ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ-ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ


 
Ένας αναλυτικός οδηγός για ασθενείς

Τι είναι η Ομοιοπαθητική

Η Ομοιοπαθητική είναι μια φυσική, αποτελεσματική, ήπια και ασφαλής μέθοδος θεραπείας με βάση μιά Φαρμακολογία,η οποία έχει ήδη δώσει απο μακρου χρόνου τα θεραπευτικά διαπιστευτήρια της.
Η Ομοιοπαθητική Ιατρικήδ εν στοχεύει μόνον στην ανακούφιση των συμπτωμάτων,  αλλά κυρίως στην πραγματική, βαθιά και μόνιμη αποκατάσταση της υγείας. Στα θεμέλια της βρίσκεται η τεκμηριωμενη ιατρική αντίληψη ότι ο οργανισμός έχει μέσα του όλες τις δυνάμεις που χρειάζεται για να επανέλθει στην υγεία, αρκεί κάποιος να τον βοηθήσει καταλληλα για να τις ενεργοποιήσει.
Για περισσότερα από διακόσια χρόνια, η Ομοιοπαθητική θεραπεύει ανθρώπους σε κάθε ηλικία, σε χρόνια αλλά και οξέα προβλήματα, χωρίς παρενέργειες και χωρίς να επιβαρύνει το σώμα.
H Ομοιοπαθητικη θεραπευει με τα όμοια,δηλαδη με μια πληροφορικη και χωρις χημικά φαρμακολογια,η οποια συντονιζεται με τις ανάγκες του οργανισμου και γινεται κατανοητη απο τον αμυντικο αυτοθεραπευτικο μηχανισμο.
H Ομοιοπαθητική αντιμετωπίζει την παθηση ενος οργανου σε ολες τις διαστασεις, τοσο τοπικα στα πασχοντα οργανα ή μερη του σωματος αλλα και συστηματικα στο σύνολο του οργανισμου. Λαμβάνει υπόψη τη σωματική, ψυχική και συναισθηματική διάσταση, βλέποντας τον ασθενή ως μια ενιαία, αλληλοσυνδεόμενη ολότητα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός — και έτσι πρέπει να είναι και η θεραπεία του.

Τι εναι τα Ομοιοπαθητικά φαρμακα

Ειναι ουσίες που προέρχονται από την φύση (φυσικής, ζωικής ή ορυκτής προέλευσης), παρασκευάζονται με φυσικό τρόπο και δεν έχουν καμία σχέση με τα χημικά φάρμακα.Η δραση τους ειναι βιοφυσικη και πληροφορικη. Ενεργούν πάνω σε ολόκληρο τον οργανισμό, ενισχύοντας τον αμυντικό του μηχανισμό με αποτέλεσμα την θεραπεία του οργανισμού και κατά συνέπεια την εξαφάνιση των επί μέρους συμπτωμάτων και διαταραχων.Τα ομοιοπαθητικα φαρμακα διατίθενται σε πολλά φαρμακεία και είναι αναγνωρισμένα από τον Ελληνικό Οργανισμό Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.) από το 1994, σύμφωνα με τη σχετική Ευρωπαϊκή οδηγία.  Κατά τη διαδικασία παρασκευής τους έχουν αραιωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να καταργηθεί οποιαδήποτε πιθανότητα παρενέργειας, ενώ αντίθετα έχει ενισχυθεί η θεραπευτική τους ικανότητα. Δεν είναι ούτε προσμίξεις χημικών φαρμακευτικών ουσιών, ούτε προσμίξεις μιγμάτων βοτάνων, ούτε τίποτε άλλο σχετικο. Μέσω της διαδικασία της αραιωσης και δυναμοποίησης έχει απομακρυνθεί κάθε πιθανότητα τοξικής δράσης στον οργανισμό.
 
Το κάθε ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο έχει απόλυτα συσκεκριμένους στόχους δράσης στον οργανισμο,με βαση τις αρχές της ομοιότητας και της συνάφειας με ιστούς και όργανα.Ετσι,εαν ,για παράδειγμα, εχουμε ενα ασθενή με χρονια παθηση του ήπατος,τοτε θα χρησιμοποιηθουν, κυριως, ειδικά ομοιοπαθητικά φάρμακα,τα οποί έχουν εκλεκτική θεραπευτική δράση στο ηπαρ και μαλιστα στην συγκεκριμενη παθηση ή διαταραχη του οργάνου.

Πόσο διαρκεί μια Ομοιοπαθητική θεραπευτική αγωγή

Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται κυριως απο τη σοβαρότητα και διαρκεια της πάθησης, τη γενική κατάσταση της υγείας,αλλα και απο το ειδος και τη διαρκεια χρήσης συμβατικών φαρμάκων ,τα οποία εξ αντικειμένου είναι ξένα στον οργανισμό και η μακρόχρονη χρήση τους δημιουργεί,αναγκαια, αλλαγές στο εσωτερικό περιβαλλον και στις φυσιολογικές δυνατότητες του αμυντικού μηχανισμού για λειτουργίες προσαρμογής, αποκατάστασης και ομοιόστασης.Θα πρεπει να αντιμετωπίζονται παντοτε και οι τυχον συνέπειες απο μακροχρόνιες λήψεις συμβατικων φαρμάκων, διοτι αυτες περιορίζουν την ικανότητα της αυτορρύθμισης μεσω των ενδογενών αμυντικών μηχανισμών του σώματος.Η σημερινή χρήση φαρμάκων μπορεί επίσης να περιορίσει σημαντικά την ικανότητα της αυτορρύθμισης.Επίσης,η ρύπανση του περιβάλλοντος, η κακή διατροφή, η έλλειψη άσκησης και πολλοί άλλοι παράγοντες οδηγούν σε μια γενικά χειρότερη κατάσταση υγείας και επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τις χρόνιες ασθένειες.
Η εφαρμογη της Ομοιοπαθητικής Φαρμακολογιας “ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ” αποδίδει πολυ πιο σύντομα και μονιμα στις χρονιες παθησεις.Παλαια δόγματα του τύπου “ Ο Ασθενής μονον και Οχι η Ασθένεια” δεν επιτρεπουν θεραπευτικές παρεμβάσεις εκει όπου υπαρχει εγκατεστημένη παθολογια ιστών και οργάνων και αποστερουν τους ασθενείς απο τον πλουτο και την αποτελεσματικότητα της Ιατρικής Ομοιοπαθητικής Φαρμακολογίας.

Τι πρέπει να προσέχουν οι ασθενείς κατα τη διάρκεια της Ομοιοπαθητικής Αγωγής

Ο μοναδικός περιορισμός είναι να μη βαζουν οτιδηποτε στο στομα οι ασθενείς 20-30 λεπτα της ώραςπριν και μετα τη ληψη του ομοιοπαθητικου φαρμακου.ΟΥΔΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ απαιτειται να υπάρχει με βαση την ιατρική και φαρμακευτικη βιβλιογραφια και κλινική πρακτικη.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διατίθενται σε διάφορες μορφές ανάλογα με τη διαδικασία παρασκευής. Η μορφή δεν αλλάζει την αποτελεσματικότητα. Συνιστάται να αφήνετε το φάρμακο,συνηθως το περιεχομενο μιας καψουλας ή μικρα κουφετάκια(να διαλυθεί στο στόμα.Οσον αφορα την αποθήκευση και προστασια των ομοιοπαθητικών φαρμάκων,τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν πρέπει να φυλάσσονται κοντά σε ηλεκτρικές συσκευές, κινητά τηλέφωνα ή το WiFi. Οι έλεγχοι ασφαλείας στο αεροπλάνο δεν δημιουργουν κανένα πρόβλημα.

Ποιο ειναι το περιεχομενο της Ομοιοπαθητικης Συνεντευξης

Η ομοιοπαθητική συνέντευξη αποτελεί το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα στην ομοιοπαθητική προσέγγιση. Είναι μια καταλληλα στοχευμένη συζήτηση με στόχο να κατανοηθουν τα προβλήματα υγειας, οι παθησεις και οι λειτουργικες  διαταραχες, η αιτιολογια και η παθογενεια τους, ωστε να μορφοποιηθει η καταλληλοτερη αντιμετωπιση με τα ομοιοπαθητικά φάρμακα.Είναι, επιπλεον, μια ολοκληρωμένη, ανθρώπινη και σε βάθος διαδικασία με στόχος  να κατανοηθεί ο ασθενής και στο σύνολό του.

Mπορει να γινεται Ομοιοπαθητικη αγωγη παραλληλα με Συμβατική φαρμακευτικη αγωγη ,οταν αυτη  απαιτειται.

Ασφαλως ναι, δεδομενου οτι δεν υπαρχει καμμια απολυτως αλληλεπιδραση μεταξυ τους.Τα συμβατικα φαρμακα ειναι χημικης φυσης ,ενω τα ομοιοπαθητικα  εχουν βιοφυσικη πληροφορικη υποσταση ,δηλαδη κινουνται σε διαφορετικο επιπεδο απ'οτι τα χημικα φαρμακα.Αξιζει επισης να σημειωθει οτι η συγχρονη ομοιοπαθητικη φαρμακολογια μπορει να μετριασει σημαντικα πολλες παρενεργειες απο μακροχρονια χρηση συμβατικων φαρμάκων, 

Πως γίνεται η ανάλυση περιπτώσεων χρόνιων παθησεων και διαταραχών μέσω του ομοιοπαθητικού ιστορικού

Το Ομοιοπαθητικό Ιστορικό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο ανάλυσης της κάθε Κλινικοπαθολογικής Συνδρομής (ΚΠΣ), ιδιαίτερα αυτής που αφορά χρόνιες διαταραχές.

Η Ομοιοπαθητική προσέγγιση των παθήσεων επεκτείνει τις διαγνωστικές δυνατότητες του ιατρού σε κάθε περίπτωση, οξεία ή χρόνια. Ο ασθενής συνήθως προσέρχεται για ένα κύριο πρόβλημα υγείας, ενώ η προσεκτική διερεύνηση του ιστορικού συχνά αποκαλύπτει ορισμένα δευτερεύοντα προβλήματα υγείας μη σχετιζόμενα, με βάση την κλασική παθολογία, με το κύριο.

Για την Ομοιοπαθητική, το σύνολο των κύριων και δευτερευόντων προβλημάτων στο σύνολό τους απαρτίζουν μια ενιαία Κλινικοπαθολογική συνδρομή (ΚΠΣ), η οποία και συνιστά το κλειδί για την κατανόηση του status υγείας του ασθενούς και για την πολύ πιο ακριβή κατάστρωση του θεραπευτικού σχεδιασμού και τελικά για αυτή την ίδια την πρόγνωση.

Για παράδειγμα, εάν έχουμε δυο ασθενείς με καρκίνο μαστού, του ιδίου τύπου, grade και stage, και η μια από αυτές εμφανίζει ταυτόχρονα μια δερματοπάθεια, όπως έκζεμα, κνίδωση, κτλ στα άκρα ή πολλά δύσοσμα κολπικά υγρά, μη σχετιζόμενα πάντως με καποια φαρμακευτικη αγωγή,τότε και η πρόγνωσή της είναι πολύ καλύτερη από της άλλης ομοιοπαθούς ασθενούς, αλλά και ο θεραπευτικός σχεδιασμός είναι πολύ ευκολώτερος και αποδοτικός.

Το Ομοιοπαθητικό Ιστορικό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο ανάλυσης της κάθε Κλινικοπαθολογικής Συνδρομής (ΚΠΣ), ιδιαίτερα αυτής που αφορά χρόνιες διαταραχές. Επιτρέπει πλήρη διασαφήνιση της παθογενετικής αλυσίδας και αναγνώριση της λειτουργικής αλληλεξάρτησης των επιμέρους συνιστωσών της ΚΠΣ, ώστε τελικά να διαμορφώνεται ένα συνολικό μοντέλο του status υγείας, που αφορά όλο τον οργανισμό (totality) με τα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά για κάθε ασθενή (individuality).

Αρχικά ο ιατρός ακούει και καταγράφει ό,τι του αφηγείται ο ασθενής και οι δικοί του χωρίς να τους διακόπτει. Η καταγραφή των υποκειμενικών βιωμάτων πρέπει να γίνεται με τις εκφράσεις, ακριβώς, που χρησιμοποι­ούν, δεδομένου ότι οι αντίστοιχες περιγραφές στις ομοιοπαθητικές φαρ­μακολογίες γίνονται στην απλή, την κοινή γλώσσα των ανθρώπων, που έχουν χρησιμοποιηθεί σαν provers, αποφεύγοντας τη χρησιμοποίηση ειδι­κής επιστημονικής ορολογίας.

Παράλληλα, καταγράφονται προσεκτικά οι παρατηρήσεις που κάνει ο ιατρός στον ασθενή, δηλαδή τον τρόπο που κά­θεται, μιλάει, χειρονομεί, κτλ, αλλά και όλα τα αντικειμενικά ευρήματα, που προκύπτουν από την κλινική εξέταση. Τα συμπτώματα καταγράφονται και ομαδοποιούνται σε χρονολογική σειρά και το κάθε ένα από αυτά πε­ριγράφεται ως προς την ακριβή εντόπιση και επέκταση (location, exten­sion), τον χρόνο εμφάνισης, την ιδιαίτερη υποκειμενική ποιότητα (sensa­tion), τους τροποποιητικούς παράγοντες (modalities) και τα λοιπά συμπτώ­ματα που εκδηλώνονται ταυτόχρονα με αυτό (concomitants).

Αποφεύγο­νται οι ερωτήσεις, στις οποίες η απάντηση είναι αναγκαία ‘ναι’ ή ‘όχι’, όπως και οι διαζευκτικές ερωτήσεις, ώστε να υπάρχει πολλαπλή επιλογή απάντησης και ως εκ τούτου αξιολόγηση της σημασίας της απάντησης. Στις γυναίκες πάντοτε περιλαμβάνεται συνοπτική καταγραφή του γυναικολογι­κού ιστορικού.Ο ασθενής δεν διακόπτεται στην αφήγηση των συμπτωμά­των του, εκτός μόνον αν επεκτείνεται σε άσχετα θέματα ή φλυαρεί και κα­ταγράφεται και ο τρόπος που αφηγείται και χρωματίζει τις ποικίλες πτυχές της υγείας του και των σχέσεών του με το περιβάλλον.

Ο προσανατολισμός είναι η ολότητα των συμπτωμάτων της κάθε μιας Κλινικοπαθολογικής Συνδρομής (ΚΠΣ) . 'Οταν, όμως, πρόκειται για χρονίως πάσχοντα ασθενή, στον οποίο διαδράμει μια οξεία νόσος ή βρίσκεται σε οξεία φάση της χρόνιας νόσου, τότε καταγρά­φονται μόνον τα συμπτώματα που αφορούν την οξεία διαταραχή και η συνταγογράφηση, στη φάση αυτή, αφορά μόνον αυτήν.
Η ολότητα των συ­μπτωμάτων δεν είναι μια απλή συνάθροιση συμπτωμάτων, αλλά μια συ­γκροτημένη ομάδα, που παίρνει μια ενιαία μορφή, με συνάφεια που διέπε­ται από τις αρχές και νόμους της Ομοιοπαθητικής, ώστε να γίνει η καλύτε­ρη δυνατή διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση.

Σε τελευταία ανάλυ­ση η ολότητα της ΚΠΣ εκφράζει την ατομικότητα (individuality) της περί­πτωσης, που είναι κύριο ζητούμενο. Μέσα από την ολότητα ξεχωρίζουν: α) η φύση και έκταση των παθολογικών αλλοιώσεων, β) η παθογένεια της ΚΠΣ, γ) τα αίτια (causa causalis) και οι αφορμές της (causa occidentalis), δ) η ιδιο­συγκρασία του ασθενούς, ε) οι προδιαθέσεις νόσου,που αποκαλούνται ‘μιάσματα’ (miasms).
 
Με βάση αυτό το υλικό, σωστούς συσχετισμούς και ιεράρχηση, προχωρά ο θεραπευτικός σχεδιασμός και η συνταγογράφηση.

Τα συμπτώματα διακρίνονται αρχικά σε γενικά (generals) και τοπικά (locals ή particulars). Γενικά είναι αυτά που αφορούν όλο τον οργανισμό, στην περιγραφή των οποίων ο ασθενής χρησιμοποιεί άμεσα ή έμμεσα την προσωπική αντωνυμία ‘εγώ’, π.χ.(εγώ) κρυώνω εύκολα, (εγώ) κουράζο­μαι δύσκολα, κτλ. Τοπικά είναι αυτά που αφορούν ένα τμήμα ή ένα όργα­νο του σώματος, στην περιγραφή των οποίων ο ασθενής χρησιμοποιεί την κτητική αντωνυμία ‘μου’, π.χ. το χέρι μου μουδιάζει, το πόδι μου καίει, κ.ο.κ.

Όλα τα νοητικά και συγκινησιακά συμπτώματα είναι γενικά. Επίσης όλα τα φυσικά συμπτώματα που αφορούν επιθυμίες-απέχθειες σε τροφές, σχετίζονται με γενικευμένη αίσθηση, με τον ύπνο, την ερωτική επαφή, τον καταμήνιο κύκλο θεωρούνται ως γενικά συμπτώματα.

Τα γενικά συμπτώ­ματα θεωρούνται, κατ' αρχήν, μεγαλύτερης σημασίας από τα τοπικά. Τα τοπικά αποκτούν πολύ μεγαλύτερη σημασία αν αφορούν μια σοβαρή εντο­πισμένη παθολογία ή αν συνοδεύονται από χαρακτηριστικούς τροποποιη­τικούς παράγοντες, αισθήσεις και συνοδά συμπτώματα.Επίσης, αν το ίδιο τοπικό σύμπτωμα εμφανίζεται σε περισσότερες από δυο περιοχές του σώ­ματος, τότε θεωρείται γενικό.

Παράλληλα, τα εν γένει συμπτώματα διακρίνονται σε κοινά ή παθολο­γικά (common ή pathologic), όταν είναι τα αναμενόμενα από το είδος και την έκταση της παθολογίας, σύμφωνα με τα δεδομένα της Κλασικής Παθο­λογίας, και σε παράδοξα ή ιδιόμορφα (strange ή peculiar), όταν έχουν χα­ρακτηριστικά που δεν μπορούν να ερμηνευθούν από τα δεδομένα της πα­θολογίας και αφορούν λίγους από τους ασθενείς, που πάσχουν από μια νό­σο.Τα τελευταία έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθόσον χρωματίζουν την ατο­μικότητα της περίπτωσης, και έτσι κατευθύνουν με περισσότερη ασφάλεια στα ενδεικνυόμενα φάρμακα. Ιδιόμορφα συμπτώματα είναι, π.χ., αϋπνία που συνοδεύεται από υπνηλία, βήχας που καταλήγει σε φτέρνισμα, στεγνό στόμα και αδιψία, κ.ο.κ.

Μια ακόμη κατηγορία είναι τα κλινικά συμπτώματα (clinical symp­toms), δηλαδή εκείνα που δεν προέρχονται από τα παραδοσιακά ομοιοπαθητικά proving σε υγιείς, αλλά από δοκιμές σε ασθενείς που πάσχουν από συγκεκριμένη νόσο με ένα συγκεκριμένο φάρμακο, με την ίδια βασικά, μεθοδολογική προσέγγιση όπως στην κλασική ιατρική.
Έτσι, τα συμπτώματα που έχουν συλλεχθεί, ταξινομούνται σε μια σειρά φθίνουσας σημασίας για τον οργανισμό: 1) ψυχοδιανοητικά, και μάλιστα πρώτα αυτά που σχετίζονται με τη βούληση, μετά με την αντίληψη και τέ­λος με τη μνήμη, 2) φυσικά, οργανικά, γενικά συμπτώματα, 3) οργανικά, τοπικά συμπτώματα.
Σε κάθε κατηγορία προηγούνται σε σημασία τα ιδιό­μορφα συμπτώματα και ακολουθούν τα κοινά ή παθολογικά. Τέλος, σε κά­θε υποκατηγορία γίνεται επιπλέον διαβάθμιση των συμπτωμάτων με βάση την ένταση τους σε 1ου, 2ου και 3ου βαθμού.