Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ-ΙΑΤΡΙΚΗ-ΥΓΕΙΑ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

 

Δρ Τάσος Βαρθολομαίος,ΜD,PhD,MFHom

Ομοιοπαθητικός - Ιατρός Ιστοπαθολόγος

 Μέλος και του Βρετανικού Ιατρικού Συλλόγου-Tακτικο Μέλος Βρετανικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (Faculty of Homeopathy, M.Bρετανία, MFHom)

περισσότερα more

Περιπτώσεις-Ερωτήσεις

 

Ακμή- Προλακτινωμα Υπόφυσης

 Νεαρή δασκάλα,με πολύ άσχημη μορφή ακμής στο πρόσωπό της,το οποίο ήταν παραμορφωμένο από διαπυήσεις και ουλες σε όλη του σχεδόν την έκταση,ενώ παράλληλα παρουσίαζε διαταραχές περιόδου και γαλακτόρροια.Ο εργαστηριακός έλεγχος είχε δέιξει σημαντικά αυξημένη προλακτίνη στο αίμα και ένα κυστικό όζο,πιθανόν αδένωμα και μάλιστα προλακτίνωμα στην υπόφυση,διαμετρου λίγων χιλιοστών.Η νέα αυτή παρουσίαζε τυπική ιδιοσυγκρασιακή εικόνα Tuberculinum,με προεξάρχοντα τα συγκινησιακά στοιχεία και μάλιστα προς την κατεύθυνση του ρομαντισμού,του πάθους καιτης υστερίας.Μετά από ομοιοπαθητική αγωγή λιγων σχετικά μηνών η ακμή υποχώρησε αισθητά,ενώ αποκαταστάθηκε η προλακτίνη ορού στα ανώτερα φυσιολογικά όρια και εξαφανίσθηκε ο όζος,το απεικονιστικά διεγνωσμενο σαν προλακτίνωμα μόρφωμα,της υπόφυσης.

περισσότερα more

ΚΑΡΚΙΝΟΣ-ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η  ΚΛΙΝΙΚΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΗ  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ

 

Δρ Τασος Βαρθολομαίος , Κλινικός Ομοιοπαθητικός- Ιατρός Ιστοπαθολόγος

Η ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΥΨΗΛΗ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ       

Οι φαρμακολογικές δυνατότητες  της Ομοιοπαθητικής προσφέρονται κατεξοχήν για την υποστήριξη του οργανισμού των καρκινοπαθών . Στη διαδικασία αυτή η Ομοιοπαθητική μπορεί να χρησιμοποιείται και παράλληλα με τη Συμβατική Ιατρική (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία,κτλ).

Ο ρόλος της  Ομοιοπαθητικής Φαρμακολογίας στον Καρκίνο είναι  η ενίσχυση των μηχανισμών άμυνας του οργανισμού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ανοσολογίας και η υποβοήθηση των ομοιοστατικών μηχανισμών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της παθολογικής φυσιολογίας.

 
 
 
 
 
 
 
Ουσιαστικά,η Κλινικά προσανατολισμένη  Ομοιοπαθητική  απευθύνεται σε εκείνους τους αμυντικους μηχανισμούς του οργανισμου,που έχουν την πλέον αποφασιστική σημασία για τον έλεγχο της εξέλιξης  του Καρκίνου και την Πρόγνωση του,για αυτο τό ίδιο το μέλλον του κάθε ενός πάσχοντος απο Καρκίνο

 

 
περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική
Παθήσεις /

ΚΑΡΚΙΝΟΣ -KAKOΗΘΕΙΣ ΟΓΚΟΙ-ΚΑΚΟΗΘΗ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΑ

 

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ,ΣΤΗΝ "ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ"  :

Οι δυνατότητες  της Kλασσικής Κλινικής Ομοιοπαθητικής προσφέρονται κατεξοχήν για την υποστήριξη του οργανισμού των καρκινοπαθών και για μια  ανθρωποκεντρική προσέγγιση του ασθενή μέσα σε ένα Ιπποκρατικό πλαίσιο. Στη διαδικασία αυτή η Ομοιοπαθητική μπορεί να χρησιμοποιείται παράλληλα με τη Συμβατική Ιατρική υποβοηθώντας τις γνωστές καθιερωμένες θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, χειρουργικές επεμβάσεις, κ.α).
 
 Ο ρόλος της Κλασσικής Κλινικής Ομοιοπαθητικής στις παθήσεις αυτές είναι η ψυχολογική στήριξη των ασθενών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ψυχο-ογκολογίας, η ενίσχυση των μηχανισμών άμυνας του οργανισμού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ανοσολογίας και η υποβοήθηση των ομοιοστατικών μηχανισμών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της παθολογικής φυσιολογίας. Ουσιαστικά,η Κλασσική Κλινική Ομοιοπαθητική  απευθύνεται σε εκείνους τους μηχανισμούς,που έχουν την πλέον αποφασιστική σημασία για την ανάπτυξη του Καρκίνου και την Πρόγνωση του.

 

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι ασθενείς να εγκαταλείπουν οποιαδήποτε κλασσική (συμβατική) θεραπεία, που τους έχει συστήσει ο αρμόδιος ειδικός κλινικός ιατρός, ο οποίος έχει και τον αποκλειστικό λόγο αλλά και την ευθύνη για την ιατρική θεραπεία, θα πρέπει όμως να είναι και απολύτως ενήμεροι για τις πιθανές παρενέργειες των θεραπειών αυτών. Σε κάθε περίπτωση,στην οποία θα εφαρμοσθεί Κλασσική Κλινική Ομοιοπαθητική, επιβάλλεται η εμπεριστατωμένη μελέτη τόσο του Ιστολογικού υλικού (βιοψίες, χειρουργικά παρασκευάσματα, κτλ) όσο και του πλήρους ιστορικού  για τη διερεύνηση και αποσαφήνιση των αιτίων και της παθογένειας της ανάπτυξης καρκίνου σε κάθε μια ξεχωριστή περίπτωση. Αυτή η διερεύνηση είναι καθοριστικής σημασίας για τη συνολική και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του κάθε περιστατικού στην "ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ" .

O ρόλος της Κλασσικής Κλινικής Ομοιοπαθητικής στις παθήσεις αυτές,οπως αναφέρθηκε, είναι η ενίσχυση των μηχανισμών άμυνας του οργανισμού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ανοσολογίας,η υποβοήθηση των ομοιοστατικών μηχανισμών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της παθολογικής φυσιολογίας,η ψυχοσωματική στήριξη των ασθενών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ψυχο-ογκολογίας και, ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ, η εξυγίανση του μικροπεριβάλλοντος των κυττάρων.Το μικροπεριβάλλον των  κυττάρων (Matrix)  σήμερα θεωρείται απο την Κλασσική Έρευνα του Καρκίνου  ο πλέον σημαντικός παράγων για την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων  και για την επέκταση τους τοπικά ή και σε όλο τον οργανισμό .Επομένως,η Κλασσική Κλινική Ομοιοπαθητική επιδιώκει να αξιοποιήσει την πλέον σύγχρονη ιατρικη ερευνητική γνώση στο πεδίο του Καρκίνου.

Η Ομοιοπαθητική, σαν συμπληρωματική αλλά πολύ ουσιαστική αγωγή, θα πρέπει να ξεκινάει το ταχύτερο δυνατόν παράλληλα με την όποια χειρουργική - χημειοθεραπευτική- ακτινοθεραπευτική κτλ αντιμετώπιση.Σε κάθε περίπτωση επιβάλλεται η εμπεριστατωμένη μελέτη τόσο των Εργαστηριακών εξετάσεων(βιοψίες,καρκινικοι δεικτες,απεικονιστικες εξετασεις,κτλ) όσο και του πλήρους ιστορικού για τη διερεύνηση και αποσαφήνιση των αιτίων και της παθογένειας της ανάπτυξης καρκίνου σε κάθε μια ξεχωριστή περίπτωση. Αυτή η διερεύνηση είναι καθοριστικής σημασίας για τη συνολική και ολοκληρωμένη ομοιοπαθητική αντιμετώπιση του κάθε περιστατικού ,δεδομένου ότι σαν μέθοδος ανάλυσης του ιστορικού ,κτλ χρησιμοποιείται η Ομοιοπαθητική, με το πλουσιότατο αναλυτικό υλικό της.

Η παράλληλη εφαρμογή της Ομοιοπαθητικής με τις κλασσικές ογκολογικές θεραπευτικές είναι από πολλών ετών δοκιμασμένη και επιτυχημένη στα Συστήματα Υγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία και τη Γαλλία, όπου και ενθαρρύνεται και υποστηρίζεται από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς.

H Ομοιοπαθητική και η Συμβατική Ογκολογία  μπορούν και πρέπει να συνεργάζονται αρμονικά ,μια και η μία συμπληρώνει την άλλη και ασφαλώς ο ρόλος και των δύο είναι εξίσου πολύτιμος.Επιπλέον,η Ομοιοπαθητική,λόγω απουσίας οιασδήποτε φαρμακολογικά δραστικής χημικής ουσίας στα Ομοιοπαθητικά σκευάσματα,δεν έχει και δεν είναι δυνατόν να έχει την παραμικρή παρενέργεια στον οργανισμό και για τον ίδιο λόγο δεν έχει την παραμικρή αλληλεπίδραση με τη Συμβατική Ογκολογική θεραπεία,της οποίας απλώς μπορεί να περιορίσει τις όποιες τυχόν παρενέργειες .Η Ομοιοπαθητική αγωγή χορηγείται αποκλειστικά σαν συμπληρωματική θεραπευτική για την υποστήριξη του οργανισμού του καρκινοπαθών,χωρίς καμμία παρέμβαση στην όποια θεραπεια, συμβουλή,κτλ των αρμόδιων Ειδικών Ιατρών,εν προκειμένω των Ογκολόγων.

 

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ  ΔΕΙΤΕ

 ΑΡΘΡΟ του Δρ Τασου Βαρθολομαίου ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΤΥΠΟ ΥΓΕΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΕΓΚΥΡΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

 



Ομοιοπαθητική και Παρενέργειες Χημειοθεραπείας-Ακτινοθεραπείας

Οι συμβατικές θεραπείες που γίνονται σε ασθενείς με καρκίνο συχνά δημιουργούν πολλές και σημαντικές παρενέργειες. Με τις θεραπείες αυτές μπορεί να είναι στόχος τα καρκινικά κύτταρα, αλλά δυστυχώς καταστρέφονται προσωρινά κι πολλά υγιή. Έτσι εξηγούνται και οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες των θεραπειών αυτών.Στη συμβατική θεραπεία του καρκίνου περιλαμβάνονται η εγχείρηση, η ακτινοβολία, η χημειοθεραπεία, η ανοσοθεραπεία . Ανάλογα με το είδος και τη θέση του καρκίνου, το στάδιο το οποίο βρίσκεται η νόσος, την ηλικία και τη γενική κατάσταση της υγείας του ασθενούς, επιλέγεται και η κατάλληλη θεραπεία. Συχνά γίνεται και συνδυασμός των προαναφερόμενων  ειδών θεραπείας.Αυτές οι θεραπείες στοχεύουν στην καταστροφή των γρήγορα διαιρούμενων καρκινικών κύτταρων, αλλά παράλληλα  επηρεάζουν και τα υγιή κύτταρα του οργανισμού.

 Οι παρενέργειες των θεραπειών διαφέρουν από ασθενή σε ασθενή. Αυτό έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες όπως για παράδειγμα από την δόση της ακτινοβολίας ή από τον συνδυασμό των φαρμάκων κατά την χημειοθεραπεία.


Η Ομοιοπαθητική έχει τεκμηριωμένο στην ιατρική βιβλιογραφία και πρακτική,δοκιμασμένο κλινικά/νοσοκομειακά "οπλοστάσιο" για την αποτελεσματική αντιμετώπιση και ουσιαστικό περιορισμό των παρενεργειών της χημειοθεραπείας και της ακτινοθεραπείας.Έτσι, και ο Ογκολόγος μπορεί να κινηθεί με την μεγαλύτερη δυνατή άνεση,αλλα κυρίως προστατεύεται ο οργανισμός όχι μόνον απο οδυνηρά συμπτώματα αλλα και απο την εξασθένηση και επιβάρυνση του αμυντικού μηχανισμου,που είναι κλειδί τόσο για την ποιότητα της ζωής όσο και για την πρόγνωση και επιβίωση των καρκινοπαθών.

 

 Oμοιοπαθητική και Μεταστάσεις καρκίνου

Mετάσταση είναι  η εμφάνιση του καρκίνου σε διαφορετικές από την πρωτοπαθή εστία, θέσεις. Το γεγονός  ότι κάποια καρκινικά κύτταρα μπορεί να αποσπασθούν από τον αρχικό όγκο και να εισέλθουν στην αιματική κυκλοφορία ή το λεμφικό σύστημα  έχει συμβατικά υιοθετηθεί ότι είναι  ο αποκλειστικός τρόπος με τον οποίο ο καρκίνος διασπείρεται σε απομακρυσμένες εστίες του σώματος. Μεταστατικός όγκος καλείται ο νέος όγκος που δημιουργείται όταν καρκινικά κύτταρα  αρχίσουν να αναπτύσσονται σε μια νέα θέση. Είναι γενικά αποδεκτό και κατανοητό ότι τα κύτταρα της μετάστασης προέρχονται από τα κύτταρα της πρωτοπαθούς εστίας και  ότι αν, π.χ, κύτταρα από καρκίνου του μαστού χορηγήσουν μετάσταση στον πνεύμονα, η πνευμονική μετάσταση αποτελείται από καρκινικά κύτταρα μαστού και όχι από καρκινικά κύτταρα πνεύμονος. Σε αυτή την περίπτωση η παθολογία των πνευμόνων είναι «μεταστατικός καρκίνος από τον μαστο» και όχι «πρωτοπαθής καρκίνος του πνεύμονα».Τα καρκινικά κύτταρα μπορούν να αναπτυχθούν σε « μεταστάσεις» σχεδόν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Συχνότατα διηθούν τους τοπικούς λεμφαδένες κοντά και  γύρω από τον όγκο . Η λεμφική επινέμηση μαζί με την πρωτοπαθή εστία καλείται και τοπική νόσος, σε αντιδιαστολή με την μεταστατική νόσο, όπου ο καρκίνος προσβάλλει όργανα ή λεμφαδένες σε απομακρυσμένες θέσεις από την πρωτοπαθή εστία.  

Παρά το γεγονός ότι  κάθε  ιστολογική μορφή καρκίνου ενός συγκεκριμένου οργάνου   έχει την τάση να χορηγεί μεταστάσεις σε διαφορετικά σημεία, οι πιο συχνές μεταστατικές εστίες από κακοήθεις όγκους είναι οι πνεύμονες, τα οστά, το ήπαρ και ο εγκέφαλος.Κάποιοι τύποι καρκίνου τείνουν να χορηγούν μεταστάσεις σε ειδικές εστίες. Για παράδειγμα ο καρκίνος του πνεύμονα συχνά προσβάλλει τον εγκέφαλο και τα οστά, ενώ ο καρκίνος του παχέος εντέρου συχνά μεθίσταται στο ήπαρ. Ο καρκίνος του προστάτη συχνά προσβάλλει τα οστά. Ο καρκίνος του μαστού  μεθίσταται συχνά σε πνεύμονες, οστά, ήπαρ και εγκέφαλο, χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις. Η αναζήτηση της πρωτοπαθούς εστίας περιλαμβάνει συνήθως ακτινογραφίες, εργαστηριακές και άλλες εξετάσεις. Εντούτοις, σε ορισμένες περιπτώσεις παρά τις εξονυχιστικές εξετάσεις, δεν είναι δυνατόν να αποκαλυφθεί η πρωτοπαθής εστία. Ο παθολογοανατόμος γνωρίζει ότι πρόκειται για μεταστατικά κύτταρα από το γεγονός ότι δεν εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά των κυττάρων που φυσιολογικά βρίσκονται στον ιστό, στον οποίο εντοπίστηκε η μετάσταση και από τον οποίο προέρχεται το δείγμα που εξετάζει. Οι όγκοι αυτοί συνήθως αποκαλούνται ως αγνώστου ή κρυφής πρωτοπαθούς εστίας. Εξαιτίας της διαρκούς βελτίωσης των διαγνωστικών τεχνικών η πρωτοπαθής εστία αποκαλύπτεται τελικά σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις.

Κάποιοι ασθενείς με μεταστάσεις δεν παρουσιάζουν ειδικά συμπτώματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι μεταστάσεις τους ανευρίσκονται από ακτινογραφίες ή άλλες εξετάσεις που γίνονται για διαφορετικούς σκοπούς. Όταν υπάρχουν συμπτώματα από τις μεταστάσεις, το είδος τους εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπιση των μεταστατικών όγκων. Για παράδειγμα, μεταστάσεις στα οστά είναι πιθανό να προκαλούν πόνο και προδιαθέτουν σε κατάγματα. Εγκεφαλικές μεταστάσεις μπορεί να προκαλέσουν μια ποικιλία συμπτωμάτων, περιλαμβανομένων κεφαλαλγίας, επιληπτικών κρίσεων και αστάθειας. Η δύσπνοια μπορεί να είναι κάποια από τα συμπτώματα πνευμονικών μεταστάσεων. Κοιλιακή διάταση ή ίκτερος μπορεί να αποτελούν ενδείξεις ηπατικών μεταστάσεων.Κάποιες φορές ο πρωτοπαθής όγκος ενός ασθενούς διαγιγνώσκεται εξαιτίας των συμπτωμάτων της μεταστατικής εστίας. Για παράδειγμα, ένας ασθενής με καρκίνο του προστάτη και μεταστάσεις στα οστά της πυελικής ζώνης μπορεί να παρουσιάσει πόνο χαμηλά στην ράχη που προκαλείται από τις οστικές μεταστάσεις, πριν ακόμα εμφανιστούν τα συμπτώματα που προκαλεί ο πρωτοπαθής όγκος στον προστάτη.

Η παρουσία μεταστάσεων ασφαλώς επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση,εντούτοις  πολλές φορές μπορεί μια μεταστική νόσος να παραμείνει στατική για πολλα έτη.Αυτο θα εξαρτηθεί και από την γενικότερη οικονομία του οργανισμού και από τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί ο αμυντικός μηχανισμός σε κάθε περίπτωση.Γι’αυτό το λόγο και η Ομοιοπαθητική,σαν συμπληρωματική θεραπεία στις συμβατικές ογκολογικές,μπορεί να βοηθήσει σημαντικά,μια και απευθύνεται άμεσα στον αμυντικό μηχανισμό και στην γενική οικονομία του οργανισμού.


ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Όσον αφορά τη θεραπευτική αγωγή την οποία ακολουθούσαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες ιατροί στον καρκίνο, παρατηρούμε ότι στα πρώτα στάδια αναπτύξεώς του εφάρμοζαν θεραπεία με διάφορα βοηθήματα και φάρμακα και σε περίπτωση αποτυχίας επακολουθούσαν τη χειρουργική θεραπεία. Τα βοηθήματα που εφάρμοζαν ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις περί αιτίου του καρκίνου, τον μελαγχολικό χυμό του αίματος, που δημιουργούσε τον καρκίνο και γι' αυτό ακολουθούσαν πρακτικές ώστε να μειωθεί ο πλεονάζον αυτός αιτιοπαθολογικός χυμός με την κάθαρση, τη φλεβοτομία και τα φάρμακα. Όπως σημειώνουν οι συγγραφείς τα θεραπευτικά αυτά μέσα είχαν αποτέλεσμα ιδιαίτερα κατά τα πρώτα στάδια του καρκίνου. Χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ορειβάσιος ότι «δυνατόν μην τους αρχομένους καρκίνους κωλύειν αύξεσθαι καθαίροντας τον μελαγχολικόν χυμόν πριν εν τω πεπονθότι μορίω στηριχθήναι».Πολλές ήταν οι φαρμακευτικές ουσίες, σκευασίες και τα θεραπευτικά σχήματα, που χρησιμοποιούνταν για τον καρκίνο. .

Στις περιπτώσεις που αποτύγχανε η θεραπεία με τις φαρμακευτικές ουσίες και τα βοηθήματα τότε οι αρχαίοι Ελληνες ιατροί κατέφευγαν στη χειρουργική θεραπεία του καρκίνου. Βέβαια για τους «κρυπτούς», δηλ. τους εν τω βάθει καρκίνους ακολουθούσαν την προτροπή του Ιπποκράτους ο οποίος στους «Αφορισμούς», Τμήμα ΄Εκτο, 38, τονίζει ότι είναι καλλίτερο να μην θεραπεύονται διότι με την αρχή της θεραπείας οι άρρωστοι πεθαίνουν γρήγορα. Ο Γαληνός συνιστούσε την χειρουργική θεραπεία μόνον για τους επιπολής καρκίνους και μάλιστα κατορθώνοντας να τους εκτέμνει με τις ρίζες τους μέχρι τους υγιείες ιστούς, «πάσης μεν χειρουργίας εκκοπτούσης όγκον παρά φύσιν ο σκοπός εστιν εν κύκλω πάντα όγκον περικόψαι, καθ ά τω κατά φύσιν έχοντι πλησιάζει»

Πριν από την χειρουργική θεραπεία χορηγούνταν τα κατάλληλα φάρμακα για την κάθαρση του μελαγχολικού χυμού και στη συνέχεια αφαιρούνταν ο όγκος «ξυραφίοις πεπυρωμένοις ομού τέμνουσι και διακαίουσιν», ένα είδος δηλ. θερμοκαυτήρος, ώστε να αποφεύγεται η αιμορραγία από τα αγγεία. Ακολουθούσε μετά μία υγιεινή τονωτική διατροφή, γυμναστική και αναληπτική αγωγή για την ευχυμία του σώματος.

Συμπερασματικά μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι οι αρχαίοι Ελληνες Ιατροί όχι μόνο έδωσαν το όνομα «καρκίνος» στη νοσολογική αυτή οντότητα της νεοπλασματικής κακοηθείας, αλλά επί πλέον διέκριναν την αιτιολογία και καθόρισαν την συμπτωματολογία, τον εντοπισμό, τη μορφολογία, τις εκδηλώσεις, την πρόγνωση και τη θεραπευτική αγωγή, φαρμακευτική και χειρουργική.

                

 

Kαρκίνος του Μαστού

Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί την πιο συχνή μορφή καρκίνου μεταξύ των γυναικών, με περίπου 1.000.000 νέα κρούσματα κάθε χρόνο παγκοσμίως. Ορισμένοι αριθμοί δίνουν τη κοινωνική διάσταση του καρκίνου του μαστού. Στις ΗΠΑ το 2004 οι νέες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού στις γυναίκες ήταν 217.000 περίπου. Στην Ελλάδα αναφέρονται 4.500 περίπου νέες περιπτώσεις το χρόνο, ενώ υπολογίζεται ότι 1 στις 8 γυναίκες παγκοσμίως θα παρουσιάσει καρκίνο μαστού σε κάποια φάση της ζωής της. Στην Ευρώπη, το 60% των κρουσμάτων καρκίνου του μαστού διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι μόλις 5%. Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν πόσο ελλιπής είναι η σχετική ενημέρωση μεταξύ των Ελληνίδων. Ο όρος «καρκίνος του μαστού»αναφέρεται στην ανάπτυξη κακοήθους όγκου στην περιοχή του μαστού. Αποτελεί μία από τις συχνότερα εμφανιζόμενες μορφές καρκίνου παγκοσμίως και είναι η πρώτη σε αριθμό κρουσμάτων στο γυναικείο πληθυσμό. Ο όγκος αναπτύσσεται μετά  από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό παθολογικών κυττάρων που ως αποτέλεσμα προκαλούν το σχηματισμό κακοήθους όγκου στην περιοχή του μαστού και ουσιαστικά αποτελεί κυτταρική νόσο. Τα παθολογικά αυτά κύτταρα έχουν τη δυνατότητα εξάπλωσης σε γειτονικούς ιστούς σε δυσάρεστες συνέπειες για ολόκληρο τον οργανισμό. Η πιθανότητα εμφάνισης της νόσου σε άρρενες είναι υπαρκτή αλλά πολύ μικρή. Όσον αφορά στις γυναίκες όλες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, όχι, όμως στον ίδιο βαθμό.

Συχνα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τον καρκίνο του μαστού είναι τα εξής:

Εξόγκωμα ή σκλήρυνση στην περιοχή του μαστού ή και της μασχάλης,    διόγκωση λεμφαδένων της μασχάλης,   έκκριση υγρών από τη θηλή,    εισολκή δέρματος δηλαδή έλξη του δέρματος ή της θηλής προς το εσωτερικό του μαστού,    ερυθρότητα, ευαισθησία ή πόνοι στο στήθος.Σε αρχικό στάδιο ο καρκίνος του μαστού δεν παρουσιάζει συμπτώματα. Αργότερα μπορεί να εμφανιστεί ψηλαφητό μόρφωμα, αλλαγή του χρώματος του δέρματος), εισολκή ή έκκριμα. Αν η γυναίκα δεν δώσει σημασία στα προαναφερθέντα συμπτώματα τότε μπορεί να εμφανίσει σημάδια προχωρημένης νόσου, όπως θερμό και ερυθρό μαστό (φλεγμονώδης καρκίνος), πόνους στα οστά, μεγάλη διόγκωση.Υπάρχουν 4 διαγνωστικές μέθοδοι:    Κυτταρολογική βιοψία: Γίνεται με μια λεπτή βελόνα (FNA - Fine Needle Aspiration Biopsy) που προσαρμόζεται σε μια σύριγγα και επιτρέπει την αναρρόφηση κυττάρων από την ύποπτη περιοχή του μαστού.    Ιστολογική βιοψία: η βελόνα σε αυτή την περίπτωση είναι μεγαλύτερη, απαιτείται τοπική αναισθησία και τομή και το υλικό που μελετάται είναι ιστολογικό.    Στερεοτακτική βιοψία: η λήψη του ιστολογικού υλικού γίνεται με την καθοδήγηση ειδικών μηχανημάτων     Ανοιχτή χειρουργική βιοψία: η ταυτοποίηση της φύσης της ύποπτης περιοχής γίνεται με ταχεία βιοψία κατά τη διάρκεια του χειρουργείου πριν την αφαίρεση του όγκου.


Η σταδιοποίηση της νόσου είναι σημαντική τόσο για την πρόγνωση όσο και για τη θεραπεία. Η ταξινόμηση γίνεται κατά TNM (Τ= μέγεθος πρωτοπαθούς όγκου, Ν= προσβολή μασχαλιαίων λεμφαδένων, Μ= παρουσία ή όχι μεταστάσεων). Υπάρχουν 5 στάδια:
    Στάδιο 0: εντοπίζεται στο σημείο προέλευσής του και δεν έχει αρχίσει να διηθεί τους γύρω ιστούς ή να διασπείρεται
    Στάδιο Ι: ο όγκος είναι μεγέθους 2cm ή μικρότερος και δεν υπάρχει ένδειξη διασποράς
    Στάδιο ΙΙΑ: ο όγκος είναι 2-5cm χωρίς διασπορά στους λεμφαδένες, Στάδιο ΙΙΒ: όγκος 2-5cm με θετικούς λεμφαδένες ή όγκος >5cm χωρίς λεμφαδενικές μεταστάσεις
    Στάδιο ΙΙΙΑ: όγκος >5cm και διακρίνεται προσβολή των σύστοιχων μασχαλιαίων λεμφαδένων που συμφύονται μεταξύ τους ή με άλλους ιστούς, Στάδιο ΙΙΙΒ: προσβεβλημένοι θωρακικοί λεμφαδένες και όγκος που επεκτείνεται στο θωρακικό τοίχωμα ή προσβάλλει και εξελκώνει το δέρμα.
    Στάδιο ΙV: διασπορά στους λεμφαδένες, αλλά και απομακρυσμένες μεταστάσεις ή προσβολή του δέρματος και του θωρακικού τοιχώματος πέρα από την περιοχή του μαστού.

Ομάδες υψηλού κινδύνου για καρκίνο μαστού


Γυναίκες επιρρεπείς στην εμφάνιση καρκίνου του μαστού είναι αυτές που έχουν ατομικό η οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού, καθώς και γυναίκες με πρώιμη εμμηναρχή (πριν το 12 ο έτος της ηλικίας) και όψιμη εμμηνόπαυση (μετά το 55 ο έτος της ηλικίας).Σε αυξημένο κίνδυνο βρίσκονται επίσης παχύσαρκες γυναίκες με μεγάλη κατανάλωση οινοπνεύματος και τροφών που είναι πλούσιες σε κεκορεσμένα λίπη.

Kαρκίνος του Πνεύμονα

Παράγοντες που υπεισέρχονται στην αιτιολογία και την παθογένεια του καρκίνου του πνεύμονα:


Το κάπνισμα: Είναι απολύτως τεκμηριωμένο ότι το καταχρηστικό  κάπνισμα συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη  καρκίνου του πνεύμονα. Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει 4.000 χημικές ουσίες, 55 από τις οποίες είναι δυνητικά καρκινογόνες. Το κάπνισμα έχει μεγαλο μερίδιο ευθύνης για το 80% των χρόνιων αναπνευστικών νοσημάτων, 20% των εμφραγμάτων του μυοκαρδίου και είναι ένας από τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα. Συγκεκριμένα το 80-85% των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα είναι καπνιστές και οι καπνιστές έχουν 10 φορές περισσότερες πιθανότητες ανάπτυξης καρκίνου πνεύμονα από ότι οι μη καπνιστές.


Ο αμίαντος: κθεση σε αμίαντο έχει παρατηρηθεί σε ναυπηγεία, μεταλλεία αμιάντου, βιομηχανίες μονωτικών υλικών, εργασιακούς χώρους επισκευής φρένων. 'Ατομα που εκτίθενται σε αμίαντο και καπνό τσιγάρου έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα. Έχει βρεθεί ότι τα σωματίδια αμιάντου μπορούν να συμβάλλουν στη μεταφορά συγκεντρωμένων καρκινογόνων του καπνού στα κύτταρα που επενδύουν τους πνεύμονες.

Το ραδόνιο:. Μπορεί να προκαλέσει βλάβες στους πνεύμονες και να οδηγήσει σε καρκίνο του πνεύμονα.


Η μόλυνση του περιβάλλοντος:Έχει βρεθεί συσχέτιση μεταξύ καρκίνου του πνεύμονα και έκθεσης σε συγκεκριμένους ρύπους της ατμόσφαιρας, όπως τα παραπροϊόντα της καύσης του πετρελαίου και άλλων φυσικών καυσίμων.


Οι ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο πνεύμονα ανεξάρτητα από τις καπνιστικές τους συνήθειες. Χρόνιες πνευμονικές νόσοι όπως η αμιάντωση (νόσος των πνευμόνων από αμίαντο), το άσθμα, η χρόνια βρογχίτιδα, το εμφύσημα, η φυματίωση, φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου πνεύμονα.'Ατομα τα οποία αντιμετωπίζουν προβλήματα με το ανοσοποιητικό τους σύστημα παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου. Σε αυτή την ομάδα περιλαμβάνονται άτομα που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, που πάσχουν από AIDS, ή ακόμη που έχουν γεννηθεί με κάποια γενετική ασθένεια που επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα.


Τα συνηθέστερα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζονται οι ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα είναι:

  • Βήχας, με ή χωρίς απόχρεμψη
  • Απώλεια σωματικού βάρους
  • Δύσπνοια
  • Θωρακικός πόνος 
  • Αιμόπτυση
  • Πληκτροδακτυλία
  • Πυρετός, ή δεκατική πυρετική κίνηση
  • Αδυναμία, καταβολή, εύκολη κόπωση
  • Συριγμός της αναπνοής κατά την εισπνοή
  • Βράγχος  φωνής

Θα πρεπει να επισημανθει,παντως,ότι ορισμένες φορές η ανακάλυψη του όγκου είναι τυχαία, οπότε ο ασθενής είναι ασυμπτωματικός.Συχνά τα σημεία και τα συμπτώματα της νόσου δεν φαίνεται να σχετίζονται με τον πνεύμονα και την αναπνοή. Αυτό συμβαίνει σε περιπτώσεις που ο καρκίνος έχει κανει μεταστάσεις. Τέτοια συμπτώματα που τελικά μπορεί να οδηγήσουν στην διάγνωση καρκίνου είναι:

  • Οστικά άλγη
  • Αδυναμία και μούδιασμα στα χέρια ή στα πόδια,
  • Ζάλη
  • ίκτερος
  • Σκληρή λεμφαδενική διόγκωση στο πλάι του αυχένα
  • Βράγχος φωνής


 Τόσο τα συμπτώματα που σχετίζονται άμεσα με το αναπνευστικό (βήχας, δύσπνοια, αιμόπτυση) όσο και τα γενικά (πυρετός, ανορεξία, απώλεια βάρους, αδυναμία) εμφανίζονται και σε παθήσεις που δεν χαρακτηρίζονται ως κακοήθεις. Συμπτώματα όμως από το αναπνευστικό σε ενεργό ή πρώην καπνιστή που επιμένουν για περισσότερο από 15 ημέρες, παρά την φαρμακευτική αγωγή, πρέπει να ελέγχονται με μεγαλύτερη προσοχή με ακτινογραφία θώρακα, εξετάσεις αίματος κλπ.
Δύσπνοια παρουσιάζεται σε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα αλλά και σε πολλές άλλες πνευμονικές (όπως η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια των καπνιστών - ΧΑΠ) ή καρδιακές (όπως η καρδιακή ανεπάρκεια) παθήσεις. Αιμόπτυση μπορεί να εμφανισθεί σε  καρκίνο του πνεύμονα, αλλά και ασθενείς με άλλες πνευμονικές παθήσεις όπως οι βρογχεκτασίες και η φυματίωση των πνευμόνων.Η πληκτροδακτυλία εμφανίζεται σε καπνιστές, καθώς και σε πολλές πνευμονικές παθήσεις, όπως και στον καρκίνο του πνεύμονα.

Καρκίνος του Παχέος Εντέρου

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου στη μεγάλη του πλειονότητα αναπτύσσεται σε έδαφος προϋπαρχόντων πολυπόδων.  Υπάρχουν καρκίνοι του παχέος εντέρου που ονομάζονται κληρονομικοί δηλαδή αναπτύσσονται σε ασθενείς με κληρονομικά σύνδρομα καρκίνου όπως ο οικογενής καρκίνος παχέος εντέρου και ο καρκίνος του παχέος εντέρου που αναπτύσσεται σε έδαφος ελκώδους κολίτιδος και νόσου του Crohn. Με τον όρο προκαρκινικές καταστάσεις εννοούμε παθήσεις του παχέος εντέρου οι οποίες προδιαθέτουν το συγκεκριμένο άτομο στο οποίο υπάρχουν να αναπτύξει στο μέλλον καρκίνο παχέος εντέρου.Τέτοιες καταστάσεις είναι οι πολύποδες του παχέος εντέρου, η ελκώδης κολίτις και η νόσος του Crohn, το σύνδρομο οικογενούς καρκίνου του παχέος εντέρου (άτομα τα οποία εμφανίζουν καρκίνο παχέος εντέρου σε διαδοχικές γενεές).


Στις ομάδες υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου περιλαμβάνονται: Άτομα με ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό πολυπόδων ή καρκίνου του παχέος εντέρου, Ασθενείς με μακροχρόνια εκτεταμένη ελκώδη κολίτιδα ή νόσο του Crohn, Άτομα τα οποία ανήκουν σε οικογένειες με κληρονομική προδιάθεση για καρκίνο του παχέος εντέρου (οικογενής πολυποδίαση, σύνδρομο του κληρονομικού καρκίνου του παχέος εντέρου).Άτομα που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου πρέπει να υποβάλλονται σε τακτικά χρονικά διαστήματα σε κολονοσκόπηση, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.Ο καρκίνος του παχέος εντέρου στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων αναπτύσσεται σε έδαφος προϋπαρχόντων πολυπόδων. Ο πολύποδας είναι ένας καλοήθης όγκος μεγέθους μερικών χιλιοστών ή εκατοστών που εμφανίζεται στο εσωτερικό του εντερικού σωλήνα. Οι πολύποδες συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα. Όμως σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να εξαλλαγούν σε καρκίνο. Η αφαίρεση των πολυπόδων μέσω του ενδοσκοπίου (κολονοσκοπίου) μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη του καρκίνου.


 
Οι διατροφικές συνήθειες αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους περιβαλλοντικούς παράγοντες, που εμπλέκονται στην καρκινογένεση του παχέος εντέρου. Τα διαθέσιμα στοιχεία των μελετών που έχουν πραγματοποιηθεί σε πολλές χώρες του κόσμου δείχνουν ότι ο κίνδυνος είναι χαμηλότερος σε πληθυσμούς με αυξημένη πρόσληψη φρούτων και λαχανικών καθώς και ότι ο κίνδυνος αυτός μεταβάλλεται εφ όσον επέλθει αλλαγή των διατροφικών συνηθειών.Ένας από τους διαιτητικούς παράγοντες που είχε συνδεθεί με την εμφάνιση καρκίνου του παχέος εντέρου ήταν η χαμηλή πρόσληψη φυτικών ινών (φυτικού υπολείμματος).  Η υπερβολική κατανάλωση κόκκινου κρέατος και ενδεχομένως ζωικού λίπους φαίνεται επίσης ότι σχετίζονται με την εμφάνιση του καρκίνου του παχέος εντέρου. Αντίθετα, τα πλούσια σε ω-3 λιπαρά οξέα έλαια (ιχθυέλαια) καθώς και το ελαιόλαδο ασκούν προστατευτική δράση.
 
 Η αναιμία είναι βασικό σύμπτωμα του καρκίνου του παχέος εντέρου και μπορεί να είναι μοναδικό σύμπτωμα σε καρκίνους εντοπιζόμενους στο δεξιό τμήμα (ανιόν και τυφλό). Η αιμορραγία (ορατή αποβολή αίματος από το έντερο) είναι βασικό σύμπτωμα του καρκίνου του αριστερού τμήματος του παχέος εντέρου. Ασαφής, βύθιος κοιλιακός πόνος και αδυναμία αποτελούν επίσης συμπτώματα εμφανιζόμενα σε μεγάλη αναλογία των ασθενών. Τέλος οι διαταραχές των κενώσεων (διάρροια, δυσκοιλιότητα, ή εναλλαγές διάρροιας με δυσκοιλιότητα) αποτελούν βασικά συμπτώματα της νόσου που πρέπει να εμβάλλουν σε ανησυχία τον ασθενή και τον θεράποντα ιατρό. Οι μεταστάσεις σε άλλα όργανα (κυρίως ήπαρ, πνεύμονες) μπορεί επίσης να προκαλέσουν συμπτώματα σχετιζόμενα με αυτά τα όργανα.Απόφραξη του εντέρου (ειλεός) είναι βασικό σύμπτωμα σε καρκίνους του αριστερού τμήματος του παχέος εντέρου (ορθού και σιγμοειδούς). Η αναιμία (πτώση του αιματοκρίτη και της αιμοσφαιρίνης του αίματος) εμφανίζεται σε μεγάλη αναλογία των ασθενών.Η διάγνωση τίθεται με την ενδοσκόπηση του παχέος εντέρου (κολονοσκόπηση, ορθοσκόπηση), βαριούχο υποκλυσμό «διπλής αντιθέσεως», αξονική τομογραφία κοιλίας, μαγνητική τομογραφία κοιλίας, «εικονική κολονοσκόπηση» και επιβεβαιώνεται με την ιστολογική εξέταση δειγμάτων του όγκου που λαμβάνονται μέσω των ενδοσκοπίων.

 

Καρκινος της ουροδόχου κύστης

Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης είναι μια από τις πιο συχνές ασθένειες που αντιμετωπίζουν οι ουρολόγοι. Οι περισσότεροι καρκίνοι της ουροδόχου κύστης είναι καρκινώματα του μεταβατικού επιθηλίου και σπάνια προέρχονται από τα τοιχώματα της κύστεως όπως τα  λειομυοσαρκώματα ή το συνδετικό ιστό, όπως τα  ινομυοσαρκώματα κ.λ.π.

Εμφανίζονται υπό δύο κυρίως μορφές: χαμηλής διαφοροποίησης επιφανειακοί όγκοι και υψηλής διαφοροποίησης διηθητικός καρκίνος.

Επιδημιολογία
1)Συχνότητα εμφάνισης.
Η ουροδόχος κύστη είναι ο πιο συχνός τόπος εμφάνισης καρκίνων του ουροποιητικού συστήματος. Στους άντρες, είναι ο τέταρτος κατά σειρά συχνότερος καρκίνος μετά τον καρκίνο του προστάτη, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου, θεωρούμενος υπαίτιος για το 10 τοις εκατό όλων των περιπτώσεων καρκίνου. Στις γυναίκες, είναι η όγδοη κατά σειρά πιο συχνή αιτία καρκίνου, και υπολογίζεται στο 4 τοις εκατό του συνόλου των καρκίνων.

2) Θνησιμότητα-Φύλο και Φυλή.
Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης είναι η τέταρτη συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο στους άντρες, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα, του προστάτη και του παχέος εντέρου, με ποσοστό που ανέρχεται στο 5 τοις εκατό των θανάτων από καρκίνο στους άντρες. O καρκίνος της ουροδόχου κύστης είναι υπαίτιος για το 3 τοις εκατό περίπου του συνόλου θανάτων από καρκίνο στις γυναίκες. Τα ποσοστά θνησιμότητας στους λευκούς (6 τοις εκατό για τους άντρες και 1,7 τοις εκατό για τις γυναίκες) είναι συγκρίσιμα με αυτά των μαύρων (4,2 τοις εκατό στους άνδρες και 2,4 τοις εκατό στις γυναίκες).

Σε ασθενείς με εντοπισμένους όγκους, το ποσοστό επιβίωσης 5 ετών είναι 88 τοις εκατό για τους λευκούς σε σύγκριση με 74 τοις εκατό για τους μαύρους. Σε ασθενείς με τοπικούς όγκους, το ποσοστό επιβίωσης 5 ετών είναι 44 τοις εκατό για τους λευκούς και 30 τοις εκατό για τους μαύρους. Σ' αυτούς με απομακρυσμένες μεταστάσεις, το ποσοστό επιβίωσης 5 ετών είναι 9 τοις εκατό για τους λευκούς και 8 τοις εκατό για τους μαύρους. Γενικά, τα ποσοστά θνησιμότητας από τον καρκίνο της ουροδόχου κύστης είναι γύρω στο 20 τοις εκατό ως προς την συχνότητα εμφάνισης της νόσου, το οποίο υποδεικνύει ότι οι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο της ουροδόχου κύστης καταλήγουν από άλλα αίτια.

Μετά την δεκαετία του 1950, ο ρυθμός εμφάνισης καρκίνου της ουροδόχου κύστης αυξάνεται σταθερά. Η βελτίωση των διαγνωστικών τεχνικών και η αυξημένη διαθεσιμότητα των τεχνικών αυτών συνέβαλαν στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου. Παρατηρείται σταθερή μείωση των ποσοστών θνησιμότητας από καρκίνο της ουροδόχου κύστης κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Η μείωση των ποσοστών θνησιμότητας οφείλεται κυρίως σε αύξηση των περιπτώσεων που η διάγνωση γίνεται στα αρχικά στάδια της νόσου αλλά επίσης, ως ένα βαθμό, και πιο αποτελεσματικές θεραπείες.

3) Ηλικία.
Θεωρείται γενικά νόσος των ηλικιωμένων με μέση ηλικία διάγνωσης τα 67 με 70 έτη. Οι νεώτεροι ασθενείς φαίνεται να έχουν καλύτερη πρόγνωση γιατί παρουσιάζουν πιο συχνά επιφανειακούς, χαμηλής διαφοροποίησης, καρκίνους. Όλοι οι ασθενείς πρέπει να υποβάλλονται σε θεραπεία βάσει του σταδίου και της διαφοροποίησης της νόσου, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

4) Γεωγραφικές  τοπικές  διαφορές.
Η συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου της ουροδόχου κύστης αναφέρεται ότι είναι 30 με 50 τοις εκατό υψηλότερη στις βόρειες περιοχές των Ηνωμένων πολιτειών απ' ότι στις νότιες. Είναι υψηλότερη στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Αγγλία απ' ότι στην Ιαπωνία και την Φιλανδία. Στην Χαβάη, η συχνότητα εμφάνισης είναι διπλάσια στον λευκό πληθυσμό απ' ότι στους Ιάπωνες.

Μετάσταση καρκίνου

Mετάσταση είναι  η εμφάνιση του καρκίνου σε διαφορετικές από την πρωτοπαθή εστία, θέσεις. Το γεγονός  ότι κάποια καρκινικά κύτταρα μπορεί να αποσπασθούν από τον αρχικό όγκο και να εισέλθουν στην αιματική κυκλοφορία ή το λεμφικό σύστημα  έχει συμβατικά υιοθετηθεί ότι είναι  ο αποκλειστικός τρόπος με τον οποίο ο καρκίνος διασπείρεται σε απομακρυσμένες εστίες του σώματος. Μεταστατικός όγκος καλείται ο νέος όγκος που δημιουργείται όταν καρκινικά κύτταρα  αρχίσουν να αναπτύσσονται σε μια νέα θέση. Είναι γενικά αποδεκτό και κατανοητό ότι τα κύτταρα της μετάστασης προέρχονται από τα κύτταρα της πρωτοπαθούς εστίας και  ότι αν, π.χ, κύτταρα από καρκίνου του μαστού χορηγήσουν μετάσταση στον πνεύμονα, η πνευμονική μετάσταση αποτελείται από καρκινικά κύτταρα μαστού και όχι από καρκινικά κύτταρα πνεύμονος. Σε αυτή την περίπτωση η παθολογία των πνευμόνων είναι «μεταστατικός καρκίνος από τον μαστο» και όχι «πρωτοπαθής καρκίνος του πνεύμονα».Τα καρκινικά κύτταρα μπορούν να αναπτυχθούν σε « μεταστάσεις» σχεδόν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Συχνότατα διηθούν τους τοπικούς λεμφαδένες κοντά και  γύρω από τον όγκο . Η λεμφική επινέμηση μαζί με την πρωτοπαθή εστία καλείται και τοπική νόσος, σε αντιδιαστολή με την μεταστατική νόσο, όπου ο καρκίνος προσβάλλει όργανα ή λεμφαδένες σε απομακρυσμένες θέσεις από την πρωτοπαθή εστία. 

 Παρά το γεγονός ότι  κάθε  ιστολογική μορφή καρκίνου ενός συγκεκριμένου οργάνου   έχει την τάση να χορηγεί μεταστάσεις σε διαφορετικά σημεία, οι πιο συχνές μεταστατικές εστίες από κακοήθεις όγκους είναι οι πνεύμονες, τα οστά, το ήπαρ και ο εγκέφαλος.Κάποιοι τύποι καρκίνου τείνουν να χορηγούν μεταστάσεις σε ειδικές εστίες. Για παράδειγμα ο καρκίνος του πνεύμονα συχνά προσβάλλει τον εγκέφαλο και τα οστά, ενώ ο καρκίνος του παχέος εντέρου συχνά μεθίσταται στο ήπαρ. Ο καρκίνος του προστάτη συχνά προσβάλλει τα οστά. Ο καρκίνος του μαστού  μεθίσταται συχνά σε πνεύμονες, οστά, ήπαρ και εγκέφαλο, χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις. Η αναζήτηση της πρωτοπαθούς εστίας περιλαμβάνει συνήθως ακτινογραφίες, εργαστηριακές και άλλες εξετάσεις. Εντούτοις, σε ορισμένες περιπτώσεις παρά τις εξονυχιστικές εξετάσεις, δεν είναι δυνατόν να αποκαλυφθεί η πρωτοπαθής εστία. Ο παθολογοανατόμος γνωρίζει ότι πρόκειται για μεταστατικά κύτταρα από το γεγονός ότι δεν εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά των κυττάρων που φυσιολογικά βρίσκονται στον ιστό, στον οποίο εντοπίστηκε η μετάσταση και από τον οποίο προέρχεται το δείγμα που εξετάζει. Οι όγκοι αυτοί συνήθως αποκαλούνται ως αγνώστου ή κρυφής πρωτοπαθούς εστίας. Εξαιτίας της διαρκούς βελτίωσης των διαγνωστικών τεχνικών η πρωτοπαθής εστία αποκαλύπτεται τελικά σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις.

Κάποιοι ασθενείς με μεταστάσεις δεν παρουσιάζουν ειδικά συμπτώματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι μεταστάσεις τους ανευρίσκονται από ακτινογραφίες ή άλλες εξετάσεις που γίνονται για διαφορετικούς σκοπούς. Όταν υπάρχουν συμπτώματα από τις μεταστάσεις, το είδος τους εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπιση των μεταστατικών όγκων. Για παράδειγμα, μεταστάσεις στα οστά είναι πιθανό να προκαλούν πόνο και προδιαθέτουν σε κατάγματα. Εγκεφαλικές μεταστάσεις μπορεί να προκαλέσουν μια ποικιλία συμπτωμάτων, περιλαμ

Επιστροφή