Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

Θεραπευμένες Περιπτώσεις

Περιγράφονται ορισμένες ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

με σοβαρά  ή σύνθετα χρόνια προβλήματα υγείας ,οι οποιες Θεραπεύθηκαν

με Ομοιοπαθητική (Ομοιοθεραπεία)

 

περισσότερα more

Ομοιοπαθητική Συνέντευξη

Το πρώτο σας ραντεβου και τι ακολουθει

 

 

Πριν την Ομοιοπαθητική Συνέντευξη

Κλείνετε το Ραντεβού σας τηλεφωνικά ή μεσω email για  συγκεκριμενη μέρα και ωρα, κατά τροπο που η συνεντευξη να γίνεται με την απαραιτητη άνεση χρόνου χωρις να γινεται συμπίεση με άλλα ραντεβου.

Στην πρωτη Ομοιοπαθητική Συνέντευξη

Γίνεται μια διεξοδική συζητηση και αποτυπωση των προβλημάτων ,των διαταραχων της υγείας και των παθήσεων που σας απασχολούν, ανασκοπηση προηγούμενων εργαστηριακών εξετάσεων ,θεραπειων,κτλ μέσα απο ένα πλήρες Ομοιοπαθητικό ιστορικό.H Ομοιοπαθητική (Ομοιοθεραπεία) αναδεικνύει τις μεγάλες της δυνατότητες μονον μεσω ενός άρτιου και πλήρους ιστορικού.

περισσότερα more

Συνεντευξεις μεσω SKYPE

OMOIOΠΑΘΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ  και   μέσω  Skype

Skype name:  tasos.vartho  

  Οι συνεντεύξεις για Ομοιοπαθητικη (Ομοιοθεραπεία), για όσους ασθενείς δεν επιθυμουν ή δεν μπορούν να μετακινηθούν , μπορούν να γίνονται ζωντανα με εικονα και ήχο μέσω Skype (Skype name: tasos.vartho) είτε τηλεφωνικά είτε και με υποβολη του ιστορικού μέσω e-mail βασει οδηγιών

περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική
Παθήσεις /

ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ,ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ  ΚΛΙΝΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ,

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ EΠΙΛΟΓΗ  ΣΤΙΣ ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Δρ Τάσος Βαρθολομαίος, Ομοιοπαθητικός- Ιατρός Ιστοπαθολόγος

ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΤΟΝ ΜΑΪΟ 2018

το ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ,

οπως φαίνεται στον συνδεσμο :

http://www.homeopathywest.org/issue/2018-conference/article/2018-conference-home

Ως  ΙΑΤΡΟΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΟΣ (ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΟΣ),

ο Δρ Τάσος Βαρθολομαίος μπορεί επιπλέον να σας δώσει τη

Συμβουλή του πάνω στις ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΕΣ (ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΕΣ) ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ που εχουν γίνει ,

σε συνδυασμό με το  Ομοιοπαθητικό Ιστορικό σας και τις λοιπους Κλινικο-Εργαστηριακούς Ελέγχους που έχετε κάνει.

 


Αυτοάνοσα νοσήματα είναι οι ασθένειες που ο οργανισμός μας ουσιαστικά επιτίθεται στον εαυτό του, στα κύτταρα του και κατ’ επέκταση στα όργανά του.

Το ανοσολογικό μας σύστημα είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι η άμυνά μας στις ασθένειες. Στα αυτοάνοσα, το ανοσοποιητικό δεν «πέφτει» δεν δυσλειτουργεί αλλά αντιθέτως βρίσκεται σε υπερδραστηριότητα, υπερλειτουργεί με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζει τα δικά του στοιχεία και να καταστρέφει τους υγιείς ιστούς του.

Τα αυτοάνοσα είναι το πιο συχνό αίτιο των χρόνιων ασθενειών και έρχονται τ αντιμετωπίζουν πιο συχνά οι άνθρωποι απ ότι με τον καρκίνο ή τις καρδιοπάθειες. Στην Αμερική 1 στους 5 θα νοσεί κάποια στιγμή με κάποιο αυτοάνοσο ενώ 1 στους 10 στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα. Την τελευταία δεκαετία τα αυτοάνοσα είχαν ραγδαία αύξηση με ισχυρότερους και συνηθέστερους αντιπροσώπους τα εξείς:

    Σκλήρυνση κατά πλάκας
    Μυασθένειες
    Διαβήτης τύπου Ι
    Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    Θυρεοειδίτιδα Hashimoto
    Ψωρίαση
    Ελκώδης κολίτιδα
    Νόσος του Crohn
    Ερυθηματώδης λύκος
    Δερματίτιδες π.χ σκληροδερμία
    Ποιο είναι το αίτιο για τα αυτοάνοσα νοσήματα;


Τα αυτοάνοσα νοσήματα θεωρούνται μια πολυπαραγοντική νόσος, δηλαδή η αιτιοπαθολογία τους δεν έχει βρεθεί να είναι ένα και μοναδικό αίτιο. Οι παράγοντες που έχουν μελετηθεί για την εύρεση του αιτίου είναι : βακτήρια, ιοί, φάρμακα, χημικές ουσίες, διατροφικοί, ψυχολογικοί και περιβαντολλογικοί παράγοντες. Δεν έχει βρεθεί όμως μέχρι και σήμερα ερευνητικά ένας από αυτούς τους παράγοντες σαν αποκλειστικό αίτιο της έναρξης για τα αυτοάνοσα νοσήματα.

Δεν είναι κληρονομικές παθήσεις αλλά έχει βρεθεί μια συσχέτιση σε ίδια μέλη μιας οικογένειας να πάσχουν από διαφορετικά αυτοάνοσα. Φαίνεται να υπάρχει μια γονιδιακή προδιάθεση που έχει έναρξη, έξαρση και ύφεση από διαφορετικούς παράγοντες.Υπάρχουν όμως σημαντικές ενδείξεις για τον ρόλο και του ψυχολογικού παράγοντα στα αυτοάνοσα. Σε αρκετούς ασθενείς, ένα ιδιαίτερα έντονο ψυχολογικό στρες προηγείται της εμφάνισής τους. Κάποιο έντονο γεγονός ζωής, μια εμπειρία που τους φόρτισε, ένα έντονο άγχος ή θλίψη συσχετίζεται με την περίοδο πριν την διάγνωση ενός αυτοάνοσου.
 

Πολλοί παράγοντες, όπως περιβαλλοντικοί, γενετικοί, ορμονικοί και ανοσολογικοί, εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια των αυτοάνοσων ρευματικών παθήσεων, αλλά η ακριβής αιτιολογία τους δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, είναι γνωστοί οι παθογενετικοί μηχανισμοί με τους οποίους αναπτύσσονται οι παθήσεις αυτές. Πρόκειται για παθολογικούς μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπου. Φυσιολογική αποστολή του ανοσοποιητικού συστήματος είναι να αναγνωρίζει και να ξεχωρίζει τα συστατικά του οργανισμού του ανθρώπου από τα ξένα και να προστατεύει τον οργανισμό από διάφορους βλαπτικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως είναι π.χ. οι λοιμώδεις μικροοργανισμοί, αναπτύσσοντας ανοσιακές απαντήσεις κατά των παραγόντων αυτών με στόχο και τελικό αποτέλεσμα την εξουδετέρωσή τους. Στις αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις το ανοσοποιητικό σύστημα δεν αναγνωρίζει ως δικά του ορισμένα συστατικά του ίδιου του οργανισμού, που μπορεί να βρίσκονται μέσα ή έξω από τα κύτταρα ή πάνω στις κυτταρικές μεμβράνες. Αποτέλεσμα αυτής της μη αναγνώρισης είναι  η ανάπτυξη ανοσιακών απαντήσεων εναντίον αυτών των συστατικών, η πρόκληση βλαβών στα κύτταρα, στους ιστούς και στα όργανα που περιέχουν αυτά τα συστατικά και τελικά η ανάπτυξη των αυτοάνοσων ρευματικών παθήσεων.

Δρ Τάσος Βαρθολομαίος-Ομοιοπαθητική Θεραπεία-Κλασσική Ομοιοπαθητική

Στις αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις περιλαμβάνονται:

  1. Ρευματοειδής αρθρίτιδα
  2. Σύνδρομο Sjögren
  3. Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
  4. Συστηματική σκλήρυνση
  5. Πολυμυοσίτιδα – Δερματομυοσίτιδα
  6. Ρευματική πολυμυαλγία
  7. Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα
  8. Σύνδρομο επικάλυψης νοσημάτων του συνδετικού ιστού
  9. Μεικτή νόσος του συνδετικού ιστού
  10. Μη διαφοροποιημένη νόσος του συνδετικού ιστού
  11. Νόσος του Still των ενηλίκων
  12. Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο
  13. Αγγειίτιδες

       Αγγειίτιδες αρτηριών μεγάλου μεγέθους


  • Κροταφική αρτηρίτιδα
  • Αρτηρίτιδα Takayasu


        Αγγειίτιδες αρτηριών μεσαίου μεγέθους 

  • Οζώδης πολυαρτηρίτιδα
  • Νόσος Kawasaki 

         Αγγειίτιδες αγγείων μικρού μεγέθους (αρτηριδίων, τριχοειδών και φλεβιδίων)

  • Κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα (Κοκκιωμάτωση Wegener) 
  • Ηωσινοφιλική κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα (Σύνδρομο Churg-Strauss)
  • Μικροσκοπική πολυαγγειίτιδα
  • Αγγειίτιδα IgA (Πορφύρα Henoch-Schönlein)
  • Κρυοσφαριναμική αγγειίτιδα
  • Υποσυμπληρωματαιμική κνιδωτική αγγειίτιδα
  • Δερματική λευκοκυτταρική αγγειίτιδα 

         Αγγειίτιδες αγγείων ποικίλου μεγέθους

  • Νόσος Αδαμαντιάδη-Behcet
  • Σύνδρομο Cogan

        Αγγειίτιδες ενός οργάνου

  • Δερματική αγγειίτιδα μικρού μεγέθους αγγείων
  • Πρωτοπαθής αγγειίτιδα κεντρικού νευρικού

        Αγγειίτιδες σχετιζόμενες με συστηματική νόσο

  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο 
  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με ρευματοειδή αρθρίτιδα
  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με σαρκοείδωση

        Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με φάρμακο

  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με τον ιό της ηπατίτιδας C
  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με τον ιό της ηπατίτιδας B
  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με κακόηθες νεόπλασμα
  • Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με σύφιλη

 

Αυτοάνοσες ασθένειες προκύπτουν από τη μη φυσιολογική παραγωγή αντισωμάτων που επιτίθενται στα φυσιολογικά όργανα και στους φυσιολογικούς ιστούς.

Στη κύηση λόγω των αλλαγών στο ορμονικό περιβάλλον της γυναίκας διαφοροποιείται η λειτουργικότητα των Β- και Τ- κυττάρων και μονοκυττάρων με αποτέλεσμα την τροποποίηση των κλινικών συμπτωμάτων των αυτοανόσων νοσημάτων και την εμφάνιση διαφόρων επιπλοκών στην έκβαση της κύησης.

Πάντοτε πρέπει να γίνεται έλεγχος για τη ύπαρξη αυτοάνοσων νοσημάτων κατά τη διάρκεια της κύησης όπου μπορεί να έχουν έξαρση ή ύφεση λόγω της αλλαγής λειτουργίας του οργανισμού  καθώς η ύπαρξη τους μπορεί να συσχετιστεί  με πλειάδα προβλημάτων όπως αποβολές θρομβώσεις έξαρση ρευματικών παθήσεων.

Τα πλέον συχνά εμφανιζόμενα αυτοάνοσα νοσήματα κατά τη διάρκεια της κύησης είναι νοσήματα

Υποθυρεοειδισμός, η ιωδιοπενία αποτελεί,αποτελεί τη πιο συχνή θυρεοειδοπάθεια  κατά την κύηση όπου αυξάνει τον κίνδυνο υπέρτασης της μητέρας,την εμφάνιση προεκλαμψίας, αναιμίας, αιμορραγίας μετά τον τοκετό, αυτόματες αποβολές καθώς και κίνδυνο νοητικής στέρησης του εμβρύου.

Υπερθυροειδισμός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αυξάνει τον κίνδυνο για χαμηλή υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου, εμβρυική ταχυκαρδία κ.α

Ρευματοειδή αρθρίτιδα, με αύξηση των αυτόματων αποβολών λόγω της παρουσίας των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, ελλιποβαρή έμβρυα, αύξηση θνησιμότητας εμβρύων κ.α

Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, με την αρθρίτιδα να  είναι το πιο συχνό χαρακτηριστικό (90%) , η οποία είναι περιφερική και χαρακτηριζόμενη από οίδημα και πόνο , δερματικές διαταραχές παρατηρούνται στο 80% των περιπτώσεων, και περιλαμβάνουν εξάνθημα, φωτοευαισθησία, αγγειακές βλάβες στα δάχτυλα, φαινόμενο Raynaud, επίσης  αυξάνει τον κίνδυνο παλινδρόμησης εγκυμοσύνης, εμβρυϊκού θανάτου, προεκλαμψίας, πρόωρου τοκετού , καθυστέρησης ενδομήτριας ανάπτυξης. Η αύξηση αυτή των κινδύνων σχετίζεται άμεσα με την παρουσία αντισωμάτων καρδιολιπίνης ή αντιπηκτικών λύκου.

 

Μία απο τις πλέον συχνες Αυτοάνοσες Παθήσεις είναι

η ΑΥΤΟΑΝΟΣΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ

Η αυτοάνοση ηπατίτιδα είναι μία χρόνια πάθηση αγνώστου αιτιολογίας που χαρακτηρίζεται από συνεχή ηπατοκυτταρική νέκρωση, φλεγμονή και ίνωση. Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1950 από τον Waldestrom. Είναι δυνατό να εξελιχθεί σε κίρρωση και ηπατική ανεπάρκεια.

 
Ο μέσος επιπολασμός της νόσου στη βορειοδυτική Ευρώπη υπολογίζεται σε 160-170 ασθενείς/1.000.000 κατοίκους, ενώ η μέση ετήσια επίπτωση κυμαίνεται μεταξύ 0,7-0,9 νέες περιπτώσεις/100.000 κατοίκους. Στις Η.Π.Α. αντιστοιχεί στο 10-20% του συνόλου των χρόνιων ηπατοπαθειών.

Η παθογένειά της είναι άγνωστη. Πρόκειται για αυτοάνοση αντίδραση έναντι φυσιολογικών ηπατοκυττάρων. Φαίνεται ότι προσβάλλει γενετικώς προδιατεθειμένα άτομα μετά την έκθεσή τους σε βλαπτικούς παράγοντες.

Αιτιοπαθογενετικοί παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί είναι: οι ιοί της ηπατίτιδας Α, Β, C, ο κυτταρομεγαλοϊός και ο ιός Epstein- Barr, ο ιός της ιλαράς, η χρήση ιντερφερόνης και η μεταμόσχευση ήπατος. Έχει αναφερθεί, επίσης, στη βιβλιογραφία η χρήση ορισμένων βοτάνων. Η αυτοάνοση ηπατίτιδα συσχετίζεται, ακόμη, πολύ στενά με ορισμένα αντιγόνα του MHC.

Συγκεκριμένα, το HLA-DR3 ανευρίσκεται στο 52% των ασθενών με αυτοάνοση ηπατίτιδα, το HLA-DR4 στο 42% και το HLA-Β8 στο 47% των ασθενών.

Τέλος, έχουν ενοχοποιηθεί κάποιες γονιδιακές διαταραχές, όπως αυτή του γονιδίου CTLA-4, ο πολυμορφισμός του γονιδίου του TNF (TNF-308A) και κληρονομικές μεταλλαγές του γονιδίου FAS/Apol/CD9.

Η νόσος προσβάλλει συχνότερα γυναίκες (αναλογία 4:1 σε σχέση με τους άνδρες), νεαρής έως μέσης ηλικίας. Η εισβολή μπορεί να είναι ύπουλη ή αιφνίδια με εμφάνιση ικτέρου. Συνήθη συμπτώματα αποτελούν η εύκολη κόπωση και η κακουχία, η ανορεξία, η αμηνόρροια, η ακμή και η υπερτρίχωση, αρθραλγίες και αρθρίτιδα, ηπατομεγαλία, κηλιδοβλατιδώδη εξανθήματα, δερματική αγγειΐτιδα, οζώδες ερύθημα, δερματικές ραβδώσεις, αιμολυτική αναιμία και σύνδρομο ξηρότητας (Sicca, ξηροστομία, κερατοεπιπεφυκίτιδα).

Εκδηλώσεις από άλλα όργανα είναι η κολίτιδα, πλευρίτιδα, περικαρδίτιδα, νεφρίτιδα, θυρεοειδίτιδα.

Κυριότερα εργαστηριακά ευρήματα είναι η αύξηση των τρανσαμινασών (συχνά>1000), της χολερυθρίνης και της αλκαλικής φωσφατάσης, ενώ χαρακτηριστική είναι η μεγάλη αύξηση των γ- σφαιρινών (ιδιαίτερα των IgG) έως 5-6mg/dl και, βέβαια, η ανίχνευση συγκεκριμένων αυτοαντισωμάτων.

Τα ευρήματα στη βιοψία ήπατος είναι αυτά της χρόνιας ηπατίτιδας με χαρακτηριστικό την πλασματοκυτταρική διήθηση.

Η αυτοάνοση ηπατίτιδα ταξινομείται πλέον σε δύο τύπους με βάση τααυτοαντισώματα που ανιχνέυονται στο πλάσμα:

Α) Τύπος Ι (κλασικός)

Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιπυρηνικών αντισωμάτων (ΑΝΑ) ή/και αντισωμάτων έναντι των λείων μυϊκών ινών (SMA). Εδώ έχουν ενσωματωθεί και οι ασθενείς με την παλαιότερα ταξινομούμενη ως αυτοάνοση ηπατίτιδα τύπου ΙΙΙ, που χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντισωμάτων έναντι διαλυτών ηπατικών αντιγόνων ή αντιγόνων ήπατος-παγκρέατος (αντι-SLA/LP). Στον τύπο αυτό μπορεί ακόμη να ανιχνευθούν αντισώματα έναντι του κυτταροπλάσματος ουδετεροφίλων (p-ANCA).

Β) Τύπος ΙΙ

Εμφανίζεται συχνότερα σε νέες γυναίκες. Χαρακτηρίζεται από αντισώματα έναντι μικροσωμίων του ήπατος-νεφρού κυρίως τύπου 1 ή σπάνια τύπου 3 (αντι-LKM-1 ή αντι- LKM-3) ή/και αντισώματα έναντι κυτοσολίου ήπατος τύπου 1 (αντι-LC1). Άλλα αυτοαντισώματα που είναι δυνατό να ανιχνεύονται σε ασθενείς με αυτοάνοση ηπατίτιδα είναι τα αντισώματα έναντι F-ακτίνης και τα αντισώματα έναντι του υποδοχέα ασιαλογλυκοπρωτεΐνης (αντι-ASGP-R). Τα τελευταία υπάρχουν στο 88% των ασθενών με αυτοάνοση ηπατίτιδα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι θετικά ΑΝΑ, SMA και AMA έχουν ανιχνευθεί σε ποσοστά 33,9%, 21,8% και 1,6% αντίστοιχα, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C.

Τα θετικά ΑΝΑ μάλιστα βρέθηκαν πιο συχνά στο γονότυπο 1 και συσχετίστηκαν με το βαθμό της φλεγμονής. Η παρουσία αντισωμάτων SMA συσχετίστηκε, επίσης, με πιο εκτεταμένες φλεγμονώδεις βλάβες.

Τα αντι-LKM-1 ή αντι-LKM-3 ανιχνεύονται, επίσης, σε ορισμένους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ή D, αντίστοιχα.

Ακόμη, θετικά ΑΝΑ, SMA και AMA ανιχνεύονται σε ασθενείς με NAFLD.

Η συχνότητά τους μάλιστα δε συσχετίζεται με την ηλικία, το ΒΜΙ, τους παράγοντες του μεταβολικού συνδρόμου ή τον τύπο διαταραχής της ηπατικής βιολογίας.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται εκτενής αναφορά σε μια ειδική μορφή αυτοανόσου ηπατίτιδας, που αναπτύσσεται σε ένα σπάνιο γενετικό σύνδρομο, το σύνδρομο της αυτοάνοσης πολυενδοκρινοπάθειας τύπου 1, που συνδυάζεται με υποτροπιάζουσα καντιντίαση βλεννογόνων-δέρματος και εξωδερματική δυστροφία (autoimmune polyendocrinopathy- candidiasis- ectodermal dystrophy syndrome, APECED). Αυτοάνοση ηπατίτιδα παρατηρείται στο 10-20% των περιπτώσεων APECED. Τα χαρακτηριστικά αυτοαντισώματα αυτού του τύπου αυτοάνοσης ηπατίτιδας είναι κατά μικροσωμίων ήπατος (αντι- LM). Ανιχνεύονται στο 50% των ασθενών με αυτοάνοση ηπατίτιδα και APECED, αλλά και στο 11% εκείνων χωρίς ηπατίτιδα.Έχει περιγραφεί, επίσης, περίπτωση ανάπτυξης αυτοάνοσης ηπατίτιδας σε σύνδρομο αυτοάνοσης πολυενδοκρινοπάθειας τύπου ΙΙΙc

Επιστροφή