ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ ΚΑΡΚΙΝΟΥ/ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Με πολυετή εμπειρία στην Ομοιοπαθητική, ο Δρ. Τασος Βαρθολομαίος έχει αναπτύξει έναν ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο προσέγγισης των παρενεργειων Χημειοθεραπείας -Ακτινοθεραπείας-Ανοσοθεραπείας.  Μελετά σε βάθος τα δεδομένα κάθε ασθενούς, ώστε να σχεδιάζει την ομοιοπαθητική αγωγή με τρόπο που να ανταποκρίνεται πραγματικά στις δικες του ανάγκες .

Ο Δρ. Τάσος Βαρθολομαίος εχει υπηρετήσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας και έχει εκπαιδευτεί σε πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Οξφόρδης στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι Διδάκτωρ Ιατρικής και κάτοχος διπλωμάτων Ομοιοπαθητικής Ιατρικής υψηλού επιπέδου.
 
 
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ  ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
AΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ THΣ ΧΩΡΑΣ
ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
Κυπρος, λοιπες Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Μ.Βρετανία
τηλ: 2310 944949 
e-mail: pathan@otenet.gr 
 
Η Oμοιοπαθητική αγωγή  του Δρ Τασου Βαρθολομαίου στοχεύει στη διαχείριση των παρενεργειών της χημειοθεραπείας, χωρίς να επηρεάζει τη δράση των συμβατικών ογκολογικών θεραπειών. Η εφαρμογή των ενδεδειγμένων ογκολογικών πρωτοκόλλων παραμένει αμετάβλητη, ενώ η συνολική αντοχή του ασθενούς μπορεί να ενισχυθεί σημαντικά, ώστε να βιώνει την αγωγή με πολύ μεγαλύτερη άνεση.


Η αναιμία μπορεί να είναι ένα συνδυασμένο αποτέλεσμα που προκαλείται από μυελοκατασταλτική χημειοθεραπεία. Οι θεραπείες που καταστέλλουν τον μυελό των οστών μπορεί να προκαλέσουν τάση για εύκολη αιμορραγία ή/και μειωμένη παραγωγή αιμοσφαιρίων, οδηγώντας σε αναιμία. Τέτοια χημειοθεραπευτικά φάρμακα σκοτώνουν τα ταχέως διαιρούμενα φυσιολογικά κύτταρα και μπορούν να μειώσουν σημαντικά τον αριθμό των αιμοπεταλίων στο αίμα, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να είναι ευάλωτοι σε μώλωπες και αιμορραγία. Μερικές φορές, οι χημειοθεραπείες αναβάλλονται για να επιτραπεί η αποκατάσταση του αριθμού των αιμοπεταλίων (Sekhon, SS, 2006). Η χαμηλή σωματική αντοχή μπορεί να είναι συνέπεια του καρκίνου ή της θεραπείας του και μπορεί να διαρκέσει από μήνες έως χρόνια μετά τη θεραπεία. Η πιο συχνή αιτία εύκολης κόπωσης είναι η αναιμία, η οποία μπορεί να προκληθεί από χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και πρωτοπαθή και μεταστατική νόσο (Franklin, DJ, 2006).

Η ναυτία και ο έμετος που προκαλούνται από χημειοθεραπεία είναι συχνές με πολλές θεραπείες και ορισμένες μορφές καρκίνου. Η ναυτία και ο έμετος είναι δύο από τις πιο συχνά εμφανιζόμενες παρενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία του καρκίνου για τους ασθενείς με καρκίνο. Έχει αποδειχθεί ότι τα άτομα που λαμβάνουν χημειοθεραπεία κατέταξαν τη ναυτία και τον έμετο ως την πρώτη και τη δεύτερη πιο σοβαρή παρενέργεια, αντίστοιχα. Μερικοί άνθρωποι που έλαβαν παράγοντες που προκαλούν έντονη ναυτία, ανέβαλαν ή ακόμη και αρνήθηκαν τη θεραπεία του καρκίνου με αυτούς τους παράγοντες. Αρκετές κατηγορίες αντιεμετικών φαρμάκων έχουν αναπτυχθεί και εμπορευματοποιηθεί, για να γίνουν ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο στα χημειοθεραπευτικά σχήματα, βοηθώντας στην επιτυχή διαχείριση αυτών των συμπτωμάτων σε πολλούς ανθρώπους. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των δυσάρεστων και μερικές φορές εξουθενωτικών συμπτωμάτων έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη ποιότητα ζωής για τον λήπτη και πιο αποτελεσματικούς κύκλους θεραπείας, λόγω λιγότερων διακοπών της θεραπείας λόγω καλύτερης ανοχής και καλύτερης συνολικής υγείας (Gill, P, 2006).

Η τριχόπτωση μπορεί να προκληθεί από χημειοθεραπεία που σκοτώνει τα ταχέως διαιρούμενα κύτταρα. Αυτό είναι συχνά ένα προσωρινό αποτέλεσμα. Τα μαλλιά συνήθως αρχίζουν να ξαναφυτρώνουν λίγες εβδομάδες μετά την τελευταία θεραπεία, αλλά μερικές φορές με αλλαγή στο χρώμα, την υφή, το πάχος ή το στυλ. Σοβαρή τριχόπτωση εμφανίζεται συχνότερα με φάρμακα όπως η δοξορουβικίνη, η πακλιταξέλη και η κυκλοφωσφαμίδη. Μόνιμη αραίωση ή τριχόπτωση μπορεί να προκύψει από ορισμένα τυπικά χημειοθεραπευτικά σχήματα. Η τριχόπτωση που προκαλείται από χημειοθεραπεία συνήθως σχετίζεται με τον υψηλό μιτωτικό ρυθμό των τριχοθυλακίων και είναι πιο αναστρέψιμη από την ανδρογενή τριχόπτωση, αν και μπορεί να εμφανιστούν μόνιμες περιπτώσεις. Η χημειοθεραπεία προκαλεί τριχόπτωση στις γυναίκες συχνότερα από τους άνδρες (Chadha, V, 2003).

Δευτερογενή κακοήθη νεοπλάσματα μπορούν να εμφανιστούν μετά από αποτελεσματική χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία για τον πρωτοπαθή όγκο. Η πιο συχνή δευτεροπαθής νεοπλασία είναι η οξεία μυελογενής λευχαιμία, η οποία αναπτύσσεται κυρίως μετά από θεραπεία με αλκυλιωτικούς παράγοντες ή αναστολείς τοποϊσομεράσης. Διεξήχθη έρευνα για τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο μιας δεύτερης πρωτοπαθούς κακοήθειας μετά από χημειοθεραπεία για λέμφωμα Hodgkin (HL) σε μια πολύ μεγαλύτερη ομάδα από οποιαδήποτε άλλη που έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Παρακολουθήθηκαν περίπου 6.000 ασθενείς με HL που έλαβαν χημειοθεραπεία στη Βρετανία από το 1963 έως το 2001, εκ των οποίων 3.432 έλαβαν επίσης ακτινοθεραπεία, για να αξιολογηθούν οι κίνδυνοι δεύτερης πρωτοπαθούς κακοήθειας σε σύγκριση με τις προσδοκίες που βασίζονται στον γενικό πληθυσμό. Δευτεροπαθείς κακοήθειες εμφανίστηκαν σε 459 από αυτούς. Μετά από μόνο τη χημειοθεραπεία, υπήρχαν σημαντικά αυξημένοι κίνδυνοι καρκίνου του πνεύμονα, μη-HL και λευχαιμίας. Όταν η χημειοθεραπεία συνδυάστηκε με άλλες «συστημικές» θεραπείες, υπήρχαν αυξημένοι κίνδυνοι αυτών και αρκετών άλλων καρκίνων. Ο κίνδυνος εμφάνισης δεύτερου καρκίνου κορυφώθηκε στα 5 έως 9 χρόνια μετά από μόνο χημειοθεραπεία, αλλά παρέμεινε αυξημένος για 25 χρόνια και περισσότερο μετά από συνδυασμένες θεραπείες (Swerdlow, AJ, 2011). Διερευνήθηκε η επιβίωση ασθενών με καρκίνο του μαστού με δεύτερη πρωτοπαθή κακοήθεια και η αξιολόγηση της επίδρασης της χημειοθεραπείας στον κίνδυνο διαφορετικών θέσεων καρκίνου. Η συχνότητα εμφάνισης ενός δεύτερου πρωτοπαθούς καρκίνου για όλες τις θέσεις ήταν σημαντικά υψηλότερη σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Η χημειοθεραπεία συσχετίστηκε με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης για όλες τις θέσεις, εκτός από το λέμφωμα, το μυέλωμα και τη χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία. Το συμπέρασμα ήταν ότι οι γυναίκες ασθενείς με καρκίνο του μαστού εμφάνισαν υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης δεύτερης πρωτοπαθούς κακοήθειας, η οποία συσχετίστηκε με χειρότερη πρόγνωση και ότι τα οφέλη της χημειοθεραπείας θα πρέπει να σταθμίζονται έναντι των κινδύνων δεύτερης πρωτοπαθούς κακοήθειας (Wei, JL, 2019). Έχει επίσης παρατηρηθεί ότι οι εξελίξεις στη διάγνωση και τις θεραπευτικές τεχνολογίες έχουν παραδόξως αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης δεύτερων πρωτοπαθών κακοηθειών. Οι ασθενείς με καρκίνο, οι οποίοι φαίνεται να έχουν υποβληθεί σε επιτυχή θεραπεία, έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης νέου πρωτοπαθούς καρκίνου από τον γενικό πληθυσμό. Αυτό υποδηλώνει ότι απαιτούνται περισσότερες μελέτες για την ανάπτυξη προγραμμάτων διαλογής και διαχείρισης για επιζώντες καρκίνου, ιδίως για ασθενείς με γαστρεντερικούς καρκίνους (Park, JY, 2019). Ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος δευτερογενών κακοηθειών μετά τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού μελετήθηκε στο Ινστιτούτο Curie στο Παρίσι, μεταξύ 1981 και 2000. 


Ορισμένες θεραπείες που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του καρκίνου ενδέχεται να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης αιματολογικών καρκίνων στο μέλλον, όπως διαπιστώνει έρευνα στην Ιαπωνία, που δημοσιεύθηκε διαδικτυακά στο επιστημονικό περιοδικό της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας Cancer.

Η πληθυσμιακή μελέτη αποκάλυψε μια σταδιακή αύξηση τα τελευταία 30 χρόνια των ποσοστών οξείας μυελογενούς λευχαιμίας που σχετίζεται με τη θεραπεία του καρκίνου.Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από το Μητρώο Καρκίνου της Οσάκα που αφορούσαν 9.841 ασθενείς στην Ιαπωνία που διαγνώστηκαν με οξεία μυελογενή λευχαιμία την περίοδο 1990 έως 2020.Διαπιστώθηκε ότι η ετήσια συχνότητα εμφάνισης οξείας μυελογενούς λευχαιμίας έπειτα από θεραπεία αυξήθηκε από 0,13 ανά 100.000 κατοίκους το 1990 σε 0,36 ανά 100.000 κατοίκους το 2020.Το ποσοστό των περιπτώσεων οξείας μυελογενούς λευχαιμίας, έπειτα από θεραπεία για αντιμετώπιση καρκινου, σχεδόν διπλασιάστηκε.

Ο πιο συνηθισμένος πρωτοπαθής καρκίνος που αντιμετωπίστηκε πριν από την ανάπτυξη οξείας μυελογενούς λευχαιμίας ήταν κάποια άλλη μορφή καρκίνου του αίματος (23,1%), ο καρκίνος του μαστού (14,6%), ο καρκίνος του παχέος εντέρου (11,5%) και ο καρκίνος του στομάχου (8,7%).

Στην πάροδο του χρόνου υπήρξε αξιοσημείωτη αύξηση των ποσοστών του καρκίνου του μαστού και μείωση του καρκίνου του στομάχου.
(Πηγή: ΚΥΠΕ - ΑΠΕ)