Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

Παθήσεις και Ομοιοπαθητική

Ποιά είναι η Λογική της Θεραπείας των Χρόνιων Παθήσεων

και πως η κλινικά προσανατολισμένη Ομοιοπαθητική-Ολιστική Ιατρική

ακολουθεί και εφαρμόζει αυτη την Κλασσική  Ιατρική Αντίληψη:

 

Η προσέγγιση της Ομοιοπαθητικής είναι πάντοτε Πληροφορική,δηλαδη το ομοιοπαθητικό φάρμακο δίνει πληροφορία, γνωστικό υλικό που διδάσκει ,στον Αμυντικό Μηχανισμο,ο οποιος είναι το Εργαλείο του Σώματος με το οποίο συντελουνται όλοι οι Ομοιοστατικοι, ουσιαστικά οι Αυτοθεραπευτικοί Μηχανισμοί.Ο άμεσος στόχος των Αυτοθεραπευτικών Μηχανισμών είναι η αποκατάσταση της Φυσικής Ενεργειακής Οικονομίας σε μια περιοχή του σώματος ή και σε ολόκληρο τον Οργανισμό.

Η αποκατασταση της Φυσικής Ενεργειακής Οικονομίας σε μιά περιοχή ή όργανο του σώματος σημαίνει αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας και της φυσιολογικής δομής,δηλαδη επάνοδο στην Υγεία,στο Restitutio at Integrum,που είναι το κύριο ζητούμενο της Κλασσικής Παθολογίας.

περισσότερα more

Προβλήματα Υγείας

Η   Ομοιοπαθητικη  μπορεί  να βοηθήσει σημαντικά σε προβληματα Υγείας Γυναικών- Ανδρων- Παιδιων και Ηλικιωμενων

στις Γυναικες:

Διαταραχες περιοδου, Χρ Κολπιτιδες/ τραχηλιτιδες, ουρολοιμωξεις, πολυκυστικες ή ανεπαρκεις ωοθήκες,  Υπογονιμότητα

 

στους Ανδρες Xρονια προστατιτιδα, Ουρολοιμωξεις,

προβληματα στυσης και εκσπερματισης,Υπογονιμότητα

 

 

 

στα Παιδια  Αναπτυξιολογικές και Παιδονευρολογικες διαταραχες

   Βρογχικο άσθμα και Αλλεργικές Παθήσεις

 

 

           στους Ηλικιωμενους

  Kινητικές και Νοητικές Δυσλειτουργίες, προβλήματα Κυκλοφορικά-Αγγειακά.

περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική
Παθήσεις /

ΚΑΡΚΙΝΟΣ -KAKOΗΘΕΙΣ ΟΓΚΟΙ-ΚΑΚΟΗΘΗ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΑ

 

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ,ΣΤΗΝ "ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ"  :

Οι δυνατότητες  της Kλασσικής Κλινικής Ομοιοπαθητικής προσφέρονται κατεξοχήν για την υποστήριξη του οργανισμού των καρκινοπαθών και για μια  ανθρωποκεντρική προσέγγιση του ασθενή μέσα σε ένα Ιπποκρατικό πλαίσιο. Στη διαδικασία αυτή η Ομοιοπαθητική μπορεί να χρησιμοποιείται παράλληλα με τη Συμβατική Ιατρική υποβοηθώντας τις γνωστές καθιερωμένες θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, χειρουργικές επεμβάσεις, κ.α).
 
 Ο ρόλος της Κλασσικής Κλινικής Ομοιοπαθητικής στις παθήσεις αυτές είναι η ψυχολογική στήριξη των ασθενών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ψυχο-ογκολογίας, η ενίσχυση των μηχανισμών άμυνας του οργανισμού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ανοσολογίας και η υποβοήθηση των ομοιοστατικών μηχανισμών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της παθολογικής φυσιολογίας. Ουσιαστικά,η Κλασσική Κλινική Ομοιοπαθητική  απευθύνεται σε εκείνους τους μηχανισμούς,που έχουν την πλέον αποφασιστική σημασία για την ανάπτυξη του Καρκίνου και την Πρόγνωση του.

 

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι ασθενείς να εγκαταλείπουν οποιαδήποτε κλασσική (συμβατική) θεραπεία, που τους έχει συστήσει ο αρμόδιος ειδικός κλινικός ιατρός, ο οποίος έχει και τον αποκλειστικό λόγο αλλά και την ευθύνη για την ιατρική θεραπεία, θα πρέπει όμως να είναι και απολύτως ενήμεροι για τις πιθανές παρενέργειες των θεραπειών αυτών. Σε κάθε περίπτωση,στην οποία θα εφαρμοσθεί Κλασσική Κλινική Ομοιοπαθητική, επιβάλλεται η εμπεριστατωμένη μελέτη τόσο του Ιστολογικού υλικού (βιοψίες, χειρουργικά παρασκευάσματα, κτλ) όσο και του πλήρους ιστορικού  για τη διερεύνηση και αποσαφήνιση των αιτίων και της παθογένειας της ανάπτυξης καρκίνου σε κάθε μια ξεχωριστή περίπτωση. Αυτή η διερεύνηση είναι καθοριστικής σημασίας για τη συνολική και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του κάθε περιστατικού στην "ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ" .

O ρόλος της Κλασσικής Κλινικής Ομοιοπαθητικής στις παθήσεις αυτές,οπως αναφέρθηκε, είναι η ενίσχυση των μηχανισμών άμυνας του οργανισμού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ανοσολογίας,η υποβοήθηση των ομοιοστατικών μηχανισμών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της παθολογικής φυσιολογίας,η ψυχοσωματική στήριξη των ασθενών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ψυχο-ογκολογίας και, ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ, η εξυγίανση του μικροπεριβάλλοντος των κυττάρων.Το μικροπεριβάλλον των  κυττάρων (Matrix)  σήμερα θεωρείται απο την Κλασσική Έρευνα του Καρκίνου  ο πλέον σημαντικός παράγων για την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων  και για την επέκταση τους τοπικά ή και σε όλο τον οργανισμό .Επομένως,η Κλασσική Κλινική Ομοιοπαθητική επιδιώκει να αξιοποιήσει την πλέον σύγχρονη ιατρικη ερευνητική γνώση στο πεδίο του Καρκίνου.

Η Ομοιοπαθητική, σαν συμπληρωματική αλλά πολύ ουσιαστική αγωγή, θα πρέπει να ξεκινάει το ταχύτερο δυνατόν παράλληλα με την όποια χειρουργική - χημειοθεραπευτική- ακτινοθεραπευτική κτλ αντιμετώπιση.Σε κάθε περίπτωση επιβάλλεται η εμπεριστατωμένη μελέτη τόσο των Εργαστηριακών εξετάσεων(βιοψίες,καρκινικοι δεικτες,απεικονιστικες εξετασεις,κτλ) όσο και του πλήρους ιστορικού για τη διερεύνηση και αποσαφήνιση των αιτίων και της παθογένειας της ανάπτυξης καρκίνου σε κάθε μια ξεχωριστή περίπτωση. Αυτή η διερεύνηση είναι καθοριστικής σημασίας για τη συνολική και ολοκληρωμένη ομοιοπαθητική αντιμετώπιση του κάθε περιστατικού ,δεδομένου ότι σαν μέθοδος ανάλυσης του ιστορικού ,κτλ χρησιμοποιείται η Ομοιοπαθητική, με το πλουσιότατο αναλυτικό υλικό της.

Η παράλληλη εφαρμογή της Ομοιοπαθητικής με τις κλασσικές ογκολογικές θεραπευτικές είναι από πολλών ετών δοκιμασμένη και επιτυχημένη στα Συστήματα Υγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία και τη Γαλλία, όπου και ενθαρρύνεται και υποστηρίζεται από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς.

H Ομοιοπαθητική και η Συμβατική Ογκολογία  μπορούν και πρέπει να συνεργάζονται αρμονικά ,μια και η μία συμπληρώνει την άλλη και ασφαλώς ο ρόλος και των δύο είναι εξίσου πολύτιμος.Επιπλέον,η Ομοιοπαθητική,λόγω απουσίας οιασδήποτε φαρμακολογικά δραστικής χημικής ουσίας στα Ομοιοπαθητικά σκευάσματα,δεν έχει και δεν είναι δυνατόν να έχει την παραμικρή παρενέργεια στον οργανισμό και για τον ίδιο λόγο δεν έχει την παραμικρή αλληλεπίδραση με τη Συμβατική Ογκολογική θεραπεία,της οποίας απλώς μπορεί να περιορίσει τις όποιες τυχόν παρενέργειες .Η Ομοιοπαθητική αγωγή χορηγείται αποκλειστικά σαν συμπληρωματική θεραπευτική για την υποστήριξη του οργανισμού του καρκινοπαθών,χωρίς καμμία παρέμβαση στην όποια θεραπεια, συμβουλή,κτλ των αρμόδιων Ειδικών Ιατρών,εν προκειμένω των Ογκολόγων.

 

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ  ΔΕΙΤΕ

 ΑΡΘΡΟ του Δρ Τασου Βαρθολομαίου ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΤΥΠΟ ΥΓΕΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΕΓΚΥΡΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

 



Ομοιοπαθητική και Παρενέργειες Χημειοθεραπείας-Ακτινοθεραπείας

Οι συμβατικές θεραπείες που γίνονται σε ασθενείς με καρκίνο συχνά δημιουργούν πολλές και σημαντικές παρενέργειες. Με τις θεραπείες αυτές μπορεί να είναι στόχος τα καρκινικά κύτταρα, αλλά δυστυχώς καταστρέφονται προσωρινά κι πολλά υγιή. Έτσι εξηγούνται και οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες των θεραπειών αυτών.Στη συμβατική θεραπεία του καρκίνου περιλαμβάνονται η εγχείρηση, η ακτινοβολία, η χημειοθεραπεία, η ανοσοθεραπεία . Ανάλογα με το είδος και τη θέση του καρκίνου, το στάδιο το οποίο βρίσκεται η νόσος, την ηλικία και τη γενική κατάσταση της υγείας του ασθενούς, επιλέγεται και η κατάλληλη θεραπεία. Συχνά γίνεται και συνδυασμός των προαναφερόμενων  ειδών θεραπείας.Αυτές οι θεραπείες στοχεύουν στην καταστροφή των γρήγορα διαιρούμενων καρκινικών κύτταρων, αλλά παράλληλα  επηρεάζουν και τα υγιή κύτταρα του οργανισμού.

 Οι παρενέργειες των θεραπειών διαφέρουν από ασθενή σε ασθενή. Αυτό έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες όπως για παράδειγμα από την δόση της ακτινοβολίας ή από τον συνδυασμό των φαρμάκων κατά την χημειοθεραπεία.


Η Ομοιοπαθητική έχει τεκμηριωμένο στην ιατρική βιβλιογραφία και πρακτική,δοκιμασμένο κλινικά/νοσοκομειακά "οπλοστάσιο" για την αποτελεσματική αντιμετώπιση και ουσιαστικό περιορισμό των παρενεργειών της χημειοθεραπείας και της ακτινοθεραπείας.Έτσι, και ο Ογκολόγος μπορεί να κινηθεί με την μεγαλύτερη δυνατή άνεση,αλλα κυρίως προστατεύεται ο οργανισμός όχι μόνον απο οδυνηρά συμπτώματα αλλα και απο την εξασθένηση και επιβάρυνση του αμυντικού μηχανισμου,που είναι κλειδί τόσο για την ποιότητα της ζωής όσο και για την πρόγνωση και επιβίωση των καρκινοπαθών.

 

 Oμοιοπαθητική και Μεταστάσεις καρκίνου

Mετάσταση είναι  η εμφάνιση του καρκίνου σε διαφορετικές από την πρωτοπαθή εστία, θέσεις. Το γεγονός  ότι κάποια καρκινικά κύτταρα μπορεί να αποσπασθούν από τον αρχικό όγκο και να εισέλθουν στην αιματική κυκλοφορία ή το λεμφικό σύστημα  έχει συμβατικά υιοθετηθεί ότι είναι  ο αποκλειστικός τρόπος με τον οποίο ο καρκίνος διασπείρεται σε απομακρυσμένες εστίες του σώματος. Μεταστατικός όγκος καλείται ο νέος όγκος που δημιουργείται όταν καρκινικά κύτταρα  αρχίσουν να αναπτύσσονται σε μια νέα θέση. Είναι γενικά αποδεκτό και κατανοητό ότι τα κύτταρα της μετάστασης προέρχονται από τα κύτταρα της πρωτοπαθούς εστίας και  ότι αν, π.χ, κύτταρα από καρκίνου του μαστού χορηγήσουν μετάσταση στον πνεύμονα, η πνευμονική μετάσταση αποτελείται από καρκινικά κύτταρα μαστού και όχι από καρκινικά κύτταρα πνεύμονος. Σε αυτή την περίπτωση η παθολογία των πνευμόνων είναι «μεταστατικός καρκίνος από τον μαστο» και όχι «πρωτοπαθής καρκίνος του πνεύμονα».Τα καρκινικά κύτταρα μπορούν να αναπτυχθούν σε « μεταστάσεις» σχεδόν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Συχνότατα διηθούν τους τοπικούς λεμφαδένες κοντά και  γύρω από τον όγκο . Η λεμφική επινέμηση μαζί με την πρωτοπαθή εστία καλείται και τοπική νόσος, σε αντιδιαστολή με την μεταστατική νόσο, όπου ο καρκίνος προσβάλλει όργανα ή λεμφαδένες σε απομακρυσμένες θέσεις από την πρωτοπαθή εστία.  

Παρά το γεγονός ότι  κάθε  ιστολογική μορφή καρκίνου ενός συγκεκριμένου οργάνου   έχει την τάση να χορηγεί μεταστάσεις σε διαφορετικά σημεία, οι πιο συχνές μεταστατικές εστίες από κακοήθεις όγκους είναι οι πνεύμονες, τα οστά, το ήπαρ και ο εγκέφαλος.Κάποιοι τύποι καρκίνου τείνουν να χορηγούν μεταστάσεις σε ειδικές εστίες. Για παράδειγμα ο καρκίνος του πνεύμονα συχνά προσβάλλει τον εγκέφαλο και τα οστά, ενώ ο καρκίνος του παχέος εντέρου συχνά μεθίσταται στο ήπαρ. Ο καρκίνος του προστάτη συχνά προσβάλλει τα οστά. Ο καρκίνος του μαστού  μεθίσταται συχνά σε πνεύμονες, οστά, ήπαρ και εγκέφαλο, χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις. Η αναζήτηση της πρωτοπαθούς εστίας περιλαμβάνει συνήθως ακτινογραφίες, εργαστηριακές και άλλες εξετάσεις. Εντούτοις, σε ορισμένες περιπτώσεις παρά τις εξονυχιστικές εξετάσεις, δεν είναι δυνατόν να αποκαλυφθεί η πρωτοπαθής εστία. Ο παθολογοανατόμος γνωρίζει ότι πρόκειται για μεταστατικά κύτταρα από το γεγονός ότι δεν εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά των κυττάρων που φυσιολογικά βρίσκονται στον ιστό, στον οποίο εντοπίστηκε η μετάσταση και από τον οποίο προέρχεται το δείγμα που εξετάζει. Οι όγκοι αυτοί συνήθως αποκαλούνται ως αγνώστου ή κρυφής πρωτοπαθούς εστίας. Εξαιτίας της διαρκούς βελτίωσης των διαγνωστικών τεχνικών η πρωτοπαθής εστία αποκαλύπτεται τελικά σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις.

Κάποιοι ασθενείς με μεταστάσεις δεν παρουσιάζουν ειδικά συμπτώματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι μεταστάσεις τους ανευρίσκονται από ακτινογραφίες ή άλλες εξετάσεις που γίνονται για διαφορετικούς σκοπούς. Όταν υπάρχουν συμπτώματα από τις μεταστάσεις, το είδος τους εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπιση των μεταστατικών όγκων. Για παράδειγμα, μεταστάσεις στα οστά είναι πιθανό να προκαλούν πόνο και προδιαθέτουν σε κατάγματα. Εγκεφαλικές μεταστάσεις μπορεί να προκαλέσουν μια ποικιλία συμπτωμάτων, περιλαμβανομένων κεφαλαλγίας, επιληπτικών κρίσεων και αστάθειας. Η δύσπνοια μπορεί να είναι κάποια από τα συμπτώματα πνευμονικών μεταστάσεων. Κοιλιακή διάταση ή ίκτερος μπορεί να αποτελούν ενδείξεις ηπατικών μεταστάσεων.Κάποιες φορές ο πρωτοπαθής όγκος ενός ασθενούς διαγιγνώσκεται εξαιτίας των συμπτωμάτων της μεταστατικής εστίας. Για παράδειγμα, ένας ασθενής με καρκίνο του προστάτη και μεταστάσεις στα οστά της πυελικής ζώνης μπορεί να παρουσιάσει πόνο χαμηλά στην ράχη που προκαλείται από τις οστικές μεταστάσεις, πριν ακόμα εμφανιστούν τα συμπτώματα που προκαλεί ο πρωτοπαθής όγκος στον προστάτη.

Η παρουσία μεταστάσεων ασφαλώς επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση,εντούτοις  πολλές φορές μπορεί μια μεταστική νόσος να παραμείνει στατική για πολλα έτη.Αυτο θα εξαρτηθεί και από την γενικότερη οικονομία του οργανισμού και από τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί ο αμυντικός μηχανισμός σε κάθε περίπτωση.Γι’αυτό το λόγο και η Ομοιοπαθητική,σαν συμπληρωματική θεραπεία στις συμβατικές ογκολογικές,μπορεί να βοηθήσει σημαντικά,μια και απευθύνεται άμεσα στον αμυντικό μηχανισμό και στην γενική οικονομία του οργανισμού.


ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Όσον αφορά τη θεραπευτική αγωγή την οποία ακολουθούσαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες ιατροί στον καρκίνο, παρατηρούμε ότι στα πρώτα στάδια αναπτύξεώς του εφάρμοζαν θεραπεία με διάφορα βοηθήματα και φάρμακα και σε περίπτωση αποτυχίας επακολουθούσαν τη χειρουργική θεραπεία. Τα βοηθήματα που εφάρμοζαν ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις περί αιτίου του καρκίνου, τον μελαγχολικό χυμό του αίματος, που δημιουργούσε τον καρκίνο και γι' αυτό ακολουθούσαν πρακτικές ώστε να μειωθεί ο πλεονάζον αυτός αιτιοπαθολογικός χυμός με την κάθαρση, τη φλεβοτομία και τα φάρμακα. Όπως σημειώνουν οι συγγραφείς τα θεραπευτικά αυτά μέσα είχαν αποτέλεσμα ιδιαίτερα κατά τα πρώτα στάδια του καρκίνου. Χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ορειβάσιος ότι «δυνατόν μην τους αρχομένους καρκίνους κωλύειν αύξεσθαι καθαίροντας τον μελαγχολικόν χυμόν πριν εν τω πεπονθότι μορίω στηριχθήναι».Πολλές ήταν οι φαρμακευτικές ουσίες, σκευασίες και τα θεραπευτικά σχήματα, που χρησιμοποιούνταν για τον καρκίνο. .

Στις περιπτώσεις που αποτύγχανε η θεραπεία με τις φαρμακευτικές ουσίες και τα βοηθήματα τότε οι αρχαίοι Ελληνες ιατροί κατέφευγαν στη χειρουργική θεραπεία του καρκίνου. Βέβαια για τους «κρυπτούς», δηλ. τους εν τω βάθει καρκίνους ακολουθούσαν την προτροπή του Ιπποκράτους ο οποίος στους «Αφορισμούς», Τμήμα ΄Εκτο, 38, τονίζει ότι είναι καλλίτερο να μην θεραπεύονται διότι με την αρχή της θεραπείας οι άρρωστοι πεθαίνουν γρήγορα. Ο Γαληνός συνιστούσε την χειρουργική θεραπεία μόνον για τους επιπολής καρκίνους και μάλιστα κατορθώνοντας να τους εκτέμνει με τις ρίζες τους μέχρι τους υγιείες ιστούς, «πάσης μεν χειρουργίας εκκοπτούσης όγκον παρά φύσιν ο σκοπός εστιν εν κύκλω πάντα όγκον περικόψαι, καθ ά τω κατά φύσιν έχοντι πλησιάζει»

Πριν από την χειρουργική θεραπεία χορηγούνταν τα κατάλληλα φάρμακα για την κάθαρση του μελαγχολικού χυμού και στη συνέχεια αφαιρούνταν ο όγκος «ξυραφίοις πεπυρωμένοις ομού τέμνουσι και διακαίουσιν», ένα είδος δηλ. θερμοκαυτήρος, ώστε να αποφεύγεται η αιμορραγία από τα αγγεία. Ακολουθούσε μετά μία υγιεινή τονωτική διατροφή, γυμναστική και αναληπτική αγωγή για την ευχυμία του σώματος.

Συμπερασματικά μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι οι αρχαίοι Ελληνες Ιατροί όχι μόνο έδωσαν το όνομα «καρκίνος» στη νοσολογική αυτή οντότητα της νεοπλασματικής κακοηθείας, αλλά επί πλέον διέκριναν την αιτιολογία και καθόρισαν την συμπτωματολογία, τον εντοπισμό, τη μορφολογία, τις εκδηλώσεις, την πρόγνωση και τη θεραπευτική αγωγή, φαρμακευτική και χειρουργική.

                

 

Kαρκίνος του Μαστού

Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί την πιο συχνή μορφή καρκίνου μεταξύ των γυναικών, με περίπου 1.000.000 νέα κρούσματα κάθε χρόνο παγκοσμίως. Ορισμένοι αριθμοί δίνουν τη κοινωνική διάσταση του καρκίνου του μαστού. Στις ΗΠΑ το 2004 οι νέες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού στις γυναίκες ήταν 217.000 περίπου. Στην Ελλάδα αναφέρονται 4.500 περίπου νέες περιπτώσεις το χρόνο, ενώ υπολογίζεται ότι 1 στις 8 γυναίκες παγκοσμίως θα παρουσιάσει καρκίνο μαστού σε κάποια φάση της ζωής της. Στην Ευρώπη, το 60% των κρουσμάτων καρκίνου του μαστού διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι μόλις 5%. Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν πόσο ελλιπής είναι η σχετική ενημέρωση μεταξύ των Ελληνίδων. Ο όρος «καρκίνος του μαστού»αναφέρεται στην ανάπτυξη κακοήθους όγκου στην περιοχή του μαστού. Αποτελεί μία από τις συχνότερα εμφανιζόμενες μορφές καρκίνου παγκοσμίως και είναι η πρώτη σε αριθμό κρουσμάτων στο γυναικείο πληθυσμό. Ο όγκος αναπτύσσεται μετά  από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό παθολογικών κυττάρων που ως αποτέλεσμα προκαλούν το σχηματισμό κακοήθους όγκου στην περιοχή του μαστού και ουσιαστικά αποτελεί κυτταρική νόσο. Τα παθολογικά αυτά κύτταρα έχουν τη δυνατότητα εξάπλωσης σε γειτονικούς ιστούς σε δυσάρεστες συνέπειες για ολόκληρο τον οργανισμό. Η πιθανότητα εμφάνισης της νόσου σε άρρενες είναι υπαρκτή αλλά πολύ μικρή. Όσον αφορά στις γυναίκες όλες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, όχι, όμως στον ίδιο βαθμό.

Συχνα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τον καρκίνο του μαστού είναι τα εξής:

Εξόγκωμα ή σκλήρυνση στην περιοχή του μαστού ή και της μασχάλης,    διόγκωση λεμφαδένων της μασχάλης,   έκκριση υγρών από τη θηλή,    εισολκή δέρματος δηλαδή έλξη του δέρματος ή της θηλής προς το εσωτερικό του μαστού,    ερυθρότητα, ευαισθησία ή πόνοι στο στήθος.Σε αρχικό στάδιο ο καρκίνος του μαστού δεν παρουσιάζει συμπτώματα. Αργότερα μπορεί να εμφανιστεί ψηλαφητό μόρφωμα, αλλαγή του χρώματος του δέρματος), εισολκή ή έκκριμα. Αν η γυναίκα δεν δώσει σημασία στα προαναφερθέντα συμπτώματα τότε μπορεί να εμφανίσει σημάδια προχωρημένης νόσου, όπως θερμό και ερυθρό μαστό (φλεγμονώδης καρκίνος), πόνους στα οστά, μεγάλη διόγκωση.Υπάρχουν 4 διαγνωστικές μέθοδοι:    Κυτταρολογική βιοψία: Γίνεται με μια λεπτή βελόνα (FNA - Fine Needle Aspiration Biopsy) που προσαρμόζεται σε μια σύριγγα και επιτρέπει την αναρρόφηση κυττάρων από την ύποπτη περιοχή του μαστού.    Ιστολογική βιοψία: η βελόνα σε αυτή την περίπτωση είναι μεγαλύτερη, απαιτείται τοπική αναισθησία και τομή και το υλικό που μελετάται είναι ιστολογικό.    Στερεοτακτική βιοψία: η λήψη του ιστολογικού υλικού γίνεται με την καθοδήγηση ειδικών μηχανημάτων     Ανοιχτή χειρουργική βιοψία: η ταυτοποίηση της φύσης της ύποπτης περιοχής γίνεται με ταχεία βιοψία κατά τη διάρκεια του χειρουργείου πριν την αφαίρεση του όγκου.


Η σταδιοποίηση της νόσου είναι σημαντική τόσο για την πρόγνωση όσο και για τη θεραπεία. Η ταξινόμηση γίνεται κατά TNM (Τ= μέγεθος πρωτοπαθούς όγκου, Ν= προσβολή μασχαλιαίων λεμφαδένων, Μ= παρουσία ή όχι μεταστάσεων). Υπάρχουν 5 στάδια:
    Στάδιο 0: εντοπίζεται στο σημείο προέλευσής του και δεν έχει αρχίσει να διηθεί τους γύρω ιστούς ή να διασπείρεται
    Στάδιο Ι: ο όγκος είναι μεγέθους 2cm ή μικρότερος και δεν υπάρχει ένδειξη διασποράς
    Στάδιο ΙΙΑ: ο όγκος είναι 2-5cm χωρίς διασπορά στους λεμφαδένες, Στάδιο ΙΙΒ: όγκος 2-5cm με θετικούς λεμφαδένες ή όγκος >5cm χωρίς λεμφαδενικές μεταστάσεις
    Στάδιο ΙΙΙΑ: όγκος >5cm και διακρίνεται προσβολή των σύστ