενισχυθούν καταλληλα .

H Ομοιοπαθητικη λειτουργεί με τα όμοια,δηλαδη με μια πληροφορικη και χωρις χημικά φαρμακολογια,η οποια συντονιζεται με τις ανάγκες του οργανισμου και γινεται κατανοητη απο τον αμυντικο  μηχανισμο.

H Ομοιοπαθητική αντιμετωπίζει την ασθένεια σε ολες τις διαστασεις, τοσο τοπικα στα πασχοντα οργανα ή μερη του σωματος αλλα και συστηματικα στο σύνολο του οργανισμου. Λαμβάνει υπόψη τη σωματική, ψυχική και συναισθηματική διάσταση, βλέποντας τον ασθενή ως μια ενιαία ολότητα. 

Τι εναι τα Ομοιοπαθητικά φαρμακα

Ειναι ουσίες που προέρχονται από την φύση (φυσικής, ζωικής ή ορυκτής προέλευσης), παρασκευάζονται με φυσικό τρόπο και δεν έχουν καμία σχέση με τα χημικά φάρμακα. Η δραση τους ειναι βιοφυσικη και πληροφοριακη. Ενεργούν πάνω σε ολόκληρο τον οργανισμό, ενισχύοντας τον αμυντικό του μηχανισμό για  την αντιμετώπιση   συμπτωμάτων και διαταραχων.Τα ομοιοπαθητικα φαρμακα διατίθενται σε πολλά φαρμακεία και είναι αναγνωρισμένα από τον Ελληνικό Οργανισμό Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.) από το 1994, σύμφωνα με τη σχετική Ευρωπαϊκή οδηγία.  Κατά τη διαδικασία παρασκευής τους έχουν αραιωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να καταργηθεί οποιαδήποτε πιθανότητα παρενέργειας. Δεν είναι ούτε προσμίξεις χημικών φαρμακευτικών ουσιών, ούτε προσμίξεις μιγμάτων βοτάνων, ούτε τίποτε άλλο σχετικο. Μέσω της διαδικασία της αραιωσης και δυναμοποίησης έχει απομακρυνθεί κάθε πιθανότητα τοξικής δράσης στον οργανισμό.
 
Το κάθε ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο έχει απόλυτα συσκεκριμένους στόχους δράσης στον οργανισμο,με βαση τις αρχές της ομοιότητας και της συνάφειας με ιστούς και όργανα.

Πόσο διαρκεί μια Ομοιοπαθητική αγωγή

Η διάρκεια  εξαρτάται κυριως απο τη γενική κατάσταση της υγείας.Θα πρεπει να αντιμετωπίζονται  και οι τυχον συνέπειες απο μακροχρόνιες λήψεις συμβατικων φαρμάκων, διοτι αυτες περιορίζουν την ικανότητα της αυτορρύθμισης μεσω των ενδογενών αμυντικών μηχανισμών του σώματος.Επίσης,η ρύπανση του περιβάλλοντος, η κακή διατροφή, η έλλειψη άσκησης και πολλοί άλλοι παράγοντες οδηγούν σε μια γενικά χειρότερη κατάσταση υγείας.

Τι πρέπει να προσέχουν οι ασθενείς κατα τη διάρκεια της Ομοιοπαθητικής Αγωγής

Ο μοναδικός περιορισμός είναι να μη βαζουν οτιδηποτε στο στομα οι ασθενείς 20-30 λεπτα της ώραςπριν και μετα τη ληψη του ομοιοπαθητικου φαρμακου.ΟΥΔΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ απαιτειται να υπάρχει με βαση την ιατρική και φαρμακευτικη βιβλιογραφια και κλινική πρακτικη.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διατίθενται σε διάφορες μορφές ανάλογα με τη διαδικασία παρασκευής. Η μορφή δεν αλλάζει την αποτελεσματικότητα. Συνιστάται να αφήνετε το φάρμακο,συνηθως το περιεχομενο μιας καψουλας ή μικρα κουφετάκια(να διαλυθεί στο στόμα.Οσον αφορα την αποθήκευση και προστασια των ομοιοπαθητικών φαρμάκων,τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν πρέπει να φυλάσσονται κοντά σε ηλεκτρικές συσκευές, κινητά τηλέφωνα ή το WiFi. Οι έλεγχοι ασφαλείας στο αεροπλάνο δεν δημιουργουν κανένα πρόβλημα.

Ποιο ειναι το περιεχομενο της Ομοιοπαθητικης Συνεντευξης

Η ομοιοπαθητική συνέντευξη αποτελεί το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα στην ομοιοπαθητική προσέγγιση. Είναι μια καταλληλα στοχευμένη συζήτηση με στόχο να κατανοηθουν τα προβλήματα υγειας, οι παθησεις και οι λειτουργικες  διαταραχες, η αιτιολογια και η παθογενεια τους,με βαση την Γενικη/Ειδικη Παθολογία(Pathology), ωστε να μορφοποιηθει η καταλληλοτερη αντιμετωπιση με τα ομοιοπαθητικά φάρμακα.Είναι, επιπλεον, μια ολοκληρωμένη, ανθρώπινη και σε βάθος διαδικασία με στόχος  να κατανοηθεί ο ασθενής και στο σύνολό του.

Mπορει να γινεται Ομοιοπαθητικη αγωγη παραλληλα με Συμβατική φαρμακευτικη αγωγη ,οταν αυτη  απαιτειται.

Ασφαλως ναι, δεδομενου οτι δεν υπαρχει καμμια απολυτως αλληλεπιδραση μεταξυ τους.Τα συμβατικα φαρμακα ειναι χημικης φυσης ,ενω τα ομοιοπαθητικα  εχουν βιοφυσικη πληροφοριακη υποσταση ,δηλαδη κινουνται σε διαφορετικο επιπεδο απ'οτι τα χημικα φαρμακα.Αξιζει επισης να σημειωθει οτι η συγχρονη ομοιοπαθητικη φαρμακολογια μπορει να μετριασει σημαντικα πολλες παρενεργειες απο μακροχρονια χρηση συμβατικων φαρμάκων, 

Πως γίνεται η ανάλυση περιπτώσεων χρόνιων παθησεων και διαταραχών μέσω του ομοιοπαθητικού ιστορικού

Το Ομοιοπαθητικό Ιστορικό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο ανάλυσης της κάθε Κλινικοπαθολογικής Συνδρομής (ΚΠΣ), ιδιαίτερα αυτής που αφορά χρόνιες διαταραχές.

Η Ομοιοπαθητική προσέγγιση των παθήσεων επεκτείνει τις διαγνωστικές δυνατότητες του ιατρού σε κάθε περίπτωση, οξεία ή χρόνια. Ο ασθενής συνήθως προσέρχεται για ένα κύριο πρόβλημα υγείας, ενώ η προσεκτική διερεύνηση του ιστορικού συχνά αποκαλύπτει ορισμένα δευτερεύοντα προβλήματα υγείας .

Για την Ομοιοπαθητική, το σύνολο των κύριων και δευτερευόντων προβλημάτων στο σύνολό τους απαρτίζουν μια ενιαία Κλινικοπαθολογική συνδρομή (ΚΠΣ), η οποία και συνιστά το κλειδί για την κατανόηση του status υγείας του ασθενούς και για την πολύ πιο ακριβή προσέγγιση και τελικά για αυτή την ίδια την πρόγνωση.

Το Ομοιοπαθητικό Ιστορικό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο ανάλυσης της κάθε Κλινικοπαθολογικής Συνδρομής (ΚΠΣ), ιδιαίτερα αυτής που αφορά χρόνιες διαταραχές. Επιτρέπει πλήρη διασαφήνιση της παθογενετικής αλυσίδας και αναγνώριση της λειτουργικής αλληλεξάρτησης των επιμέρους συνιστωσών της ΚΠΣ, ώστε τελικά να διαμορφώνεται ένα συνολικό μοντέλο του status υγείας, που αφορά όλο τον οργανισμό (totality) με τα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά για κάθε ασθενή (individuality).

Αρχικά ο ιατρός ακούει και καταγράφει ό,τι του αφηγείται ο ασθενής και οι δικοί του χωρίς να τους διακόπτει. Η καταγραφή των υποκειμενικών βιωμάτων πρέπει να γίνεται με τις εκφράσεις, ακριβώς, που χρησιμοποι­ούν, δεδομένου ότι οι αντίστοιχες περιγραφές στις ομοιοπαθητικές φαρ­μακολογίες γίνονται στην απλή, την κοινή γλώσσα των ανθρώπων, που έχουν χρησιμοποιηθεί σαν provers, αποφεύγοντας τη χρησιμοποίηση ειδι­κής επιστημονικής ορολογίας.

Παράλληλα, καταγράφονται προσεκτικά οι παρατηρήσεις που κάνει ο ιατρός στον ασθενή, δηλαδή τον τρόπο που κά­θεται, μιλάει, χειρονομεί, κτλ, αλλά και όλα τα αντικειμενικά ευρήματα, που προκύπτουν από την κλινική εξέταση. Τα συμπτώματα καταγράφονται και ομαδοποιούνται σε χρονολογική σειρά και το κάθε ένα από αυτά πε­ριγράφεται ως προς την ακριβή εντόπιση και επέκταση (location, exten­sion), τον χρόνο εμφάνισης, την ιδιαίτερη υποκειμενική ποιότητα (sensa­tion), τους τροποποιητικούς παράγοντες (modalities) και τα λοιπά συμπτώ­ματα που εκδηλώνονται ταυτόχρονα με αυτό (concomitants).

Αποφεύγο­νται οι ερωτήσεις, στις οποίες η απάντηση είναι αναγκαία ‘ναι’ ή ‘όχι’, όπως και οι διαζευκτικές ερωτήσεις, ώστε να υπάρχει πολλαπλή επιλογή απάντησης και ως εκ τούτου αξιολόγηση της σημασίας της απάντησης. Στις γυναίκες πάντοτε περιλαμβάνεται συνοπτική καταγραφή του γυναικολογι­κού ιστορικού.Ο ασθενής δεν διακόπτεται στην αφήγηση των συμπτωμά­των του, εκτός μόνον αν επεκτείνεται σε άσχετα θέματα  και κα­ταγράφεται και ο τρόπος που αφηγείται και χρωματίζει τις ποικίλες πτυχές της υγείας του και των σχέσεών του με το περιβάλλον.

Σε τελευταία ανάλυ­ση η ΚΠΣ εκφράζει την ατομικότητα (individuality) της περί­πτωσης, που είναι κύριο ζητούμενο. Μέσα σε αυτην ξεχωρίζουν: α) η φύση και έκταση των παθολογικών αλλοιώσεων, β) η παθογένεια της ΚΠΣ, γ) τα αίτια (causa causalis) και οι αφορμές της (causa occidentalis), δ) η ιδιο­συγκρασία του ασθενούς, ε) οι προδιαθέσεις νόσου
 
Τα συμπτώματα διακρίνονται αρχικά σε γενικά (generals) και τοπικά (locals ή particulars). Γενικά είναι αυτά που αφορούν όλο τον οργανισμό, στην περιγραφή των οποίων ο ασθενής χρησιμοποιεί άμεσα ή έμμεσα την προσωπική αντωνυμία ‘εγώ’, π.χ.(εγώ) κρυώνω εύκολα, (εγώ) κουράζο­μαι δύσκολα, κτλ. Τοπικά είναι αυτά που αφορούν ένα τμήμα ή ένα όργα­νο του σώματος, στην περιγραφή των οποίων ο ασθενής χρησιμοποιεί την κτητική αντωνυμία ‘μου’, π.χ. το χέρι μου μουδιάζει, το πόδι μου καίει, κ.ο.κ.

Όλα τα νοητικά και συγκινησιακά συμπτώματα είναι γενικά. Επίσης όλα τα φυσικά συμπτώματα που αφορούν επιθυμίες-απέχθειες σε τροφές, σχετίζονται με γενικευμένη αίσθηση, με τον ύπνο,  τον καταμήνιο κύκλο θεωρούνται ως γενικά συμπτώματα.

Παράλληλα, τα εν γένει συμπτώματα διακρίνονται σε κοινά ή παθολο­γικά (common ή pathologic), όταν είναι τα αναμενόμενα από το είδος και την έκταση της παθολογίας, σύμφωνα με τα δεδομένα της Κλασικής Παθο­λογίας(Pathology), και σε παράδοξα ή ιδιόμορφα (strange ή peculiar), όταν έχουν χα­ρακτηριστικά που δεν μπορούν να ερμηνευθούν από τα δεδομένα της πα­θολογίας και αφορούν λίγους από τους ασθενείς, που πάσχουν από μια νό­σο.Τα τελευταία έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθόσον χρωματίζουν την ατο­μικότητα της περίπτωσης, και έτσι κατευθύνουν με περισσότερη ασφάλεια στα ενδεικνυόμενα ομοιοπαθητικά φάρμακα. Ιδιόμορφα συμπτώματα είναι, π.χ., αϋπνία που συνοδεύεται από υπνηλία, βήχας που καταλήγει σε φτέρνισμα, στεγνό στόμα και αδιψία, κ.ο.κ.