Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ-ΟΜΙΛΙΕΣ

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΡ ΤΑΣΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΠΡΟΛΗΨΗ και ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΟΧΙΑΚΩΝ ΙΩΣΕΩΝ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ-ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

περισσότερα more

ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Περιγράφονται ορισμένες ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

με σοβαρά  ή σύνθετα χρόνια προβλήματα υγείας ,οι οποιες αντιμετωπίσθηκαν με επιτυχία στην

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

 

περισσότερα more

ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΚΛΑΣΣΙΚΗ  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

  Ολιστικά και Κλινικά προσανατολισμένη

και για την  Ασθένεια   και για τον  Ασθενή

 

Η  Κλασσική Ομοιοπαθητική

 απευθύνεται και στον Ασθενή και στην Ασθένεια,δηλαδή έχει ταυτόχρονα ένα Ολιστικό και ένα Κλινικό προσανατολισμο

         

περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική

NΕΑ-ΥΓΕΙΑ

Κέντρο Ομοιοπαθητικής-Ολιστικής Ιατρικής Θεσσαλονίκης

OMOIOΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

Δρ Τάσος Βαρθολομαίος,ΜD,PhD,MFHom,MHMA

Iατρος- Ομοιοπαθητικός

 

 

Αυξημένος ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού και διαβήτη για τις γυναίκες με πρόβλημα στειρότητας

Οι γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδί λόγω στειρότητας, έχουν 10% αυξημένο κίνδυνο να πεθάνουν πρόωρα από διάφορες αιτίες, 45% αυξημένη πιθανότητα να πεθάνουν ειδικότερα από καρκίνο του μαστού και 70% από διαβήτη. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής έρευνας, που δείχνει ότι η στειρότητα μπορεί να αποτελεί ένδειξη σοβαρότερων προβλημάτων υγείας μιας γυναίκας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Νάταλι Στεντς του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», ανέλυσαν στοιχεία 13 ετών για πάνω από 78.000 γυναίκες, από τις οποίες το 14% αδυνατούσαν να κάνουν παιδί μετά από προσπάθειες τουλάχιστον ενός έτους.

Δεν είναι σαφές με ποιό ακριβώς τρόπο συνδέεται η στειρότητα με την πρόωρη θνησιμότητα. Μια πιθανότητα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι οι ορμονικές διαταραχές. Πάντως, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, η στειρότητα δεν σχετίζεται με άλλους γυναικολογικούς καρκίνους (ωοθηκών και μήτρας).

«Ένα από τα πράγματα που ξέρουμε, είναι ότι η γέννηση ενός παιδιού κάποια στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας, δρα προστατευτικά για την υγεία της. Όπως έχουν δείξει και άλλες μελέτες σε γυναίκες που δεν έχουν κάνει ποτέ παιδιά, κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιαγγειακές παθήσεις και καρκίνους» δήλωσε η δρ Στεντς.

Περίπου το 85% των γυναικών που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού, ζουν τουλάχιστον πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση, ενώ το 77% ζουν τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Βοηθητικό το κόκκινο κρασί

Στο ίδιο συνέδριο παρουσιάσθηκε μια άλλη μικρή επιστημονική μελέτη σε 135 γυναίκες, που έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον του Σεντ Λούις και η οποία συμπέρανε ότι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες μιας γυναίκας να μείνει έγκυος, επειδή φαίνεται να βοηθά να αυξηθεί το απόθεμα των ωαρίων της.

Αν αυτό όντως ισχύει, ουσιαστικά έρχεται σε αντίθεση με τις συστάσεις στις γυναίκες να μην πίνουν καθόλου αλκοόλ, όταν θέλουν να πιάσουν παιδί, επειδή κάτι τέτοιο μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Γι' αυτό, άλλοι ειδικοί δήλωσαν επιφυλακτικοί -με δεδομένο και το μικρό μέγεθος της νέας μελέτης- εωσότου γίνουν μεγαλύτερες έρευνες. Σε κάθε περίπτωση, τόνισαν ότι η ποσότητα κρασιού πρέπει να είναι μικρή.

Οι Αμερικανοί ερευνητές ανακοίνωσαν ότι ενώ το κόκκινο κρασί φαίνεται να βοηθάει, το λευκό κρασί, η μπίρα και τα άλλα αλκοολούχα ποτά δεν σχετίζονται με αυξημένη γονιμότητα. Η ιδιαιτερότητα του κόκκινου κρασιού αποδίδεται κυρίως στην αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική ουσία ρεσβερατρόλη, που υπάρχει άφθονη στο κόκκινο κρασί.

Ζευγάρια που προσπαθούν χωρίς επιτυχία για τουλάχιστον τρία χρόνια να κάνουν παιδί, έχουν στην καλύτερη περίπτωση πιθανότητα 25% να το πετύχουν με φυσικό τρόπο μέσα στην επόμενη χρονιά, με συνέπεια να οδηγούνται συχνά στην επιλογή της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Διαβήτης τύπου 2: Τα οφέλη της δίαιτας και της άσκησης για τον εγκέφαλο


Ο διαβήτης τύπου 2 επηρεάζει την κυκλοφορία του αίματος, καθώς προκαλεί σκλήρυνση των αιμοφόρων αγγείων και μειώνει την ποσότητα οξυγόνου που κυκλοφορεί στο σώμα.

Η επίπτωση αυτή επηρεάζει και τον εγκέφαλο και κατά συνέπεια τον τρόπο σκέψης και λήψης αποφάσεων.

Τα άτομα που πάσχουν από διαβήτη τύπου 2 είναι συχνά υπέρβαρα ή παχύσαρκα, κάτι που επίσης έχει επιπτώσεις στη γνωστική λειτουργία.

Οι επιστήμονες εξέτασαν αν παρεμβάσεις, όπως η μείωση των θερμίδων και η σωματική άσκηση, οι οποίες μειώνουν τις επιπτώσεις του διαβήτη στο σώμα, έχουν ανάλογα οφέλη και για τη λειτουργία του εγκεφάλου.

Οι 310 συμμετέχοντες, ηλικίας 45-76 ετών, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα κατανάλωνε καθημερινά 1200-1800 θερμίδες για να χάσει βάρος. Είχε επίσης στόχο 175 λεπτά σωματικής άσκησης κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, μέσω δραστηριοτήτων όπως  το γρήγορο περπάτημα.

brain blood

Οι ερευνητές έβλεπαν τους εθελοντές μια φορά την εβδομάδα για τους πρώτους έξι μήνες και τρεις φορές το μήνα για τους επόμενους έξι μήνες. Στη συνέχεια, μέχρι και το τέταρτο έτος, τουλάχιστον μία φορά το μήνα ενημερώνονταν τακτικά μέσω τηλεφώνου ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή προσωπικής επαφής. Επίσης, οι εθελοντές ενθαρρύνθηκαν να συμμετέχουν σε μαθήματα ομάδων και σε άλλες δραστηριότητες.

Η δεύτερη ομάδα, η ομάδα ελέγχου, παρακολούθησε μαθήματα υποστήριξης και εκπαίδευσης για τον διαβήτη τύπου 2.

Μετά από περίπου 10 χρόνια το σωματικό βάρος στην ομάδα παρέμβασης είχε μειωθεί κατά 6,2% και στην ομάδα ελέγχου κατά 2,8%.

Σύμφωνα με τις αναφορές των συμμετεχόντων, η μέση δαπάνη θερμίδων μέσω φυσικής δραστηριότητας ήταν 444 θερμίδες την εβδομάδα για την ομάδα παρέμβασης και 1.145 θερμίδες για την ομάδα ελέγχου.

Οι συμμετέχοντες εξετάστηκαν με μαγνητική τομογραφία. Πρόκειται για μια μη επεμβατική ιατρική εξέταση που χρησιμοποιεί ισχυρό μαγνητικό πεδίο, παλμούς ραδιοσυχνοτήτων και έναν υπολογιστή για την παραγωγή λεπτομερών εικόνων του εγκεφάλου.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στην ομάδα παρέμβασης υπήρχε μεγαλύτερη ροή αίματος στον εγκέφαλο κατά μέσο όρο 6% σε σχέση με την ομάδα ελέγχου.

Πηγή: Journal of the American Geriatrics Society.


Η ηλικία απόκτησης παιδιού παράγοντας καρδιαγγειακού κινδύνου

Οι γυναίκες που κάνουν παιδί σε πολύ νεαρή ηλικία έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρδιακή νόσο αργότερα, λόγω του στρες που βιώνει το σώμα τους, προειδοποιεί νέα έρευνα.

Η μελέτη δείχνει ότι οι γυναίκες που έγιναν για πρώτη φορά μαμάδες στην εφηβεία ήταν πολύ πιο πιθανό να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων και παθήσεων των αιμοφόρων αγγείων.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες που απέκτησαν παιδί πριν την ηλικία των 20, σημείωσαν σημαντικά υψηλότερες βαθμολογίες στην κλίμακα Framingham, που χρησιμοποιείται για την εκτίμηση του καρδιαγγειακού κινδύνου σε βάθος δεκαετίας.

Αντίθετα, οι γυναίκες που απέκτησαν το πρώτο τους παιδί στα 20 ή αργότερα, διέτρεχαν μικρότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν απέκτησαν παιδιά.

young mother

Οι ερευνητές μελέτησαν 1.047 γυναίκες που συμμετείχαν σε διεθνή έρευνα το 2012 και κατέγραψαν τις ηλικίες τους όταν γέννησαν για πρώτη φορά. Οι συμμετέχουσες στη μελέτη ήταν μεταξύ 65 και 74 και κατάγονταν από τον Καναδά, την Αλβανία, την Κολομβία και τη Βραζιλία.

Χρησιμοποιώντας την κλίμακα Framingham, οι ερευνητές συνέδεσαν την ηλικία απόκτησης του πρώτου παιδιού με τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων.

Η κλίμακα Framingham υπολογίζει τον κίνδυνο μέσω αλγόριθμου, ο οποίος βασίζεται σε πληροφορίες σχετικά με την ηλικία, το φύλο, την αρτηριακή πίεση, την χοληστερόλη και το ιστορικό καπνίσματος.

Σύμφωνα με την επικεφαλής της μελέτης Δρ Κάθριν Πιρκλ, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Σπουδών Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Χαβάης, «οι έφηβες μητέρες μπορεί να χρειαστεί να είναι πιο προσεκτικές σχετικά με παράγοντες του τρόπου ζωής που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων, συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης υγιούς σωματικού βάρους και επαρκούς σωματικής δραστηριότητας».

Ο κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου είναι μεγαλύτερος για όσες έχουν πρόωρους τοκετούς.  Αυτό οφείλεται στην πρόσθετη ένταση που βιώνει η καρδιά των γυναικών και το σώμα γενικότερα κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτός ο τύπος άγχους είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για το σώμα μιας νεαρής γυναίκας.

Παρότι προηγούμενες έρευνες διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες με πολλές εγκυμοσύνες έχουν μεγαλύτερο καρδιαγγειακό κίνδυνο, στη νέα έρευνα ο αριθμός των γεννήσεων δεν επηρεάζει αυτόν τον κίνδυνο.

«Εάν ο τοκετός στην εφηβεία αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, τότε τα ευρήματά μας ενισχύουν την ανάγκη να διασφαλιστεί ότι τα κορίτσια και οι έφηβοι έχουν επαρκή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και πρόσβαση στην αντισύλληψη για να αποφύγουν την τεκνοποίηση» δήλωσε η Δρ Πιρκλ.

Πηγή: Mail Online

 

Καρκίνος παγκρέατος: Προσοχή στα ύποπτα συμπτώματα

Ένας στους τρεις ενήλικες αγνοεί πιθανά συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος, προειδοποιεί ο βρετανικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός Pancreatic Cancer UK, με αποτέλεσμα σημαντικές καθυστερήσεις στη διάγνωση και την αντιμετώπιση της νόσου.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά, μόλις ένας στους 10 ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος επιβιώνει για περισσότερο από πέντε χρόνια. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι περισσότερες διαγνώσεις γίνονται σε προχωρημένο στάδιο, όταν οι θεραπευτικές επιλογές είναι περιορισμένες, επισημαίνει ο οργανισμός.

Δημοσκόπηση που έγινε πρόσφατα σε 4.000 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξε ότι η πληροφόρηση του κοινού σχετικά με τα συμπτώματα της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου παρουσιάζει σημαντικά κενά. «Δεν θέλουμε ο κόσμος να πανικοβάλλεται αν εμφανίζει ένα ή περισσότερα συμπτώματα, καθώς θα αποδειχτεί ότι τελικά οι περισσότεροι δεν πάσχουν από καρκίνο του παγκρέατος» αναφέρει ο Άλεξ Φορντ, διευθύνων σύμβουλος του Pancreatic Cancer UK, σύμφωνα με το BBC, προσθέτοντας ωστόσο ότι «είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος περισσότερα γι’ αυτή την ασθένεια και να απευθύνεται στον γιατρό του αν έχει ανησυχίες».

Όσο νωρίτερα γίνει η διάγνωση, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες ο καρκίνος να είναι εγχειρήσιμος. Η χειρουργική επέμβαση είναι η θεραπεία που σώζει ζωές, επισημαίνει ο Φορντ.

Σύμφωνα με τον οργανισμό Pancreatic Cancer UK, τα πιο κοινά συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος είναι τα εξής:

- πόνος στο στομάχι και τη μέση

- ανεξήγητη απώλεια βάρους

- δυσπεψία

- αλλαγές στη γαστρεντερική λειτουργία, π.χ. κόπρανα που επιπλέουν

Άλλα πιθανά συμπτώματα είναι επίσης τα εξής:

- απώλεια της όρεξης

- ίκτερος (κιτρίνισμα του δέρματος/των ματιών ή φαγούρα στο δέρμα)

- ναυτία και τάση προς έμετο

- δυσκολία κατάποσης

Πηγη: Pancreatic Cancer UK

 

Μη-Hodgkin λεμφώματα: Η συχνότερη αιματολογική κακοήθεια

Τα μη-Hodgkin λεμφώματα (ΜΗΛ) είναι η συχνότερη αιματολογική κακοήθεια στους ενήλικες.

Η επίπτωση της νόσου είναι περίπου 7 περιστατικά ανά 100.000 πληθυσμού κατ' έτος και αυξάνεται εκθετικά με την αύξηση της ηλικίας. Οι άνδρες προσβάλλονται συχνότερα από τις γυναίκες, σε αναλογία 2:1. Τα ΜΗΛ αποτελούν μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα νεοπλασματικών νοσημάτων του λεμφικού ιστού και προέρχονται είτε από ώριμα Β (85% των περιπτώσεων) ή Τ λεμφοκύτταρα (15% των περιπτώσεων).

Στην τελευταία κατάταξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) περιλαμβάνονται πάνω από 40 ιστολογικοί τύποι ΜΗΛ, οι οποίοι διαφέρουν μεταξύ τους σε επίπεδο ιστολογικών, βιολογικών και κλινικών χαρακτηριστικών. Ανάλογα με την κλινική πορεία τους, τα ΜΗΛ διακρίνονται σε επιθετικά ή υψηλής κακοήθειας και σε βραδέως εξελισσόμενα ή χαμηλής κακοήθειας.

Τα υψηλής κακοήθειας ΜΗΛ χαρακτηρίζονται από έντονη επιθετικότητα και χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης. Ωστόσο, είναι δυνητικά ιάσιμα. Το πιο αντιπροσωπευτικό από αυτά τα λεμφώματα είναι το διάχυτο λέμφωμα από μεγάλα Β-κύτταρα. Από την άλλη μεριά, τα χαμηλής κακοήθειας ΜΗΛ έχουν βραδεία κλινική πορεία, χαρακτηρίζονται από χρόνιες υποτροπές και έχουν λιγότερες πιθανότητες ίασης. Ο πιο συχνός ιστολογικός τύπος χαμηλής κακοήθειας ΜΗΛ είναι το οζώδες λέμφωμα.
Αιτιολογία

Η αιτιολογία των ΜΗΛ δεν είναι γνωστή αλλά ως προδιαθεσικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί ο ιός Epstein-Barr (που εντοπίζεται στο 10-30% των ΜΗΛ), ο ιός ΗΙV, ο ιός ΗΤLV-Ι, όπως και το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, που συνδέεται με την ανάπτυξη γαστρικών MALT λεμφωμάτων. Επιπλέον, ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς καθώς και ασθενείς με αυτοάνοσες παθήσεις διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ΜΗΛ.
Συμπτωματολογία

Η συνηθέστερη κλινική εκδήλωση της νόσου είναι η παρουσία ανώδυνης λεμφαδενοπάθειας. Η προσβολή εξωλεμφικών οργάνων δεν είναι σπάνια και σε αυτές τις περιπτώσεις η συμπτωματολογία προέρχεται κυρίως από το προσβεβλημένο όργανο. Συχνή είναι η παρουσία συστηματικών συμπτωμάτων, τα οποία χαρακτηρίζονται ως Β συμπτωματολογία και περιλαμβάνουν: πυρετό>38oC που δεν οφείλεται σε συνυπάρχουσα λοίμωξη, απώλεια>10% του σωματικού βάρους και νυκτερινές εφιδρώσεις.
Διάγνωση

Η διάγνωση των ΜΗΛ τίθεται ιστολογικώς και θα πρέπει να βασίζεται σε χειρουργική βιοψία λεμφαδένα ή άλλου προσβεβλημένου οργάνου (π.χ. στόμαχος, ήπαρ, πνεύμονας, μυελός των οστών). Η ιστολογική τυποποίηση των ΜΗΛ είναι θεμελιώδης για τη σωστή κλινική διάγνωση και για την επιλογή της πλέον κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής. Μετά τη διάγνωση ο ασθενής θα πρέπει να υποβάλλεται σε πλήρη σταδιοποίηση της νόσου, η οποία γίνεται με αξονικές τομογραφίες, βιοψία μυελού των οστών και PET-CT SCAN και να ταξινομείται με βάση τα προγνωστικά συστήματα ταξινόμησης που εφαρμόζονται.
Διαθέσιμες θεραπείες

Σήμερα οι θεραπείες για τα ΜΗΛ περιλαμβάνουν την τακτική της «αναμονής και παρακολούθησης» για τους ασθενείς με χαμηλής κακοήθειας ΜΗΛ με προχωρημένη ασυμπτωματική νόσο, χημειοθεραπεία, θεραπεία με μονοκλωνικά αντισώματα, ακτινοβολία, βιολογικές θεραπείες και μεταμόσχευση μυελού των οστών. Η χρήση του αντι-CD20 μονοκλωνικού αντισώματος (Rituximab) στα Β-ΜΗΛ αποτελεί ένα από τα θεραπευτικά επιτεύματα της τελευταίας εικοσαετίας, που οδήγησε στην αύξηση της επιβίωσης χωρίς νόσο και της ολικής επιβίωσης τόσο στα χαμηλής όσο και στα υψηλής Β-ΜΗΛ. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί νεότερης γενιάς αντι-CD20 μονοκλωνικά αντισώματα (ofatumumab, obinutuzumab) αλλά και αντισώματα έναντι άλλων αντιγόνων (π.χ. αντι-CD22: epratuzumab) που εκφράζονται από τα νεοπλασματικά κύτταρα και τα οποία δοκιμάζονται σε κλινικές μελέτες και αναμένεται να βελτιώσουν περαιτέρω την πρόγνωση των ασθενών με ΜΗΛ.

Παράλληλα με την εξέλιξη στη θεραπευτική αντιμετώπιση του ΜΗΛ με τους προαναφερθέντες παράγοντες, η επιστήμη και η τεχνολογία εξελίσσεται ακόμη περισσότερο με την ανάπτυξη νέων μορφών χορήγησης, όπως για παράδειγμα την υποδόρια χορήγηση, με απώτερο σκοπό τη διευκόλυνση των ασθενών και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.

 Πηγή: Σύλλογος Καρκινοπαθών-Εθελοντών-Φίλων-Ιατρών «Κ.Ε.Φ.Ι.»

 

   
ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ: Παράγοντες Κινδύνου - Πρόληψη - Μέτρηση Οστικής Πυκνότητας


Παράγοντες κινδύνου που επιδέχονται καμία ή ελάχιστη παρέμβαση

~ Ηλικία :

Η οστεοπόρωση μπορεί να προσβάλει ανθρώπους όλων των ηλικιών, αλλά αναμφισβήτητα, με πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες, τους ηλικιωμένους. Όλοι μας χάνουμε οστική μάζα καθώς μεγαλώνουμε, αλλά κάποιοι από εμάς χάνουν περισσότερη και γρηγορότερα. Η οστεοπόρωση δεν θα συμβεί σε όλους τους ηλικιωμένους, αλλά είναι σίγουρα περισσότερο συχνή σε αυτούς.

~ Φύλο :

Περίπου μία στις δύο γυναίκες άνω των 50 ετών θα υποστεί κάταγμα λόγω της οστεοπόρωσης σε κάποια στιγμή της ζωής της. Μάλιστα, η πιθανότητα να υποστεί οστεοπορωτικό κάταγμα στο ισχίο μια γυναίκα είναι ίση-αν όχι μεγαλύτερη- με το σύνολο των πιθανοτήτων να προσβληθεί από καρκίνο του μαστού, ωοθηκών και μήτρας! Οι γυναίκες έχουν ελαφρύτερα και λεπτότερα οστά από τους άνδρες. Πολλές γυναίκες χάνουν οστική μάζα ραγδαία μετά την εμμηνόπαυση.

~ Εμμηνόπαυση :

Στις γυναίκες, οι ορμόνες του φύλου, τα οιστρογόνα, προστατεύουν τα οστά. Για πολλές γυναίκες , η απώλεια οστικής μάζας αυξάνεται μετά την εμμηνόπαυση, όταν τα επίπεδα των οιστρογόνων πέφτουν απότομα. Αν η εμμηνόπαυση επέλθει νωρίς, η πιθανότητα για οστεοπόρωση αυξάνεται. Το ίδιο συμβαίνει όταν η εμμηνόπαυση συμβεί τεχνητά, πχ με χειρουργική αφαίρεση των ωοθηκών, οι οποίες παράγουν και το μεγαλύτερο ποσοστό των οιστρογόνων. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να απευθυνθείτε στον ιατρό σας ώστε να προστατεύσετε την υγεία των οστών σας.

~ Οικογενειακό ιστορικό :

Έρευνες έδειξαν ότι η κληρονομικότητα και το γενετικό υπόβαθρο διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην οστεοπόρωση και τα κατάγματα που προκαλεί. Αν κάποιος από τους γονείς σας έχει οστεοπόρωση ή ιστορικό κατάγματος, η πιθανότητα να συμβεί και σε σας το ίδιο είναι μεγαλύτερη. Το ίδιο ισχύει αν οι γονείς σας έχουν χάσει ύψος ή έχουν κύφωση, που είναι σοβαρές ενδείξεις για οστεοπόρωση.

~ Χαμηλό βάρος σώματος/ Μικρό βάρος και αδύνατος σωματότυπος :

Άνδρες και γυναίκες με μικρά οστά έχουν υψηλότερη πιθανότητα να εκδηλώσουν οστεοπόρωση από μεγαλόσωμους ανθρώπους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι βαρύτεροι και μεγαλόσωμοι άνθρωποι βρίσκονται στο απυρόβλητο...

~ Κατάγματα και απώλεια αναστήματος :

Άνθρωποι που έχουν υποστεί κατάγματα κατά την ενήλικη ζωή τους είναι πιθανό να έχουν ήδη προσβληθεί από τη νόσο και να μην το γνωρίζουν. Τα κατάγματα της σπονδυλικής στήλης μπορούν να συμβούν χωρίς την εμφάνιση σοβαρού πόνου. Μπορούν να προκαλέσουν όμως απώλεια ύψους ή ακόμα και κύρτωση της σπονδυλικής στήλης προς τα εμπρός. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται κύφωση (η γνωστή «καμπούρα»). Τα κατάγματα των σπονδύλων συχνά δεν γίνονται αντιληπτά, παρά μόνο όταν υπάρξει απώλεια κάποιων εκατοστών ύψους!

Παράγοντες κινδύνου που επιδέχονται παρέμβαση και καθημερινές συνήθειες που επηρεάζουν την υγεία των οστών

~ Διατροφή φτωχή σε Ασβέστιο και Βιταμίνη D :

Το ασβέστιο είναι ένα μέταλλο που αποτελεί δομικό στοιχείο των οστών και είναι πολύ σημαντικό για τη διατήρηση της υγείας τους.

Η βιταμίνη D δίνει τη δυνατότητα στον οργανισμό σας να χρησιμοποιεί το ασβέστιο. Αν δεν προσλαμβάνετε ικανές ποσότητες με την τροφή από τη βιταμίνη αυτή ή αν ο οργανισμός σας δεν μπορεί να την απορροφήσει σωστά, τότε ο κίνδυνος για οστεοπόρωση αυξάνεται.

Σύμφωνα με τις διεθνείς επιστημονικές οδηγίες..

Ενήλικες κάτω των 50 ετών χρειάζονται στη διατροφή τους 1000mg ( δηλαδή 1 γραμμάριο) ασβεστίου και 400-800 IU (Διεθνείς μονάδες) βιταμίνη D, καθημερινά.

Ενήλικες άνω των 50 ετών χρειάζονται αντιστοίχως, 1200 mg ασβεστίου και 1000 IU βιταμίνης D σε καθημερινή βάση

(Η βιταμίνη D παράγεται από των ίδιο τον οργανισμό με τη βοήθεια της ηλιακής ακτινοβολίας, οπότε και οι βόλτες τις ηλιόλουστες ημέρες στη χώρα μας μπορούν να είναι πολύ επωφελείς!)

~ Διατροφή φτωχή σε Φρούτα και λαχανικά :

Μια ισορροπημένη διατροφή, πλούσια σε φρούτα και λαχανικά είναι απαραίτητη στη διατήρηση της υγείας των οστών. Αυτό είναι σημαντικό διότι, εκτός του ασβεστίου και της βιταμίνης D και άλλα μέταλλα, όπως το μαγνήσιο και το κάλλιο, αλλά και βιταμίνες όπως η βιταμίνη Κ, συνεισφέρουν στην υγεία των οστών.

Αν έχετε μια ισορροπημένη διατροφή, οι ειδικοί πιστεύουν ότι λαμβάνετε αρκετές ποσότητες των συστατικών που χρειάζονται για τη διατήρηση της υγείας των οστών σας. Αντιθέτως, συνιστάται η χορήγηση πολυβιταμινούχων σκευασμάτων και συμπληρωμάτων διατροφής σε όσους δεν λαμβάνουν επαρκείς ποσότητες μετάλλων και βιταμινών. Η περίπτωση αυτή περιλαμβάνει και τα άτομα που πάσχουν από γαστρεντερικές διαταραχές οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν την απορρόφηση βιταμινών και μετάλλων.

~ Κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων πρωτεΐνης, νατρίου και καφεΐνης :

Διατροφικές συνήθειες που περιλαμβάνουν πρόσληψη υψηλών ποσοτήτων ζωϊκής πρωτεΐνης(εκτός των γαλακτοκομικών), καφεΐνης και νατρίου, μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια ασβεστίου. Παρόλο που η κατανάλωση πρωτεΐνης είναι απαραίτητη για να διατηρήσετε τα οστά σας υγιή, αν το «παρακάνετε» μπορεί να οδηγηθείτε στο αντίθετο αποτέλεσμα. Καλό θα ήταν να αποφύγετε δίαιτα με υψηλά ποσοστά πρωτεΐνης. Η πρόσληψη λίγης ποσότητας καφεΐνης την ημέρα –κυρίως με τσάι ή καφέ- δεν θα επηρεάσει τα οστά σας. Παρ’όλα αυτά, μελέτες υποδεικνύουν ότι η κατανάλωση ποτών (αναψυκτικών κυρίως) τύπου cola μπορούν να έχουν αρνητική επίδραση στα οστά σας. Δεν συμβαίνει πάντως το ίδιο με τα αναψυκτικά που δεν περιέχουν καφεΐνη ή παράγωγά της (δηλαδή όσα δεν είναι τύπου cola).

Πάντως, ακόμα και αν δεν μπορείτε να τροποποιήσετε την διατροφή σας σε σχέση με τους παράγοντες αυτούς, σκεφτείτε ότι για να αντισταθμίσετε τον επιβλαβή χαρακτήρα τους στην απώλεια οστικής μάζας πρέπει να λαμβάνετε οπωσδήποτε ικανές ποσότητες ασβεστίου.

~ Ο «καθιστικός τρόπος» ζωής :

Άνθρωποι λιγότερο ενεργητικοί, που δεν αθλούνται ή δεν εκτελούν σωματικές δραστηριότητες καθημερινά, βρίσκονται σε υψηλότερο επίπεδο κινδύνου για οστεοπόρωση. Μερικοί τύποι καθημερινής άσκησης μπορούν να σας βοηθήσουν να διατηρήσετε τα οστά σας σε καλή κατάσταση. Ασκήσεις χωρίς βάρη, όπως το γρήγορο περπάτημα, αλλά και ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης με άρση βάρους, είναι κατά περίπτωση δυνατό να αποδειχθούν προστατευτικές για τα οστά σας. Προσοχή, όμως, στην υπερβολή που μπορεί να οδηγήσει ένα αδύναμο οστό σε κάταγμα!

~ Κάπνισμα :

Η βλαπτική επίδραση του καπνίσματος στα οστά σας είναι πολυεπίπεδη. Τα χημικά παράγωγα του καπνού βλάπτουν τα οστικά κύτταρα. Επίσης, ο καπνός εμποδίζει την σωστή απορρόφηση του ασβεστίου. Ιδιαίτερα για τις γυναίκες, μπορεί να εμποδίσει την προστατευτική δράση των οιστρογόνων στα οστά.

~ Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ :

Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει τον σχηματισμό των οστών. Οι αλκοολικοί δεν έχουν επαρκή πρόσληψη του ασβεστίου. Επίσης, μπορεί να επηρεαστούν και οι αποθήκες ασβεστίου του οργανισμού.

Δεν πρέπει ακόμα να ξεχνάτε ότι η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει τη συνολική κατάσταση του οργανισμού και ιδιαίτερα τα αντανακλαστικά και τη συνέργεια των κινήσεων. Αυτό σας κάνει πιο επιρρεπείς σε πτώσεις και ατυχήματα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε κατάγματα.

Πάντως, το αλκοόλ σε μικρές ποσότητες δεν θα επηρεάσει τα οστά σας. Δύο-το πολύ τρία- ποτά την ημέρα είναι υπερ-αρκετά.

~ Απώλεια βάρους :

Ενώ η απώλεια βάρους μπορεί να σας προστατέψει από διαβήτη ή καρδιαγγειακή νόσο, μπορεί να βλάψει την υγεία των οστών σας. Αν απαιτείται να χάσετε βάρος, καλό θα ήταν να προστατέψετε τα οστά σας με ταυτόχρονη άσκηση και διατροφή πλούσια σε ασβέστιο και βιταμίνη D.

Ιατρικά προβλήματα και καταστάσεις που προδιαθέτουν για οστεοπόρωση

Υπάρχουν πολλά ιατρικά νοσήματα, αλλά και φαρμακευτικά σκευάσματα που μπορούν να βλάψουν τα οστά σας και να αυξήσουν τον κίνδυνο για την οστεοπόρωση. Στις αντίστοιχες ενότητες μπορείτε να ενημερωθείτε για τα περισσότερα από αυτά.

Πρόληψη

Περίπου 85-90% της οστικής μάζας του ενήλικα αποκτάται μέχρι την ηλικία των 18 στα κορίτσια και των 20 στα αγόρια. Το «κτίσιμο» δυνατών οστών κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας μπορεί  να  βοηθήσει στην πρόληψη της οστεοπόρωσης σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Τα παρακάτω πέντε βήματα, όταν συνδυαστούν, μπορούν να βελτιώσουν την υγεία των οστών και να βοηθήσουν σημαντικά στην αποτροπή της οστεοπόρωσης :

    Βάλτε στην καθημερινή διατροφή σας ασβέστιο και βιταμίνη D
    Ασκηθείτε καθημερινά και τονώστε τους μυς σας
    Μην καπνίζετε και μην πίνετε πολύ αλκοόλ
    Συζητήστε με τον ιατρό σας την πιθανότητα για να εκδηλώσετε οστεοπόρωση και ρωτήστε πότε πρέπει να κάνετε μέτρηση οστικής πυκνότητας
    Κάντε τη μέτρηση της οστικής πυκνότητας τη σωστή χρονική στιγμή

Μελέτες για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης σε αγροτικούς πληθυσμούς έδειξαν ότι τα προγράμματα πρόληψης μείωσαν σημαντικά το ποσοστό καταγμάτων ισχίου, εξοικονομώντας ταυτόχρονα πολλά χρήματα.

 

Μέτρηση οστικής πυκνότητας

Μια μέτρηση οστικής πυκνότητας δείχνει αν κάποιος έχει φυσιολογική οστική πυκνότητα, χαμηλή οστική πυκνότητα ή οστεοπόρωση. Είναι η μόνη μέθοδος που μπορεί να διαγνώσει την οστεοπόρωση. Όσο χαμηλότερη οστική πυκνότητα έχετε τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος κατάγματος. Μια τέτοια εξέταση θα βοηθήσει εσάς και τον ιατρό σας να :

    μάθετε αν έχετε αδύναμα και εύθραυστα οστά, προτού υποστείτε κάταγμα,
    εκτιμήσετε τον κίνδυνο κατάγματος οστού στο μέλλον,
    εκτιμήσετε αν η οστική σας μάζα βελτιώνεται, μένει στα ίδια επίπεδα ή χειροτερεύει,
    εκτιμήσετε την αποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής αγωγής που λαμβάνετε και να πάρετε αποφάσεις για την συνέχιση, διακοπή ή τροποποίησή της,
    εάθετε αν έχετε οστεοπόρωση όταν προηγουμένως είχατε υποστεί ένα κάταγμα.

Ποιός πρέπει να υποβληθεί σε μια τέτοια εξέταση ;

Συστήνεται η διενέργεια μέτρησης οστικής πυκνότητας σε:

    γυναίκες άνω των 65 ετών,
    άνδρες άνω των 70 ετών,
    άτομα που έχουν υποστεί κάταγμα σε ηλικία άνω των 50 ετών,
    γυναίκες σε εμμηνόπαυση με παράγοντες κινδύνου,
    μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες κάτω των 65 ετών με παράγοντες κινδύνου,
    άνδρες 50 έως 69 ετών με παράγοντες κινδύνου,

Επίσης, μπορεί να απαιτηθεί να γίνει μέτρηση στις παρακάτω περιπτώσεις :

    ακτινογραφία σπονδυλικής στήλης με εμφανές κάταγμα ή απώλεια οστικής πυκνότητας,
    εμμένον άλγος στην πλάτη ή οσφυϊκή χώρα με πιθανό κάταγμα στην σπονδυλική στήλη,
    απώλεια ύψους άνω των 1,3 εκατοστών μέσα σε χρονικό διάστημα ενός έτους,
    συνολική απώλεια ύψους άνω των 4 εκατοστών (από το αρχικό ανάστημα του ατόμου).

Τύποι μέτρησης οστικής πυκνότητας

Κεντρομελική DXA: Οι διεθνείς συστάσεις για την μέτρηση οστικής πυκνότητας είναι η χρήση της μεθόδου «κεντρομελικής» DXA( αγγλική ορολογία: dual energy x-ray absorsiometry) στο ισχίο και την (οσφυϊκή μοίρα) της σπονδυλικής στήλης. Αν δεν είναι δυνατή η μέτρηση σε αυτές τις θέσεις, η μέτρηση μπορεί ακόμη να γίνει στα οστά του πήχη (άπω τριτημόριο της κερκίδας). Υπάρχουν διάφορα είδη μηχανημάτων και μερικοί τύποι λογισμικού στατιστικής επεξεργασίας που αυτά χρησιμοποιούν( πχ Lunar, Hologic).

Η επιλογή των θέσεων αυτών του σκελετού για τη διενέργεια των μετρήσεων γίνεται για πολλούς λόγους. Πρώτον, επειδή τα οστά αυτά είναι πιο επιρρεπή στα οστεοπορωτικά κατάγματα. Δεύτερον, τα κατάγματα που συμβαίνουν σε αυτές τις περιοχές προκαλούν σοβαρότερα προβλήματα, έχουν μακροχρόνια ανάρρωση, προκαλούν σημαντικό και εμμένον άλγος και μπορεί να οδηγήσουν σε αναπηρία. Ένας ακόμη λόγος είναι ότι μπορούν, με τη βοήθεια και ενός δείκτη, να εκτιμήσουν τον κίνδυνο νέων – μελλοντικών καταγμάτων σε άλλα οστά.

Στην εξέταση αυτή ο ασθενείς είναι τις περισσότερες των περιπτώσεων ντυμένος. Η εξέταση δεν διαρκεί παραπάνω από 15 λεπτά. Είναι μέθοδος μη επεμβατική και δεν προκαλεί πόνο. Δηλαδή δεν χρειάζεται να τοποθετηθούν βελόνες ή άλλα όργανα στο δέρμα ή γενικά στο σώμα σας. Επίσης, χρησιμοποιείται πολύ μικρή ποσότητα ακτινοβολίας.

Όταν επαναλαμβάνεται μια μέτρηση οστικής πυκνότητας καλό θα ήταν να χρησιμοποιείται το ίδιο διαγνωστικό κέντρο (δηλαδή το ίδιο ιατρικό μηχάνημα) κάθε φορά. Ο λόγος είναι για να υπάρχουν καλύτερα συγκρίσιμα αποτελέσματα με την προηγούμενη μέτρηση, ειδικά αν λαμβάνετε κάποια φαρμακευτική αγωγή.

Προσοχή: Οι απλές («κλασικές») ακτινογραφίες δεν μπορούν να διαγνώσουν την χαμηλή οστική μάζα και σε καμία των περιπτώσεων δεν αντικαθιστούν την μέτρηση οστικής πυκνότητας. Οι απλές ακτινογραφίες μπορεί να δείξουν οστεοπόρωση μόνο όταν η νόσος βρίσκεται σε πολύ προχωρημένο στάδιο.

«Περιφερικού τύπου» εξετάσεις. Είναι μετρήσεις σε περιφερικά μέρη του σκελετού, όπως ο καρπός, τα δάχτυλα, η πτέρνα και το κατώτερο μέρος του πήχη. Τέτοιες μέθοδοι είναι :

    pDXA (περιφερική DXA),
    QUS (quantitative ultrasound= ποσοτικοποιημένο υπερηχογράφημα),
    pQCT (peripheral quantitative computed tomography= περιφερική ποσοτικοποιημένη αξονική τομογραφία).

Οι μετρήσεις αυτές έχουν κάποια μειονεκτήματα που αφορούν κυρίως την ακρίβεια των μετρήσεων, το κόστος, την επαναληψιμότητα και το ποσό της ακτινοβολίας (pQCT). Μπορούν να χρησιμοποιηθούν κυρίως ως ένδειξη για περαιτέρω έλεγχο. Γίνονται επί του παρόντος, για ερευνητικούς κυρίως σκοπούς και όταν δεν είναι διαθέσιμη η κεντρομελική DXA. Δεν πρέπει επ’ ουδενί να γίνεται χρήση αυτών των μεθόδων για την διάγνωση οστεοπόρωσης ή αξιολόγηση της λαμβανόμενης φαρμακευτικής αγωγής. Φυσικά, τα αποτελέσματα μιας τέτοιας μέτρησης δεν μπορούν να συγκριθούν με μια μέτρηση κεντρομελικής DXA.

Μεγαλόσωμοι ασθενείς. Πολύ λίγα ιατρικά μηχανήματα κεντρομελικής DXA μπορούν να δεχθούν για μέτρηση άτομα με βάρος πάνω από 130 κιλά. Στην Ελλάδα είναι πραγματικά δυσεύρετα. Όταν, λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει μέτρηση στο ισχίο ή την σπονδυλική στήλη, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η περιφερική DXA στο άπω άκρο της κερκίδας ή οστό της πτέρνας. Σε αυτή την περίπτωση καλύτερος θα ήταν ο συνδυασμός και των δύο θέσεων ώστε να υπάρξει πιο ολοκληρωμένη άποψη για την κατάσταση της οστικής πυκνότητας.

Που θα κάνετε την μέτρηση της οστικής πυκνότητας

Τα περισσότερα νοσηλευτικά ιδρύματα παρέχουν τη δυνατότητα για μέτρηση με τη μέθοδο DXA. Υπάρχουν και πολλά ιδιωτικά ακτινολογικά διαγνωστικά κέντρα που παρέχουν ανάλογες υπηρεσίες όπως και ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα. Τέλος, και τα εξωτερικά ιατρεία ορισμένων ασφαλιστικών οργανισμών διαθέτουν ανάλογα τμήματα. Ρωτήστε τον ιατρό σας να σας κατευθύνει περί αυτού, ενώ όταν κλείσετε το ραντεβού για την εξέταση σας καλύτερα να έχετε το παραπεμπτικό από τον ιατρό που σας συνέστησε τη μέτρηση καθώς και ένα σύντομο ιατρικό ιστορικό.

Πόσο συχνά επαναλαμβάνεται μια μέτρηση οστικής πυκνότητας;

Ασθενείς που λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή για οστεοπόρωση θα πρέπει να επαναλαμβάνουν την μέτρηση οστικής πυκνότητας- εάν είναι δυνατό στο ίδιο διαγνωστικό κέντρο και σίγουρα στην ίδια περιοχή σώματος- κάθε ένα με δύο έτη. Συστήνεται η επανάληψη της μέτρησης κάθε έτος, όταν συνταγογραφείται ένα νέο φαρμακευτικό σκεύασμα για την οστεοπόρωση.

Κατανοώντας την Μέτρηση Οστικής Πυκνότητας

Τα αποτελέσματα μιας μέτρησης οστικής πυκνότητας εκτιμώνται με τη χρήση των T-scores. Το T-score είναι μια ένδειξη για το πόσο υψηλότερη ή χαμηλότερη είναι η οστική σου πυκνότητα από την πυκνότητα οστού ενός υγιούς 30χρονου ενήλικα. Ο ιατρός συνήθως εκτιμά το χαμηλότερο T-score για να σας συμβουλέψει αν έχετε ή όχι οστεοπόρωση.

Παρακάτω αναφέρονται οι τρεις βασικές κατηγορίες κατάταξης των ασθενών ανάλογα με το T-score , σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας

~ Φυσιολογική οστική πυκνότητα:

Οι περισσότεροι άνθρωποι με φυσιολογική οστική πυκνότητα (αυτοί με T-score -1 και υψηλότερο στην διενεργηθείσα εξέταση).

~ Χαμηλή οστική πυκνότητα (οστεοπενία):

Όσοι έχουν T-score από -1 έως -2,5 ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.

~ Οστεοπόρωση:

Όλοι οι ασθενείς με T-score -2,5 και μικρότερο θεωρούνται οστεοπορωτικοί.

Ο ορισμός της οστεοπόρωσης σύμφωνα με τα T – scores έχει εφαρμογή μόνο στιςγυναίκες μετά την εμμηνόπαυση και στους άνδρες >50 ετών.

Η μέτρηση οστικής πυκνότητας σας περιλαμβάνει και μία άλλη παράμετρο, το Z-score, η οποία δείχνει την οστική σας πυκνότητα συγκρινόμενη με την οστική πυκνότητα που έχει ο μέσος άνθρωπος με τη δική σας ηλικία και σωματότυπο.

Οι περισσότεροι ειδικοί χρησιμοποιούν αυτή την παράμετρο για να εκτιμήσουν την οστική πυκνότητα σε παιδιά, εφήβους, νέους άνδρες και προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Ένα Z-score μεγαλύτερο του -2,0 εκλαμβάνετε ως φυσιολογικό σύμφωνα με την ISCD (International Society for Clinical Densitometry). Γενική σύσταση πάντως είναι να μην αξιολογείται η χαμηλή οστική μάζα στις ανωτέρω κατηγορίες ασθενών μόνο από την μέτρηση οστικής πυκνότητας αλλά να συν-αξιολογούνται και άλλοι παράγοντες ενδεικτικοί αυξημένης ευθραστότητας των οστών (πχ προηγούμενο κάταγμα χαμηλής βίας).

Πότε πρέπει να θεραπεύσουμε την οστεοπόρωση με φάρμακα

Το αποτέλεσμα της εξέτασης που κάνατε για τη μέτρηση της οστικής πυκνότητας θα βοηθήσει τον γιατρό σας να αποφασίσει για τον τρόπο αντιμετώπισης και την αποφυγή των καταγμάτων. Εκτός από τη μέτρηση αυτή ο ιατρός σας θα μελετήσει και τους παράγοντες κινδύνου για οστεοπόρωση που έχετε, την πιθανότητα που αντιστοιχεί στην περίπτωσή σας για να υποστείτε κάταγμα και φυσικά το ατομικό αναμνηστικό σας και την παρούσα κλινική σας εικόνα.

Παρακάτω αναφέρονται οι κατευθυντήριες οδηγίες όσον αφορά μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άνδρες άνω των 50 ετών.

~ Φυσιολογική οστική πυκνότητα:

Οι περισσότεροι άνθρωποι με φυσιολογική οστική πυκνότητα (αυτοί με T-score -1 και υψηλότερο στην διενεργηθείσα εξέταση), δεν χρειάζεται να λάβουν φαρμακευτική αγωγή για οστεοπόρωση.

~ Χαμηλή οστική πυκνότητα (οστεοπενία):

Όσοι έχουν T-score από -1 έως -2,5 ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Αυτοί οι ασθενείς θα πρέπει να λάβουν φαρμακευτική αγωγή, αν υπάρχουν αντικειμενικοί προδιαθεσικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο για οστεοπόρωση και κάταγμα.

~ Οστεοπόρωση:

Όλοι οι ασθενείς με T-score -2,5 και μικρότερο θεωρούνται οστεοπορωτικοί. Αυτοί θα πρέπει να λάβουν κάποιου είδους φαρμακευτική αγωγή.

~ Αντικειμενικά κατάγματα:

Όλοι οι ασθενείς που έχουν διαγνωσθεί με κάταγμα ισχίου ή σπονδυλικής στήλης θα πρέπει να λάβουν φαρμακευτική αγωγή.

Τι συμβαίνει με την περίπτωση της χαμηλής οστικής μάζας;

Μια μέτρηση οστικής πυκνότητας δείχνει αν κάποιος έχει φυσιολογική οστική πυκνότητα, χαμηλή οστική πυκνότητα ή οστεοπόρωση. Όταν ο ιατρός σας αναφέρει ότι έχετε οστεοπενία, σημαίνει ότι η οστική σας πυκνότητα είναι χαμηλή, αλλά όχι σε τόσο χαμηλό επίπεδο ώστε να έχετε οστεοπόρωση. Ακόμα και όταν έχετε χαμηλή οστική πυκνότητα, η οστική σας πυκνότητα μπορεί να είναι φυσιολογική για τα δικά σας δεδομένα. Για αυτό το λόγο είναι ιδιαίτερα δύσκολη η απόφαση του ιατρού αν θα πρέπει ή όχι να λάβετε φαρμακευτική αγωγή.

Στην περίπτωση που η μέτρηση οστικής πυκνότητας που έχετε κάνει δείχνει ότι έχετε χαμηλή οστική μάζα, το εργαλείο FRAX μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τον ιατρό σας να πάρει απόφαση για το αν θα πρέπει να σας χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή ή όχι. Ο δείκτης FRAX χρησιμοποιεί τη μέτρηση καθώς και άλλες παραμέτρους του ιατρικού ιστορικού σας για να υπολογίσει τον κίνδυνο που διαφαίνεται να υποστείτε κάταγμα του ισχίου τα επόμενα 10 έτη.

Μερικά ιατρικά μηχανήματα που διενεργούν μέτρηση οστικής πυκνότητας έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν τον FRAX και να τον καταγράφουν. Αν αυτό δεν συμβαίνει ο ιατρός σας μπορεί να χρησιμοποιήσει την ανοικτή-δωρεάν εφαρμογή του στο διαδίκτυο που παρέχεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (WHO).

O FRAX μπορεί να είναι χρήσιμός σε στις εξής 3 περιπτώσεις:

1. Μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ή άνδρες άνω των 50 ετών

2. Ασθενείς με οστεοπενία

3. Ασθενείς που δεν έχουν λάβει ποτέ φάρμακο για την οστεοπόρωση

Τα φάρμακα για την οστεοπόρωση συνταγογραφούνται για να μειωθεί ο κίνδυνος κατάγματος. Πάντα να συζητάτε τα υπέρ και τα κατά από τη λήψη κάποιου φαρμάκου με τον προσωπικό σας ιατρό. Να γνωρίζετε τις επιλογές που έχετε και να έχετε πάντα υπόψη σας και τις ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να προκαλέσουν. ΜΗΝ λάβετε ΠΟΤΕ φάρμακο μόνοι σας, στηριζόμενοι σε μία μέτρηση ή στη θεραπεία που λαμβάνει ένας συγγενής, φίλος ή γνωστός σας.

 
Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ

 

ΠΡΟΛΗΨΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ

Ο προστάτης είναι ένας αδένας που έχει μέγεθος όσο ένα κάστανο και βρίσκεται ακριβώς κάτω από την ανδρική ουροδόχο κύστη. Περιβάλλει την ουρήθρα, δια μέσου της οποίας αποβάλλονται τα ούρα. Η κύρια λειτουργία του προστάτη είναι να εκκρίνει ένα ειδικό υγρό, το προστατικό υγρό που μαζί με τα σπερματοζωάρια και το υγρό των σπερματοδόχων κύστεων εξέρχεται διαμέσου της ουρήθρας σαν σπέρμα, κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ

Ο καρκίνος του προστάτη είναι η συχνότερη μη συμπαγής κακοήθεια και η δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο μεταξύ των ανδρών στις ΗΠΑ.

Η επίπτωση του καρκίνου του προστάτου αυξήθηκε δραματικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10-15 ετών και είναι τώρα ο συχνότερος καρκίνος στον ανδρικό πληθυσμό στα ανεπτυγμένα κράτη. Η αύξηση αυτή οφείλεται στο συχνό έλεγχο και τη μέτρηση του PSA (Prostate Specific Antigen) στον ορό. Με αυτή την προσέγγιση, ο καρκίνος του προστάτου ανιχνεύεται 5-10 χρόνια νωρίτερα πριν δώσει συμπτώματα και σχεδόν 17 χρόνια πριν προκαλέσει το θάνατο στους πάσχοντες.

Η μέτρηση του PSA στον ορό των ασθενών οδήγησε στην ανίχνευση του καρκίνου του προστάτου σε δυνητικά ιάσιμο στάδιο.

Η μέτρηση του PSA θεωρείται ως ο πλέον αξιόπιστος δείκτης διαθέσιμος από κάθε άλλο καρκίνο.

Αν και η προγνωστική αξία του PSA είναι περιορισμένη, η μέτρηση της αναλογίας του ελεύθερου PSA μας βοήθησε στην ταυτοποίηση ασθενών με επιθετική νόσο. Αλγόριθμοι βασισμένοι στο συνδυασμό του ελεύθερου και του συνολικού PSA καθώς και του όγκου του προστάτου μπορεί να βοηθήσουν στη διαγνωστική προσέγγιση του καρκίνου του προστάτου με τη βοήθεια και άλλων δεικτών.

Δείκτες νευροενδοκρινικής διαφοροποίησης είναι χρήσιμοι για την παρακολούθηση της νόσου μη εξαρτημένης από τα ανδρογόνα και ακόμη διάφοροι οστικοί δείκτες είναι χρήσιμοι σε ασθενείς με μεταστατική νόσο.

 

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ

Τομάτες, λυκοπένη και υπόλοιπα καροτινοειδή

Βρέθηκε ότι η κατανάλωση ντομάτας, λαχανικών και ουσιών που περιέχονται σε αυτές της τροφές παίζουν προστατευτικό ρόλο στο καρκίνο του προστάτου. Ο μηχανισμός προφύλαξης έγκειται στην αντιοξειδωτική προστασία έναντι του DNA και της κυτταρικής καταστροφής. Το οξειδωτικό stress είναι μια ανισοροπία μεταξύ του οξειδωτικού και αντιοξειδωτικού συστήματος. Η μη επανόρθωση της καταστροφής του DNA η οφειλόμενη στο οξειδωτικό stress μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογένεση. Μια μελέτη από τον Giovannucci και τους συνεργάτες του αναφέρει ότι η πρόσληψη τοματοπολτού σχετίζεται με μια ελάττωση του κινδύνου εμφάνισης του καρκίνου προστάτου σε ποστοστό 35%.

Βιταμίνη Ε

Είναι ένα αντιοξειδωτικό το οποίο ευθύνεται για μια ελάττωση του κινδύνου ανάπτυξης καρκίνου προστάτου κατά 40% σε μερικές μελέτες.

Σε επιδημιολογικά και ερευνητικά δεδομένα βρέθηκε ότι η γ-τοκοφερόλη που βρίσκεται σε ορισμένες τροφές μπορεί να προστατεύσει εναντίον του καρκίνου του προστάτου μέσω αντιοξειδωτικών, αποπτωτικών ή αντιφλεγμονοδών μηχανισμών.

Σελίνιο

Το σελίνιο είναι ένα υπόλειμμα διατροφής το οποίο ο άνθρωπος λαμβάνει από τα φυτά, ζώα κλπ. In vitro και σε πειραματικά μοντέλα, υποστηρίζεται ο αντικαρκινικός ρόλος του σελινίου μέσω απόπτωσης, αναστολής του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, αντιαγγειογέννεσης και μέσω αντιοξειδωτικών μονοπατιών.

Λαχανικά, Σουλφοραφάνη και Ινδολο-3 Καρβινόλη

Τα μπρόκολα, το κουνουπίδι, τα λαχανάκια Βρυξελών είναι πλούσια σε αντικαρκινογόνα φυτοχημικά (σουλφοραφάνη και ινδολο-3 καρβινόλη). Αμφότερα αυτά τα φυτοχημικά επιτείνουν τα αντιοξειδωτικά ένζυμα (π.χ. γλουταθιόνη S-τρανσφεράση) ώστε να προκαλέσουν οξειδωτική κυτταρική καταστροφή. Η σουλφοραφάνη έχει προ-αποπτωτικές ιδιότητες σε καρκινικές σειρές προστάτου in vitro και in vivo και η ινδολο-3 καρβινόλη έχει αντιμεταστατικές ιδιότητες σε πειραματικά μοντέλα καρκίνου προστάτου.

Ισοφλαβονοειδή και Πολυφαινόλες

Οι πολυφαινόλες οι οποίες ανευρίσκονται σε διάφορους βαθμούς στα περισσότερα φρούτα, λαχανικά, πράσινο τσάι, κόκκινο κρασί, επηρεάζουν την καρκινογένεση μέσω αντιοξειδωτικών και προ-αποπτωτικών μηχανισμών. Σε μια προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη 753 περιπτώσεων έναντι 703 μαρτύρων σε κάθε επιπλέον κατανάλωση ενός ποτηριού κόκκινου κρασιού υπήρχε μια ελάττωση 6% του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου προστάτου. Λίγες μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί με κατανάλωση τσαγιού και τα αποτελέσματα είναι αμφιλεγόμενα. Μερικές αναφέρουν αύξηση και άλλες ελάττωση του κινδύνου ή μη συσχέτιση με τον κίνδυνο καρκινογένεσης

Σόγια

Η σόγια είναι πολύ πλούσια σε ισοφλαβονοειδή τα οποία διακόπτουν τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και την αγγειογένεση. Μελέτες έδειξαν ότι τα ισοφλαβονοειδή επηρεάζουν την παραγωγή, το μεταβολισμό και την έκκριση τεστοστερόνης και οιστρογόνων, ορμονών οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την εξάπλωση του καρκίνου του προστάτου.

 

Βιταμίνη D

Μελέτες έδειξαν ότι η 1,25 (OH)2,D3 (1,25 βιταμίνη D) η πλέον δραστική βιολογική μορφή της βιταμίνης D, μπορεί να προφυλάξει από τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων.

Ακόμη αυτή η δραστική μορφή της βιταμίνης D, δοκιμάστηκε και βρέθηκε να έχει συνεργική δράση με τη χημειοθεραπεία στον ορμονοάντοχο καρκίνο προστάτου.

 

Γάλα και Ασβέστιο

Η υψηλή κατανάλωση γάλακτος και ασβεστίου στην καθημερινή διατροφή μας σχετίζεται με υψηλό κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του προστάτου σε αρκετές μελέτες.

 

Ψευδάργυρος

Ο ψευδάργυρος είναι ένα μέταλλο που προστατεύει και διευκολύνει την επούλωση τραυμάτων. Βρίσκεται στο κόκκινο κρέας, στα θαλασσινά, στα φουντούκια κλπ.

Μερικές εργαστηριακές μελέτες έδειξαν ότι μπορεί να προστατεύσει από τον καρκίνο του προστάτου.

Σε μια μελέτη από το NCI, άνδρες οι οποίοι λάμβαναν περισσότερο από 100mg/ημέρα ή για μακρύ χρονικό διάστημα ψευδάργυρο, είχαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου προστάτου από αυτούς που δεν έλαβαν.

Κρέας – Λίπη

Ο μηχανισμός με τον οποίο κορεσμένα λιπαρά οξέα ή το κρέας μπορεί να επηρεάσει την καρκινογένεση  δεν είναι γνωστές. Μερικές θεωρίες εμπλέκουν τον αυξητικό παράγοντα Ι της ινσουλίνης του ορμονικού μεταβολισμού και την καταστροφή ελευθέρων ριζών. Ο IGF-I (αυξητικός παράγοντας Ι της ινσουλίνης) σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου προστάτου. Τα ολικά λίπη και το κρέας (συνήθως το κόκκινο) γενικώς ενοχοποιούνται με μέσο ή ανεπτυγμένο κίνδυνο καρκινογένεσης.

Οι ετεροκυκλικές αμίνες προστέθηκαν από τον Εθνικό Οργανισμό Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ ως ουσίες εμπλεκόμενες στην καρκινογένεση. Αυτές βρίσκονται στις ψημένες τροφές στα κάρβουνα (βοδινό, χοιρινό, ψάρι, κοτόπουλο).

 

Ψάρι

Τα αποτελέσματα δυο μεγάλων προοπτικών μελετών και μιας μικρότερης συγκριτικής μελέτης50 έδειξαν προστατευτική δράση της κατανάλωσης ψαριών από τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου προστάτου και θνησιμότητας.

Τα ψάρια περιέχουν την μακριά αλυσίδα των ομέγα-3 λιπαρών οξέων.

Σε πειράματα in vitro και σε πειραματικά μοντέλα xenografts, βρέθηκε ότι τα λιπαρά οξέα ομέγα-3 τα προερχόμενα από τη θάλασσα ή ο λόγος θαλάσσιων ομέγα-3/ομέγα-6 λιπαρών οξέων μπορούν να επηρεάσουν το μονοπάτι της κυκλοξυγενάσης-2 και δυνητικά να επιδράσουν στην ανάπτυξη του καρκίνου του προστάτου.

 

ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΗΣ ΠΡΟΛΗΨΗ - ΜΕΛΕΤΕΣ ΠΡΩΙΜΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η ηλικία και τα επίπεδα του PSA είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας κινδύνου για την εμφάνιση καρκίνου του προστάτη

Μελέτες από την Ουρολογική Πανεπιστημιακή Κλινική της Brest στην Γαλλία αναφέρουν ότι η δακτυλική εξέταση, οι τιμές του PSA, τα δεδομένα της βιοψίας, και η διαφοροποίηση του όγκου μας βοηθούν για τη σωστή σταδιοποίηση της νόσου αλλά και την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.

Ερευνητές από το Ιατρικό Κέντρο του Κεντάκυ των ΗΠΑ, βρήκαν ότι υψηλού βαθμού προστατική ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία (HGPIN) είναι μια προκαρκινωματώδης παθολογοανατομική οντότητα η οποία οδηγεί σε καρκίνο του προστάτη.

Η απώλεια της αποπτωτικής ενέργειας του TGF-β στον προστάτη όπως είναι ο διαμεμβρανικός υποδοχέας ΙΙ (Τ beta RII), ο αναστολέας του κυτταρικού κύκλου Ρ27(Kip-1), καθώς και ο πρωταγωνιστικός σηματοδοτικός μηχανισμός του TGF-β, ο Smad-4 χαρακτηρίζουν (HGPIN) την προστατική ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία.

Πρόσφατα δεδομένα μοριακών αλλαγών τους ρυθμιστές της απόπτωσης οδηγούν τον HGPIN και το ρόλο τους ως μοριακούς δείκτες της νόσου καθώς επίσης και ως θεραπευτικούς στόχους χημειοπροφύλαξης στην πρώιμη διάγνωση καρκίνου του προστάτη65.

 
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ
Υπάρχουν αρκετοί, δυνητικά προστατευτικοί, διαιτητικοί παράγοντες που επηρεάζουν στην επίπτωση του καρκίνου του προστάτου όπως οι τομάτες, τα νωπά λαχανικά, τα καροτινοειδή, οι βιταμίνες Ε και D, το σελίνιο, η κατανάλωση ψαριών, τροφές από θαλασσινά που περιέχουν μακρές αλυσίδες των ομέγα-3 λιπαρών οξέων, η σόγια, και οι πολυφαινόλες, ενώ η κατανάλωση πολυακόρεστων λιπών, κόκκινου ή ψημένου στα κάρβουνα κρέατος μπορεί να αυξάνουν τον κίνδυνο.

Από τις πολλές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες δεδομένα υπάρχουν μόνο για τη βιταμίνη Ε, το ασβέστιο, την β-καροτίνη και το σελίνιο (οι οποίες μιλούν για έμμεση ή καθόλου συσχέτιση με την επίπτωση του καρκίνου προστάτου)66.

Η δακτυλική εξέταση από το ορθό, η συχνή μέτρηση του PSA, το διορθικό υπερηχογράφημα, και η διορθική βιοψία προστάτου παραμένουν οι καλύτερες μέθοδοι πρώιμης διάγνωσης του καρκίνου του προστάτου.

ΠΗΓΗ: isathens.gr

 

 

Μεγαλύτερος κίνδυνος για πρόωρη εμμηνόπαυση στις αδύνατες γυναίκες

Δεν είναι λίγες οι γυναίκες που ψάχνουν μια πολύ αδύνατη σιλουέτα, προκειμένου να φτάσουν στα κιλά που εκείνες θεωρούν ιδανικά. Ωστόσο, μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, η μεγαλύτερη επιδημιολογική μελέτη του είδους της μέχρι σήμερα, έρχεται να τις πείσει να μην το κάνουν, καθώς οι γυναίκες που είναι πολύ αδύνατες ή ήταν στο παρελθόν -κατά την εφηβεία τους ή στα 30 τους- έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν πρόωρη εμμηνόπαυση, σε σχέση με τις γυναίκες που έχουν κανονικό βάρος ή είναι υπέρβαρες.

Πρόωρη θεωρείται η εμμηνόπαυση πριν τα 45. Εκτιμάται ότι περίπου μία γυναίκα στις δέκα (10%) έχει πρόωρη εμμηνόπαυση, γεγονός που αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, καθώς και την πιθανότητα άλλων προβλημάτων υγείας, όπως άνοιας και οστεοπόρωσης, καθώς και πρόωρου θανάτου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Κάθλιν Σέγκντα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα ανθρώπινης αναπαραγωγής «Human Reproduction» και την οποία αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 79.000 γυναίκες.

Διαπιστώθηκε ότι οι λιποβαρείς γυναίκες με δείκτη μάζας σώματος κάτω του 18,5 είχαν κατά μέσο όρο 30% μεγαλύτερο κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης, σε σχέση με τις γυναίκες που ήταν απλώς αδύνατες ή κανονικού βάρους (με δείκτη 18,5 έως 22,5). Αντίθετα, οι υπέρβαρες γυναίκες με δείκτη 25 έως 30 είχαν 21% έως 30% μικρότερο κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης.

Οι υπερβολικά αδύνατες γυναίκες στην ηλικία των 18 ετών, οι οποίες είχαν τότε δείκτη μάζας σώματος κάτω του 17,5, στη συνέχεια είχαν 50% μεγαλύτερη πιθανότητα πρόωρης εμμηνόπαυσης. Ενώ οι γυναίκες με δείκτη κάτω του 18,5 στα 35 τους, είχαν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο (59%).

Αυξημένη (υπερδιπλάσια) πιθανότητα για πρόωρη εμμηνόπαυση είχαν και οι γυναίκες που έχασαν πάνω από δέκα κιλά τουλάχιστον τρεις φορές μεταξύ της ηλικίας των 18 και των 30 ετών.

Πηγή: newsbeast.gr
 
 
 
 
 

Πρόωρη εμμηνόπαυση




Οι γυναίκες που καταναλώνουν για καιρό μεγάλες ποσότητες φυτικών πρωτεϊνών από τροφές όπως τα πλήρη δημητριακά, η σόγια και οι ξηροί καρποί, έχουν μικρότερες πιθανότητες να εμφανίσουν πρόωρη εμμηνόπαυση, σύμφωνα με νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές των Σχολών Δημόσιας Υγείας των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Άμχερστ της Μασαχουσέτης, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ελίζαμπεθ Μπερτόουν-Τζόνσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό επιδημιολογίας “American Journal of Epidemiology”, ανέλυσαν στοιχεία για 116.000 γυναίκες, συσχετίζοντας τις διατροφικές συνήθειές τους με τον χρόνο της εμμηνόπαυσης. Διαπιστώθηκε ότι οι γυναίκες που έπαιρναν περίπου το 6,5% των καθημερινών θερμίδων τους με τη μορφή πρωτεϊνών φυτικής προέλευσης, είχαν κατά μέσο όρο 16% μικρότερες πιθανότητες για πρόωρη εμμηνόπαυση, σε σχέση με τις γυναίκες που έπαιρναν μόνο το 4% των θερμίδων τους μέσω της κατανάλωσης φυτικών πρωτεϊνών.

Για μια γυναίκα που χονδρικά με την τροφή της παίρνει 2.000 θερμίδες μέσα στη μέρα, για να έχει μειωμένο κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, πρέπει να καταναλώνει 32,5 γραμμάρια δημητριακών ολικής άλεσης, σόγιας, τόφου, ξηρών καρπών και άλλων τροφών με φυτικές πρωτεΐνες. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι η επιλογή της κατάλληλης διατροφής για την μείωση της πιθανότητας πρόωρης εμμηνόπαυσης, είναι ένα ζήτημα που πρέπει να μελετηθεί πλέον περισσότερο.

Σε ποια ηλικία θεωρείται πρόωρη η εμμηνόπαυση;

Η ηλικία που μια γυναίκα θα μπει στην εμμηνόπαυση έχει να κάνει με τα γονίδια και την κληρονομικότητά της – όπως ακριβώς και η ηλικία στην οποία θα της έρθει η πρώτη της περίοδος. Συμπτώματα προεμμηνόπαυσης μπορεί να εντοπιστούν και σε γυναίκες 40 χρονών, ακόμη και νεότερες, και ο γυναικολόγος μπορεί να βοηθήσει να καθυστερήσει μια γυναίκα την εμμηνόπαυση, κυρίως γιατί οι γυναικείες ορμόνες παίζουν σημαντικό ρόλο στην υγεία της καρδιάς. Πρόωρη εμμηνόπαυση θεωρείται η διακοπή της λειτουργίας των ωοθηκών πριν την ηλικία των 45 ετών, κάτι που συμβαίνει περίπου στο 10% των γυναικών και σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιοπάθειας, οστεοπόρωσης, άνοιας κ.α. ενώ επηρεάζεται και η ερωτική διάθεση.

 
 

Πηγή: capital.gr
 
Επιστροφή