Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ-ΟΜΙΛΙΕΣ

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΡ ΤΑΣΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΠΡΟΛΗΨΗ και ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΟΧΙΑΚΩΝ ΙΩΣΕΩΝ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ-ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

περισσότερα more

ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Περιγράφονται ορισμένες ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

με σοβαρά  ή σύνθετα χρόνια προβλήματα υγείας ,οι οποιες αντιμετωπίσθηκαν με επιτυχία στην

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

 

περισσότερα more

ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΚΛΑΣΣΙΚΗ  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

  Ολιστικά και Κλινικά προσανατολισμένη

και για την  Ασθένεια   και για τον  Ασθενή

 

Η  Κλασσική Ομοιοπαθητική

 απευθύνεται και στον Ασθενή και στην Ασθένεια,δηλαδή έχει ταυτόχρονα ένα Ολιστικό και ένα Κλινικό προσανατολισμο

         

περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική
Παθήσεις /

ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΗΠΑΤΟΣ

Η αυτοάνοση ηπατίτιδα είναι μία χρόνια πάθηση αγνώστου αιτιολογίας που χαρακτηρίζεται από συνεχή ηπατοκυτταρική νέκρωση, φλεγμονή και ίνωση. Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1950 από τον Waldestrom. Είναι δυνατό να εξελιχθεί σε κίρρωση και ηπατική ανεπάρκεια.

 
Ο μέσος επιπολασμός της νόσου στη βορειοδυτική Ευρώπη υπολογίζεται σε 160-170 ασθενείς/1.000.000 κατοίκους, ενώ η μέση ετήσια επίπτωση κυμαίνεται μεταξύ 0,7-0,9 νέες περιπτώσεις/100.000 κατοίκους. Στις Η.Π.Α. αντιστοιχεί στο 10-20% του συνόλου των χρόνιων ηπατοπαθειών.

Η παθογένειά της είναι άγνωστη. Πρόκειται για αυτοάνοση αντίδραση έναντι φυσιολογικών ηπατοκυττάρων. Φαίνεται ότι προσβάλλει γενετικώς προδιατεθειμένα άτομα μετά την έκθεσή τους σε βλαπτικούς παράγοντες.

Αιτιοπαθογενετικοί παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί είναι: οι ιοί της ηπατίτιδας Α, Β, C, ο κυτταρομεγαλοϊός και ο ιός Epstein- Barr, ο ιός της ιλαράς, η χρήση ιντερφερόνης και η μεταμόσχευση ήπατος. Έχει αναφερθεί, επίσης, στη βιβλιογραφία η χρήση ορισμένων βοτάνων. Η αυτοάνοση ηπατίτιδα συσχετίζεται, ακόμη, πολύ στενά με ορισμένα αντιγόνα του MHC.

Συγκεκριμένα, το HLA-DR3 ανευρίσκεται στο 52% των ασθενών με αυτοάνοση ηπατίτιδα, το HLA-DR4 στο 42% και το HLA-Β8 στο 47% των ασθενών.

Τέλος, έχουν ενοχοποιηθεί κάποιες γονιδιακές διαταραχές, όπως αυτή του γονιδίου CTLA-4, ο πολυμορφισμός του γονιδίου του TNF (TNF-308A) και κληρονομικές μεταλλαγές του γονιδίου FAS/Apol/CD9.

Η νόσος προσβάλλει συχνότερα γυναίκες (αναλογία 4:1 σε σχέση με τους άνδρες), νεαρής έως μέσης ηλικίας. Η εισβολή μπορεί να είναι ύπουλη ή αιφνίδια με εμφάνιση ικτέρου. Συνήθη συμπτώματα αποτελούν η εύκολη κόπωση και η κακουχία, η ανορεξία, η αμηνόρροια, η ακμή και η υπερτρίχωση, αρθραλγίες και αρθρίτιδα, ηπατομεγαλία, κηλιδοβλατιδώδη εξανθήματα, δερματική αγγειΐτιδα, οζώδες ερύθημα, δερματικές ραβδώσεις, αιμολυτική αναιμία και σύνδρομο ξηρότητας (Sicca, ξηροστομία, κερατοεπιπεφυκίτιδα).

Εκδηλώσεις από άλλα όργανα είναι η κολίτιδα, πλευρίτιδα, περικαρδίτιδα, νεφρίτιδα, θυρεοειδίτιδα.

Κυριότερα εργαστηριακά ευρήματα είναι η αύξηση των τρανσαμινασών (συχνά>1000), της χολερυθρίνης και της αλκαλικής φωσφατάσης, ενώ χαρακτηριστική είναι η μεγάλη αύξηση των γ- σφαιρινών (ιδιαίτερα των IgG) έως 5-6mg/dl και, βέβαια, η ανίχνευση συγκεκριμένων αυτοαντισωμάτων.

Τα ευρήματα στη βιοψία ήπατος είναι αυτά της χρόνιας ηπατίτιδας με χαρακτηριστικό την πλασματοκυτταρική διήθηση.

Η αυτοάνοση ηπατίτιδα ταξινομείται πλέον σε δύο τύπους με βάση τααυτοαντισώματα που ανιχνέυονται στο πλάσμα:

Α) Τύπος Ι (κλασικός)

Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιπυρηνικών αντισωμάτων (ΑΝΑ) ή/και αντισωμάτων έναντι των λείων μυϊκών ινών (SMA). Εδώ έχουν ενσωματωθεί και οι ασθενείς με την παλαιότερα ταξινομούμενη ως αυτοάνοση ηπατίτιδα τύπου ΙΙΙ, που χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντισωμάτων έναντι διαλυτών ηπατικών αντιγόνων ή αντιγόνων ήπατος-παγκρέατος (αντι-SLA/LP). Στον τύπο αυτό μπορεί ακόμη να ανιχνευθούν αντισώματα έναντι του κυτταροπλάσματος ουδετεροφίλων (p-ANCA).

Β) Τύπος ΙΙ

Εμφανίζεται συχνότερα σε νέες γυναίκες. Χαρακτηρίζεται από αντισώματα έναντι μικροσωμίων του ήπατος-νεφρού κυρίως τύπου 1 ή σπάνια τύπου 3 (αντι-LKM-1 ή αντι- LKM-3) ή/και αντισώματα έναντι κυτοσολίου ήπατος τύπου 1 (αντι-LC1). Άλλα αυτοαντισώματα που είναι δυνατό να ανιχνεύονται σε ασθενείς με αυτοάνοση ηπατίτιδα είναι τα αντισώματα έναντι F-ακτίνης και τα αντισώματα έναντι του υποδοχέα ασιαλογλυκοπρωτεΐνης (αντι-ASGP-R). Τα τελευταία υπάρχουν στο 88% των ασθενών με αυτοάνοση ηπατίτιδα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι θετικά ΑΝΑ, SMA και AMA έχουν ανιχνευθεί σε ποσοστά 33,9%, 21,8% και 1,6% αντίστοιχα, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C.

Τα θετικά ΑΝΑ μάλιστα βρέθηκαν πιο συχνά στο γονότυπο 1 και συσχετίστηκαν με το βαθμό της φλεγμονής. Η παρουσία αντισωμάτων SMA συσχετίστηκε, επίσης, με πιο εκτεταμένες φλεγμονώδεις βλάβες.

Τα αντι-LKM-1 ή αντι-LKM-3 ανιχνεύονται, επίσης, σε ορισμένους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ή D, αντίστοιχα.

Ακόμη, θετικά ΑΝΑ, SMA και AMA ανιχνεύονται σε ασθενείς με NAFLD.

Η συχνότητά τους μάλιστα δε συσχετίζεται με την ηλικία, το ΒΜΙ, τους παράγοντες του μεταβολικού συνδρόμου ή τον τύπο διαταραχής της ηπατικής βιολογίας.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται εκτενής αναφορά σε μια ειδική μορφή αυτοανόσου ηπατίτιδας, που αναπτύσσεται σε ένα σπάνιο γενετικό σύνδρομο, το σύνδρομο της αυτοάνοσης πολυενδοκρινοπάθειας τύπου 1, που συνδυάζεται με υποτροπιάζουσα καντιντίαση βλεννογόνων-δέρματος και εξωδερματική δυστροφία (autoimmune polyendocrinopathy- candidiasis- ectodermal dystrophy syndrome, APECED). Αυτοάνοση ηπατίτιδα παρατηρείται στο 10-20% των περιπτώσεων APECED. Τα χαρακτηριστικά αυτοαντισώματα αυτού του τύπου αυτοάνοσης ηπατίτιδας είναι κατά μικροσωμίων ήπατος (αντι- LM). Ανιχνεύονται στο 50% των ασθενών με αυτοάνοση ηπατίτιδα και APECED, αλλά και στο 11% εκείνων χωρίς ηπατίτιδα.

Έχει περιγραφεί, επίσης, περίπτωση ανάπτυξης αυτοάνοσης ηπατίτιδας σε σύνδρομο αυτοάνοσης πολυενδοκρινοπάθειας τύπου ΙΙΙc.

Οι ενδείξεις για θεραπεία της αυτοάνοσης ηπατίτιδας διακρίνονται σε απόλυτες και σχετικές:

• Απόλυτες

ΑST ≥ 10 × ΑΦΤ

ΑST ≥ 5 × ΑΦΤ και γ-σφαιρίνες ≥ 2 × ΑΦΤ

Γεφυροποιός ή πολυλοβώδης νέκρωση στη βιοψία ήπατος

Συμπτώματα που εμποδίζουν τη δραστηριότητα

Επιδείνωση της νόσου

• Σχετικές

ΑST < 5 × ΑΦΤ

ΑST = 5-10 ΑΦΤ και γ-σφαιρίνες < 2 × ΑΦΤ

Περιπυλαία ηπατίτιδα στη βιοψία ήπατος

Ήπια έως μέτρια συμπτώματα, ιδίως κόπωση

• Καμία

Μικρή αύξηση της ΑST ή/και της γ-σφαιρίνης

Ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα

Ανενεργός κίρρωση

Ηπατική ανεπάρκεια με ήπια φλεγμονώδη δραστηριότητα

Προϋπάρχουσες καταστάσεις που μπορεί να επιδεινωθούν με τη θεραπεία (ψύχωση, κυτταροπενία, σοβαρή οστεοπενία με συμπίεση σπονδύλων, παθολογική παχυσαρκία).

ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η θεραπεία με πρεδνιζόνη και αζαθειοπρίνη διαρκεί, κατά κανόνα, τουλάχιστον 2 χρόνια, οπότε και αναμένεται η ιστολογική βελτίωση. Εάν αποφασιστεί διακοπή, απαιτείται στενή παρακολούθηση κάθε 3 μήνες, καθώς μπορεί να συμβούν σοβαρές εξάρσεις της νόσου εβδομάδες ή και μήνες μετά τη διακοπή της θεραπείας.

Ποσοστό 80% των ασθενών ανταποκρίνεται στη θεραπεία με πρεδνιζόνη και αζαθειοπρίνη. Επί μη ανταπόκρισης (αδυναμία ελάττωσης των επιπέδων των τρανσαμινασών του ορού κατά 50% μετά από 6 μήνες) έχουν δοκιμαστεί: κυκλοσπορίνη, μεθοτρεξάτη, μοφετιλική μυκοφαινολάτη, tacrolimus, 6-μερκαπτοπουρίνη, αρκτοδεοξυχολικό οξύ, κυκλοφωσφαμίδη. Τελευταία μελετάται η ανοσοπαρέμβαση με χορήγηση ιντερλευκίνης-10, μονοκλωνικών αντισωμάτων έναντι του TNF ή με έγχυση Τ-λεμφοκυττάρων.

Επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας έχει ένδειξη η μεταμόσχευση ήπατος. Παρ’ όλο που η νόσος θα υποτροπιάσει έως και στο 40- 68% των μοσχευμάτων, η 5ετής επιβίωση φτάνει στο 90% των μεταμοσχευθέντων.

Η αυτοάνοση ηπατίτιδα αποτελεί σήμερα μία νόσο των προηγμένων κοινωνιών. Μια σειρά ορολογικών εξετάσεων είναι διαθέσιμες για τη διάγνωσή της. Συχνά, όμως, η διάγνωση υποεκτιμάται. Αυτό, πιθανώς, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είμαστε αρκετά ευαισθητοποιημένοι ως προς τη σοβαρότητα και την αναγκαιότητα έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας της συγκεκριμένης νόσου. Συν τοις άλλοις, σε ορισμένες περιπτώσεις αυτοανόσου ηπατίτιδαςδεν ανιχνεύονται αυτοαντισώματα, ενώ, όχι σπάνια, αυτή συγκαλύπτεται με άλλα νοσήματα, όπως είναι η λιπώδης διήθηση του ήπατος.

Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ,ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ  ΚΛΙΝΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ,

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ EΠΙΛΟΓΗ  ΣΤΙΣ ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

 

ΩΣ ΙΑΤΡΟΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΟΣ (ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΟΣ),

ο Δρ Τάσος Βαρθολομαίος μπορεί επιπλέον να σας δώσει τη Συμβουλή του πάνω στις ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΕΣ (ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΕΣ) ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ που εχουν γίνει ,

σε συνδυασμό με το Κλινικό Ιατρικό και το Ομοιοπαθητικό Ιστορικό σας και τις λοιπους Κλινικο-Εργαστηριακούς Ελέγχους που έχετε κάνει.

 

Επιστροφή