Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

OΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

Συνεντευξεις Γραφείου:

  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ    ΑΘΗΝΑ 

Συνεντευξεις μεσω SKYPE,email και τηλεφωνικες:

με  όλη την Ελλάδα, Ευρωπαϊκές χώρες και ΗΠΑ-Καναδα

Αποστολή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων στην ταχυδρομική διευθυνση των ασθενων,σε Ελλάδα και Εξωτερικό

Δρ Τάσος Βαρθολομαίος,ΜD,PhD,MFHom

Ομοιοπαθητικός - Ιατρός Ιστοπαθολόγος

 Μέλος και του Βρετανικού Ιατρικού Συλλόγου-Tακτικο Μέλος Βρετανικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (Faculty of Homeopathy, M.Bρετανία, MFHom)

περισσότερα more

Περιπτώσεις-Ερωτήσεις

 

ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Ουρολοιμώξεις και κολπικές μυκητιάσεις

Κυρία 37 ετών,με .Μικρη πηρε πολλες αντιβιωσεις για κρυολογήματα.Στα 24 ξεκινησε να εχει ουρολοιμωξεις και μεχρι πρόσφατα πηρε πολλες αντιβιωσεις.Από τα 22 αρχισε να παρουσιαζει μυκητιασεις κολπικες,για τις οποίες εκανε συμβατικές θεραπειες .Στις πρωτες 2 μερες της περιόδου εχει πολύ αιμα .Στα 20 της σταματησε η περιοδος για καποιο διαστημα,γιατι έκανε εξαντλητικές δίαιτες.Συχνά υποφέρει από αγχος και μυικούς σπασμούς στην πλατη .Πριν 7 ετη διαγνώσθηκε τραχηλίτιδα από  HPV  και δυσπλασία πρωτου βαθμου.Επίσης ,μετα από  χωρισμό πέρυσι,  παρουσιασε κονδυλωματα και εκανε παλι τις ιδιες συμβατικές θεραπειες.....

περισσότερα more

Παθήσεις-Ασθένειες

ΚΑΡΚΙΝΟΣ -KAKOΗΘΕΙΣ ΟΓΚΟΙ-ΚΑΚΟΗΘΗ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΑ ΥΠΟΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ-ΟΖΟΙ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ ΑΓΧΟΣ-ΠΑΝΙΚΟΣ-ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΑΝΑΠΤΥΞΙΟΛΟΓΙΚΕΣ και ΠΑΙΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ  ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ κ ΑΝΔΡΩΝ-ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ-ΥΠΟΒΟΗΘΗΣΗ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΟΙ ΠΟΝΟΙ- ΜΥΟΣΚΕΛΕΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ-ΡΕΥΜΑΤΙΚΑ NOΣΗΜΑΤΑ - ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ-ΡΑΓΑΔΕΣ-ΣΥΡΙΓΓΙΑ ΑΚΜΗ ΚΟΙΝΗ και ΡΟΔΟΧΡΟΥΣ -IΓΜΟΡΙΤΙΣ-ΠΑΡΑΡΙΝΟΚΟΛΠΙΤΙΣ  ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΗΠΑΤΟΣ ΟΣΦΥΑΛΓΙΑ-ΙΣΧΥΑΛΓΙΑ-ΚΗΛΗ ΜΕΣΟΣΠΟΝΔΥΛΙΟΥ ΔΙΣΚΟΥ ΒΡΟΓΧΙΚΟ ΑΣΘΜΑ ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΕΣ ΩΟΘΗΚΕΣ-ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ/ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΕΦΡΩΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ-PSA- ΟΥΡΟΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΛΕΥΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑ -HPV ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΣ  ΔΕΡΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΙΛΙΓΓΟΣ ΟΣΤΕΟΠΩΡΩΣΗ  ΕΚΖΕΜΑ-ΑΤΟΠΙΚΗ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΕΣ-ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΛΙΤΙΣ ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ-ΑΥΤΟΑΝΟΣΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ-ΘΥΡΕΟΕΙΔΙΤΙΔΑ-ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ ΟΣΤΕΟΠΩΡΩΣΗ TΡΙΧΟΠΤΩΣΗ ΑΛΛΕΡΓΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ  ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ         ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΗΠΑΤΟΣ ΚΑΙ ΧΟΛΗΔΟΧΟΥ ΚΥΣΤΗΣ

περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική

Ομοιοπαθητική Ιατρική

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΝΟΣΟΥ(MIASMS)


 

ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΕΝΝΟΙΕΣ, ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ

 

 
Νόμος των ομοίων (Similars): Κάθε ουσία, η οποία, μεταξύ των συμπτωμάτων που προκαλεί σε έναν υγιή οργανισμό, αναπαράγει εκείνα τα οποία χαρακτηρίζουν μια συγκεκριμένη νόσο ή, γενικότερα, μια κλινικο-παθολογική συνδρομή (ΚΠΣ), είναι αυτή η ίδια η ουσία ικανή να θεραπεύσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον ασθενή που πάσχει από την ίδια νόσο ή συνδρομή (σύνδρομο).Με αυτή τη λογική, για τη θεραπεία μιας ΚΠΣ επιλέγονται κατ' αρχήν εκείνα τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που μπορούν να προκαλέσουν την ίδια συνδρομή σε έναν υγιή. Γι' αυτό, για τον εμπλουτισμό της Ομοιοπαθητικής Φαρμακολογίας χρειάζονται δοκιμασίες «απόδειξης» (proving) ουσιών με φαρμακολογική δράση πάνω σε υγιή άτομα, ώστε να διαπιστωθεί τί είδους συμπτώματα τους προκαλούν, με αλλά λόγια τί είδους ΚΠΣ μπορούν να θεραπεύσουν.
 
 
'Οταν διαπιστώνεται ότι η ΚΠΣ από την οποία πάσχει ο ασθενής ταιριάζει, είναι «όμοια», με την εικόνα του proving ενός φαρμάκου, τότε ταυτοποιείται το εν λόγω φάρμακο ως το «όμοιο» και χορηγείται σημαντικά αραιωμένο και δυναμοποιημένο στον ασθενή για να διαμορφώσει τους καλύτερους δυνατούς όρους θεραπείας της ΚΠΣ. Διαμορφώνεται έτσι με σαφήνεια, κατά πρώτο λόγο η έννοια της σχέσης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου Χ με την αρχική δρόγη Χ, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του.  Για παράδειγμα παίρνουμε το φυτό Atropa Belladona, που προκαλεί δηλητηρίαση με τη γνωστή συμπτωματολογία (έντονη ερυθρότητα του προσώπου, μυδρίαση, έντονη ανησυχία, υψηλό πυρετό, κτλ). Το φυτό αυτό στην ομοιοπαθητική του μορφή, που ονομάζεται Belladona, και σε μια υψηλή αραίωση και δυναμοποίηση έχει θεραπευτική δράση όχι μόνον σε μια δηλητηρίαση από Atropa Belladona (όπου δρα σαν αντίδοτο) αλλά και σε οποιαδήποτε νόσο ή κλινικοπαθολογικο σύνδρομο, που έχει όμοια ΚΠΣ με της οξείας δηλητηρίασης απο Atropa Belladona. Διασαφηνίζεται επίσης ότι κατ' αρχήν για την αντιδότηση ενός δηλητηρίου ή καλύτερα την αντιμετώπιση μιας ΚΠΣ, αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η «ομοιότητα», δηλαδή η ποιοτική μόνον ταύτιση της δρόγης Χ και του ομοιοπαθητικού φαρμάκου Χ. Επομένως οι ελάχιστες ή και απειροελάχιστες δόσεις του ομοιοπαθητικού φαρμάκου Χ (που επιτυγχάνονται με την αραίωση και δυναμοποίηση) είναι απαραίτητες, αλλά και επαρκούν για να επιτευχθεί το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Άρα δεν χρειάζεται για την εφαρμογή του νόμου των ομοίων να χρησιμοποιούνται στον ασθενή ούτε καν απλά κλάσματα των φαρμακολογικών δόσεων της δρόγης Χ, με όλες τις θετικές συνέπειες, αφού μπορεί να παρακάμπτεται, έτσι, οιαδήποτε διαδικασία που εμπερικλείει κίνδυνους υπερδοσολογίας, παρενεργειών, εθισμού, κτλ.
 
 
Το στοιχείο της δυναμοποίησης, το οποίο υπεισέρχεται στην ομοιοπαθητική φαρμακοτεχνία δίπλα στην αραίωση, αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και δεν είναι απαραίτητο για να γίνει μια ομοιοθεραπευτική διαδικασία, εντούτοις συμμετέχει σαν ένας «καταλύτης» που πολλαπλασιάζει τη θεραπευτική δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, με βάση και τη μέχρι τώρα κλινική εμπειρία, αλλά και τη σχετική βιοφυσική, κυρίως, έρευνα .
 
 
Νόμοι του Hering: Οι Νόμοι αυτοί, που θυμίζουν πολλές συγκεκριμένες αναφορές στον Ιπποκράτη, προσδιορίζουν την πορεία της νόσου και επιτρέπουν μεγαλύτερη ασφάλεια στην πρόγνωση, γιατί δεν στηρίζονται μόνον στην εικόνα, στα ευρήματα ή στην βελτίωση μόνον ενός εντοπισμένου οργανικού προβλήματος, αλλά κυρίως στον αλληλοσυσχετισμό και στην τοπογραφική μετακίνηση κάθε παθολογίας που συνυπάρχει σε ένα ΚΠΣ και, επιπλέον, στη διαχρονική εξέλιξη του φαινομένου. Οι Νόμοι αυτοί, γνωστοί και σαν Νόμοι Κατεύθυνσης των συμπτωμάτων προσδιορίζουν με σαφήνεια ότι πραγματική βελτίωση της κατάστασης υγείας ενός ασθενούς υπάρχει όταν το κέντρο βάρους ενός ΚΠΣ: 1) μετακινείται από ένα εξωτερικό όργανο σε ένα επιφανειακό, μέσα στο ίδιο ή και σε διαφορετικά οργανικά συστήματα, 2) μετακινείται από ένα σημαντικό όργανο σε ένα λιγότερο σημαντικό, 3) μετακινείται από ανώτερα μέρη του σώματος σε κατωτέρα, 4) μετακινείται από την πρόσθια στην οπίσθια επιφάνεια του σώματος, 5) μετακινείται αντίστροφα προς τη φορά που είχε μέχρι τώρα, όπως φαίνεται από ένα καλά δομημένο και με λεπτομέρεια ιστορικό, που κάνει όχι απλούς αιτιατούς συσχετισμούς με την παρούσα νόσο και κατάσταση, αλλά εξιχνιάζει, ιεραρχεί, συσχετίζει και αξιολογεί την παραμικρή διαταραχή ή ευαισθησία σε όλη τη δυνατή έκταση του ατομικού αναμνηστικού. Έτσι, π.χ., αν ένας ασθενής πάσχει από στηθάγχη και εμφανίσει μια εκζεματοειδή δερματίτιδα προστερνικά, διαφαίνεται μια σαφής τάση βελτίωσης ή αν πάσχει από κατάθλιψη ή από έλκος του στομάχου και εμφανίσει αιμορροΐδες, υπάρχει πάλι μια σαφής τάση αποτελεσματικής θεραπευτικής διαδικασίας μέσα στον οργανισμό. Εάν, πάλι, ένας ασθενής έπασχε στο παρελθόν από αλλεργική δερματίτιδα, η οποία υποχώρησε προ καιρού με κορτιζόνη και τώρα υποφέρει από ρευματοειδή αρθρίτιδα, έχει βέβαιη και πραγματική άριστη πρόγνωση μόνον αν μια θεραπευτική του βελτιώνει την αρθρίτιδα, ενώ ταυτόχρονα του επαναφέρει, πρόσκαιρα και σε ελαφρό βαθμό, την παλιά και ξεχασμένη αλλεργική δερματίτιδα.
 
 
Νόμος των ελάχιστων δόσεων (μικροδοσεων): Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η αναγκαιότητα και ταυτόχρονα επάρκεια των μικροδόσεων απορρέει από τη συνθήκη «ομοιότητας», που είναι ποιοτική, χωρίς κάποια ποσοτική συσχέτιση. Η εφαρμογή των μικροδόσεων, πέραν της ασφάλειας της, ενθαρρύνθηκε ιδιαίτερα από την κλινική επιβεβαίωση ότι όσο περισσότερο αραιωνόταν και, παράλληλα, δυναμοποιούνταν με κρούσεις μια δρόγη, τόσο πιο ισχυρή γινόταν η φαρμακευτική δράση, ένα στοιχείο ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τη σύγχρονη φαρμακοδυναμική. Οι κλίμακες των αραιώσεων μέσω των οποίων δημιουργούνται οι μικροδόσεις, είναι: α) η δεκατιαία, δηλ. διαδοχικές αραιώσεις 1:10 του μητρικού βάμματος της δρόγης (δηλ. του τιτλοποιημένου αλκοολικού διαλύματος του βοτάνου) προς υδατικό διάλυμα αλκοόλης ορισμένης συγκέντρωσης, β) η εκατοστιαία, δηλαδή διαδοχικές αραιώσεις 1:100 αντί 1:10, όπως γίνεται στις δεκατιαίες.  Σύμφωνα με τον Hahnemann, οι φαρμακολογικές ιδιότητες των ομοιοπαθητικών μικροδόσεων υπάρχουν ήδη και στην αδρή μορφή της αρχικής δρόγης, πλην φαίνονται ανενεργείς διότι υπερκαλύπτονται από τις ομόλογες χημικές φαρμακολογικές ιδιότητες της δρόγης. Εκδηλώνονται -δεν πρωτοεμφανίζονται- με τη διαδικασία των διαδοχικών αραιώσεων και ενισχύονται καταλυτικά με τη διαδικασία των συνοδών κρούσεων, των «δυναμοποιήσεων», σε κάθε φάση αραίωσης.
 
 
Νόμος της ολότητας (Totality): Η ολότητα, το μοντέλο ενός ενιαίου και ενοποιημένου συστήματος, όπου το όλον καθορίζει το μέρος, αλλά και το μέρος ελέγχει το όλον, αποτελεί για την Ομοιοπαθητική όχι μόνον ένα ιδεώδες αλλά τον θεμελιωδέστερο νόμο. Πραγματική θεραπεία δεν είναι δυνατόν να γίνει εάν, άμεσα ή έμμεσα, μέσα από μια ή περισσότερες θεραπευτικές φάσεις, δεν επιδιώκεται στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό η υγεία του «όλου», δηλαδή ολοκλήρου του οργανισμού. Χωρίς να παραγνωρίζεται η όποια θεραπευτική αποκαθιστά την υγεία και την ισορροπία σε ένα τμήμα ή όργανο, εντούτοις ο σχεδιασμός και η θεραπευτική στρατηγική πρέπει να έχουν σαν γνώμονα το «όλον», ιεραρχώντας, όμως, πάντοτε τις οργανικές ανάγκες, τη σοβαρότητα μιας εντοπισμένης παθολογίας, τον βαθμό καταπόνησης και τοξίνωσης του οργανισμού του ασθενούς, ακόμη και τις περιβαλλοντικές του συνθήκες και τις καθημερινές βιοτικές του ανάγκες.
 
 
Μέσα σ' αυτήν την ολότητα, βέβαια, όπως σε κάθε σύστημα, υπάρχει μια διαστρωμάτωση σε επίπεδα με ιεράρχηση και αλληλεξάρτηση. Διακρίνουμε το φυσικό ή οργανικό επίπεδο (physical), το συγκινησιακό ή συναισθηματικό (emotional) και το νοητικό (mental). Σε έναν οργανισμό, που δεν έχει μια τουλάχιστον σοβαρή οργανική βλάβη, το πλέον καθοριστικό επίπεδο για την υγεία είναι το νοητικό, ακολούθως το συγκινησιακό και τέλος το φυσικό. Αυτή η ιεράρχηση συνδέεται με τους Νόμους του Hering, που αναφέρθηκαν παραπάνω για τη μετακίνηση των συμπτωμάτων και τη διάγνωση και, κυρίως, την πρόγνωση που απορρέει από αυτήν. Έτσι, π.χ., όπως γράφει ο ιπποκρατικός συγγραφέας, εάν κάποιος που πάσχει από ψύχωση, εμφανίσει αιμορροΐδες, αυτό είναι πολύ καλό προγνωστικό σημείο για τη θεραπεία της ψύχωσης. Ασφαλώς είναι πολλές φορές αναγκασμένος ο ιατρός να δίνει προτεραιότητα σε τοπικά προβλήματα, που εγκυμονούν κίνδυνους και με αυτή τη λογική, όχι μονό δεν παραβιάζει τον Νόμο τη; Ολότητας, αλλά κατοχυρώνει την αξιοπιστία της επιστήμης του και προστατεύει, κατ' αρχήν, τον ασθενή του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν θα πρέπει, όμως, να αρκεσθεί σε αυτό το ζητούμενο, αλλά σε επόμενη φάση να επιδιώξει την καλύτερη και ταχύτερη δυνατή προσέγγιση στην ιεράρχηση και αλληλεξάρτηση νου-συγκινήσεων-οργανισμού. Η Ομοιοπαθητική προσφέρει μια πολύ καλή προσέγγιση και σε αυτή τη διαδικασία, η οποία θα εξασφαλίσει μια πιο ασφαλή και θετική πρόγνωση.
 
 
Από την άλλη πλευρά, η έννοια της ολότητας επιτρέπει μια πιο ξεκάθαρη διευκρίνιση της σημασίας του περιβάλλοντος, φυσικού και κοινωνικού, για τον ασθενή και οδηγεί ευκολότερα στην υιοθέτηση ενός πλέον υγιεινού τρόπου ζωή: πιο σωστής διατροφής, περισσότερης άσκησης και επαφής με τη φύση αλλά και στην αφομοίωση θετικών πρότυπων σκέψης και συμπεριφοράς. Όχι μόνον ο Ιπποκράτης, αλλά και ο Hahnemann και οι διάδοχοι του καθιέρωσαν τον υγιεινό τρόπο ζωής σαν απαραίτητη προϋπόθεση για πρανματική θεραπεία και όχι άπλα σαν ένα ευχολόγιο, θεμελιώνοντας ουσιαστικά την οικολογική ιατρική και την κοινωνική ιατρική σαν ένα «φάρμακο», που δεν μπορεί να λείπει από οποιαδήποτε θεραπευτική.
 
 
Νόμος της εξατομίκευσης: Η ίδια η προσέγγιση της Ομοιοπαθητικής όπως περιγράφηκε συνοπτικά μέχρι τώρα, δείχνει ότι οι ανάγκες υγείας ενός ανθρώπου διαφέρουν σημαντικά από οποιουδήποτε άλλου ασθενή, ο οποίος πάσχει από την ίδια ΚΠΣ. Δεν μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν την ίδια ισορροπία νου-συγκινήοεων-σώματος, δεν μπορεί να έχουν το ίδιο ατομικό αναμνηστικό, δεν μπορεί να έχουν την ίδια παθογενετική αλυσίδα ακόμη και μέσα σε αυτά τα ίδια τα φυσιολογικά φαινόμενα του οργανισμού. Δεν είναι ίδιες οι αιτίες και οι αφορμές των ίδιων ΚΠΣ σε διαφορετικούς ανθρώπους, εκτός μόνον, ίσως, σε σοβαρές μολυσματικές ασθένειες και ιδιαίτερα σε επιδημίες. Ακόμη και η ιστοπαθολογική εικόνα της ίδιας πάθησης ποτέ δεν είναι ίδια στον κάθε πάσχοντα, αλλά παρουσιάζει λιγότερες ή περισσότερες ιδιομορφίες σε κάθε περιστατικό. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου η ιστολογική δομή των οργάνων δεν επιτρέπει πάρα μια περιγραφή ή ένα πλαίσιο αναγνώρισης, χωρίς τη δυνατότητα ταυτοποίησης μιας συγκεκριμένης παθολογικής οντότητας, χωρίς να χάνει καθόλου την αξία της να χρωματίζει το εξατομικευμένο παθολογικό status του ασθενούς. Γι' αυτούς τους λόγους, η προσέγγιση της ομοιοθεραπευτικής είναι πάντοτε εξατομικευμένη. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν, αναγκαία, κοινά φάρμακα στο ίδιο ΚΠΣ, αλλά  ότι ο συνολικός θεραπευτικός προγραμματισμός και η στρατηγική θα διαφέρουν σίγουρα από άτομο σε άτομο, ακόμη και αν η παθολογική διάγνωση είναι ακριβώς η ίδια.
 
 
Μέσα από την έννοια της εξατομίκευσης, ιδιαίτερα, αναφύεται η ανάγκη προσδιορισμού των εγγενών, των σύμφυτων εκείνων, δομικών, στοιχείων του κάθε ανθρώπου, που αναγκαία προσδιορίζουν τον δικό του, τον ξεχωριστό τρόπο, με τον οποίο ο δικός του οργανισμός, το δικό του «όλον» επηρεάζει και χρωματίζει τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται μια οποιαδήποτε παθολογία μέσα του. Η εξειδικευμένη αυτή φαινομενολογία ενέπνευσε ιδιαίτερα τον J.T. Kent, καθηγητή Παθολογικής Ανατομικής σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο, να ανιχνεύσει, μέσα από τις περιγραφές των φαρμάκων στις ομοιοπαθητικές φαρμακολογίες, τις λεγόμενες «ιδιοσυγκρασίες» (constitutions), με βάση τις οποίες αναγνωρίζονται διακριτές μεταξύ τους ομάδες ανθρώπων, με τα ίδια, λιγότερο ή περισσότερο, ψυχολογικά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά. Η ιδιοσυγκρασία ενός ατόμου σκιαγραφείται μέσα από το ομοιοπαθητικό ιστορικό, με στοιχεία τα οποία αυθόρμητα και ανεπηρέαστα δίνει ο ασθενής για τον εαυτό του. Ουδέποτε εκμαιεύονται τα στοιχεία αυτά κατευθυνόμενα ή πιεστικά, γιατί αρκετές φορές αφορούν λεπτές πτυχές συναισθημάτων , υπαρξιακών ανησυχιών, αρνητικών σκέψεων,κτλ. Γι' αυτό και η συλλογή αυτών των στοιχείων, παρόλο που συμπληρώνουν το συνολικό ιστορικό του ασθενούς, μπορεί να απαιτήσει ένα διάστημα παρακολούθησης.
 
 
Το σύμπτωμα: Σαν σύμπτωμα ορίζεται, κατ' αρχήν, οποιοδήποτε υποκειμενικό βίωμα ή και αντικειμενικό εύρημα έχει σχέση με την ΚΠΣ, αλλά και με οποιοδήποτε άλλο τμήμα του σωματικού (φυσικού), συγκινησιακού και νοητικού επιπέδου. Ακόμη σαν σύμπτωμα νοείται και οποιαδήποτε βιοχημική, ορμονική, νευροφυσιολογική, κτλ διαταραχή ή δομική (ιστολογική) βλάβη. Η πλατιά αυτή έννοια του «συμπτώματος» προέρχεται ακριβώς από την αντίληψη ότι η «νόσος» είναι η συνολική εικόνα της ΚΠΣ και όχι οι όποιες επιμέρους εκδηλώσεις της, είτε αυτές είναι κάποια νευρωτικά συμπτώματα, είτε ένας υπεροιστρογονισμός, είτε μια μυρμηκία ή μια σμηγματορροϊκή δερματίτιδα.
 
Το υποκειμενικό βίωμα, το οποίο χρωματίζει την ΚΠΣ ενός ασθενούς, αποκτά ιδιαίτερη σημασία, διότι δείχνει τον εξειδικευμένο, τον εξατομικευμένο τρόπο, με τον οποίο κινούνται οι φυσιολογικές διαδικασίες ομοιόστασης κάτω από τις συνθήκες της νόσου και πώς αυτές συντονίζονται με βαθύτερες συγκινησιακές και νοητικές δυναμικές. Από την άλλη πλευρά, οι φυσικοί, αντικειμενικοί χαρακτήρες των συμπτωμάτων, όπως η ακριβής εντόπιση, η επέκταση, οι συσχετισμοί με εξωγενείς και ενδογενείς παράγοντες, η χρονική τους διάσταση, κ.ά., μελετώνται με τη μεγαλύτερη λεπτομέρεια, για να διευκολυνθεί η διαφορική διάγνωση, καθώς η θεραπεία πρέπει να είναι το «όμοιον» στην εξατομικευμένη μορφή που έχει μια ΚΠΣ σε ένα συγκεκριμένο ασθενή.
 
Τροποποιητικοί παράγοντες (modalities): Πρόκειται για εξωγενείς, κυρίως, αλλά και ενδογενείς παράγοντες, φυσικοχημικούς, βιολογικούς, ψυχολογικούς, σχέσεων με το κοινωνικό περιβάλλον, γενικότερων συνηθειών, τρόπου και είδους ζωής, που μπορούν να επηρεάσουν, να προκαλέσουν βελτίωση (amelioration) ή επιδείνωση (aggravation) ενός συμπτώματος. Αυτοί οι παράγοντες προσδίδουν ιδιαίτερη χροιά σε ένα σύμπτωμα, εξατομικεύοντας την εικόνα μιας ΚΠΣ, και έτσι διευκολύνουν σημαντικά τη διαφορική διάγνωση. Τέτοιοι παράγοντες είναι το κρύο, η ζέστη, η υγρασία, ο άνεμος, κάποια τροφή, ο θυμός, η στάση του σώματος, η σωματική άσκηση, κ.ά. και περιγράφονται αναλυτικά στις ομοιοπαθητικές φαρμακολογίες.
 
 
Ζωτική δύναμη και αμυντικός μηχανισμός: Χωρίς να υπάρχει κάποια μεταφυσική ή βιταλιστική πεποίθηση, αλλά καθαρά από την αναγκαία παρουσία μιας εποπτικής δυναμικής, με φυσική πάντα υπόσταση, που ελέγχει και συντονίζει τις διαδικασίες του «όλου», υιοθετήθηκε, αφαιρετικά μέχρι να το επιτρέψει η τεχνολογική επιστημονική μεθοδολογία, η έννοια της Ζωτικής Δύναμης (Vital Force). Φυσικά με τα κοινώς αποδεκτά, σήμερα, μέσα, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει η σχετική άμεση πειραματική τεκμηρίωση, όπως συμβαίνει, εξάλλου, με οποιαδήποτε άλλη μορφή φυσικής ενέργειας, όπως η ηλεκτρική, η θερμική, η μηχανική, κτλ, οι οποίες αναγνωρίζονται και προσδιορίζονται όχι βέβαια άμεσα, αλλά έμμεσα με τα αποτελέσματα, με το έργο το οποίο παράγουν. Το «έργο» στους ζωντανούς οργανισμούς είναι, πάνω απ' όλα, η καταστρατήγηση του 2ου Θερμοδυναμικοΰ Αξιώματος, ο συντονισμός και η συστημική οργάνωση των λειτουργιών στον οργανισμό.Η επιβεβαίωση  της υπόθεσης περί «ζωτικής ενέργειας» προκύπτει επιπλέον και από τα θεραπευτικά αποτελέσματα που επιτυγχάνονται με υιοθέτηση αυτής της υπόθεσης. Αν και μόνον πρόοδοι της τεχνολογίας και της βιοφυσικής θα επιτρέψουν  μια ορθολογική προσέγγιση και ερμηνεία της δυναμικής που διέπει τις διαδικασίες της ολότητας, εντούτοις η χρήση του όρου «ζωτική δύναμη» είναι χρήσιμη για διδακτικούς σκοπούς και για τις θεραπευτικές εφαρμογές. Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι ο σύγχρονος ιδρυτής της Ομοιοπαθητικής, ο Hahnemann, ήταν βαθιά ορθολογιστής και ότι ο όρος χρησιμοποιήθηκε μέχρι σήμερα με την προοπτική ύπαρξης μιας ενέργειας, όπως η θερμότητα, ο μαγνητισμός, η βαρύτητα, κτλ, με σαφή φυσική υπόσταση, που  εποπτεύει τις άλλες φυσικές μορφές ενέργειας σε έναν ζωντανό οργανισμό. Κανέναν επιστήμονα, σήμερα, π.χ., δεν ξενίζουν οι όροι «υποσυνείδητο» ή «ασυνείδητο», που δεν μπορούν να αναγνωρισθούν με κάποια όργανα μέτρησης, αλλά είναι απόλυτα και αδιαμφισβήτητα σεβαστοί, αφού μέσω αυτών περιγράφονται και αποδεικνύονται όλα σχεδόν τα φαινόμενα στον χώρο της ιατρικής ειδικότητας της Ψυχιατρικής. Η σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία και οι πρόοδοι της βιοφυσικής  θα επιτρέψουν μια εναργέστερη προσέγγιση παρόμοιων δυναμικών και διαδικασιών, όπως και του «αμυντικού μηχανισμού» (defense mechanism), που κατέχει ξεχωριστή θέση μέσα στη Φυσιολογία και Παθολογική Φυσιολογία της Ομοιοπαθητικής. Ο «αμυντικός μηχανισμός» είναι, και πάλι αφαιρετικά, το εργαλείο της «ζωτικής δύναμης», μέσω του οποίου επιτελούνται όλες οι διαδικασίες της ομοιόστασης και της ομοιοδυναμικής, δηλαδή της διατήρησης της σύστασης και της λειτουργικής ισορροπίας των μερών, διαμερισμάτων και οργάνων του σώματος. Μέσα σ' αυτόν εντάσσονται όλες οι γνωστές διαδικασίες που περιγράφονται στη Δυτική Κλασική Φυσιολογία και Παθοφυσιολογία, αλλά και εκείνες, με τις οποίες λετουργούν όλοι οι νόμοι της ομοιοπαθητικής για τη διατήρηση της υγείας.
 
 
Θεμελιώδεις παραλληλισμοί μέχρι και ταύτιση βρίσκονται στο βιοθεωρητικό υπόστρωμα και της Ομοιοπαθητικής και της Κλασικής Ιατρικής.Κατά τον Virchow, τον ιδρυτή της Γενικής Παθολογίας και Παθολογικής Ανατομικής, η ασθένεια δεν είναι κάτι το τελείως ξεχωριστό από την υγεία, αλλά μόνον μία εκδήλωση της ζωής κάτω από τροποποιημένες συνθήκες, που δρα σύμφωνα με τους ίδιους νόμους που διέπουν πάντοτε το ζωντανό σώμα, από την πρώτη στιγμή της ζωής μέχρι τον θάνατο. Η ζωή αυτή καθεαυτή δεν είναι παρά η ολοκληρωμένη και ενιαία έκφραση ενός αριθμού συντονισμένων μεταξύ τους φαινομένων, κάθε ένα από τα οποία ακολουθεί τους γνωστούς νόμους της φυσικής και της χημείας, γι' αυτό και απορρίπτεται η παρουσία μιας κυρίαρχης ζωτικής δύναμης με τον τόπο που υποστήριζαν οι βιταλιστές. Η νόσος αναπτύσσεται συχνά όταν οι φυσιολογικές διαδικασίες συμβαίνουν σε λάθος χρόνο και τόπο. Όλες οι παθολογικές διεργασίες είναι  μετασχηματισμοί ή επαναλήψεις των τυπικών φυσιολογικών λειτουργιών αντίστοιχα.Ουσιαστικά η παθολογική ανατομική είναι η μελέτη της φυσιολογίας σε ανώμαλες καταστάσεις. Οι παθήσεις δεν είναι ούτε αυτόνομες και απερίγραπτες οντότητες ούτε ενότητες που με τη βία εισχώρησαν στο σώμα ούτε παράσιτα ριζωμένα σ' αυτό, αλλά παριστούν μόνον την πορεία των φυσιολογικών φαινομένων κάτω από αλλοιωμένες συνθήκες. Επιτυχία της θεραπείας είναι η διατήρηση ή η αποκατάσταση των φυσιολογικών συνθηκών. Το σώμα είναι, κατά τον Virchow, μια ελεύθερη κοινωνία ατόμων με ίσα δικαιώματα όχι όμως και ίσες ικανότητες, μία ομοσπονδία κυττάρων, μια δημοκρατική πολιτεία κυττάρων, που διατηρείται γιατί το κάθε ένα εξαρτάται από τα άλλα.Ο Virchow δίδαξε, επίσης, ότι το κέντρο της ιατρικής προσέγγισης δεν είναι μόνον η ασθένεια, αλλά και ο ασθενής και μάλιστα είναι και ο ιδρυτής της Ιατρικής Ανθρωπολογίας και της Κοινωνικής Ιατρικής.  Έτσι, λοιπόν, ανθρωποκεντρισμός, διαλεκτική αντίληψη της υγείας και της ασθένειας και βαθιά ιπποκρατική, συνθετική, αντίληψη, αλλά και ορθολογική ανάλυση των φαινομένων συνδέουν άρρηκτα την Ομοιοπαθητική με την Κλασική Ιατρική.
 

Η ΚΥΚΛΟΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΕΧΕΙ ΚΛΕΙΣΕΙ. ΗΔΗ ,ΑΠΟ ΠΟΛΛΩΝ ΕΤΩΝ,ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ,ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ.