Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

Θεραπευμένες Περιπτώσεις

Περιγράφονται ορισμένες ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

με σοβαρά  ή σύνθετα χρόνια προβλήματα υγείας ,οι οποιες Θεραπεύθηκαν στην

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

περισσότερα more

Ομοιοπαθητική Συνέντευξη

Το πρώτο σας ραντεβου και τι ακολουθει

 

 

Πριν την Ομοιοπαθητική Συνέντευξη

Κλείνετε το Ραντεβού σας τηλεφωνικά ή μεσω email για  συγκεκριμενη μέρα και ωρα, κατά τροπο που η συνεντευξη να γίνεται με την απαραιτητη άνεση χρόνου χωρις να γινεται συμπίεση με άλλα ραντεβου.

Στην πρωτη Ομοιοπαθητική Συνέντευξη

Γίνεται μια διεξοδική συζητηση και αποτυπωση των προβλημάτων ,των διαταραχων της υγείας και των παθήσεων που σας απασχολούν, ανασκοπηση προηγούμενων εργαστηριακών εξετάσεων ,θεραπειων,κτλ μέσα απο ένα πλήρες Ομοιοπαθητικό ιστορικό

περισσότερα more

Συνεντευξεις μεσω SKYPE

OMOIOΠΑΘΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ  και   μέσω  Skype

Skype name:  tasos.vartho  

  Οι συνεντεύξεις, για όσους ασθενείς δεν επιθυμουν ή δεν μπορούν να μετακινηθούν , μπορούν να γίνονται ζωντανα με εικονα και ήχο μέσω Skype (Skype name: tasos.vartho) είτε τηλεφωνικά είτε και με υποβολη του ιστορικού μέσω e-mail βασει οδηγιών

περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική
Παθήσεις /

ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ-ΑΥΤΟΑΝΟΣΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ-ΘΥΡΕΟΕΙΔΙΤΙΔΑ-ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ

Η  Κλινική Ομοιοπαθητική, όπως εφαρμόζεται στην «Ομοιοπαθητική Φροντίδα Υγείας», έχει τις  δυνατότητες να επηρεάσει  θετικά και ουσιαστικά τους παθογενετικούς μηχανισμούς και τα αίτια κάθε μιας περίπτωσης  Αυτοάνοσης  Πάθησης

ΩΣ ΙΑΤΡΟΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΟΣ (ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΟΣ),

ο Δρ Τάσος Βαρθολομαίος μπορεί επιπλέον να σας δώσει τη Συμβουλή του πάνω στις ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΕΣ (ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΕΣ) ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ που εχουν γίνει ,

σε συνδυασμό με το Κλινικό Ιατρικό και το Ομοιοπαθητικό Ιστορικό σας και τις λοιπους Κλινικο-Εργαστηριακούς Ελέγχους που έχετε κάνει

Στα αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ τα αντισώματα του οργανισμού έχουν φυσιολογικά σκοπό να επιτίθενται σε εξωτερικούς μολυσματικούς παράγοντες, επιτίθενται στον ίδιο τον οργανισμό και στα όργανά του, μην ξεχωρίζοντάς τον από τους εξωτερικούς εισβολείς. Είναι νοσήματα χρόνια, τα οποία μπορεί να έχουν ποικίλη έκφραση και σοβαρότητα. Ορισμένες φορές, εμφανίζονται συνδυαστικά πολλά μεταξύ τους, και γι’αυτό προτείνεται ο εκτενής έλεγχός τους με αναλύσεις σε πολλά επίπεδα.

Τα αυτοαντισώματα παρουσιάζονται συνήθως σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό μετά από ίωση ή μετά από μακροχρόνια επαφή με τοξικές χημικές ουσίες, ή παρατεταμένο – έντονο στρες.

Η εμφάνιση τους μπορεί να είναι οργανο – ειδική (π.χ. θυρεοειδής), αλλά μέχρι και συστηματική σε όλα τα όργανα.
 Οι αναλύσεις που γίνονται για την ανίχνευση συστηματικών (που επιδρούν σε όλο το σώμα) αυτοάνοσων νοσημάτων πρέπει να επιλέγονται σταδιακά και είναι μεταξύ των :

Γενική αίματος, ΤΚΕ, CRP: με αυτές ελέγχουμε εάν υπάρχει ένδειξη φλεγμονώδους αντίδρασης που μπορεί να έχει προέλθει από συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα, καθώς και την ισορροπία του αιμοδυναμικού συστήματος.

Στοιχεία του συμπληρώματος C3, C4: δείχνουν εάν υπάρχει μακροχρόνια ενεργοποίηση – εξάντληση του ανοσποιητικού συστήματος, που συμβαίνει κατά κύριο λόγο κατά την παρουσία αυτοάνοσων νοσημάτων.

Ουρικό οξύ, τρανσαμινάσες, CK, LDH: ελέγχονται για να διαπιστώσουμε εάν υπάρχει αυτοάνοσο νόσημα το οποίο μπορεί να έχει επιβλαβή δράση στο ήπαρ, τους μύς, το αιμοποιητικό.

Γενική ούρων: έχει σκοπό να διαπιστώσει εάν το αυτοάνοσο νόσημα έχει επίδραση στη νεφρική λειτοργία. Τυχόν ανίχνευση λευκώματος στην γενική ούρων εκτιμάται ως κρίσιμο στοιχείο για την υγεία των νεφρών.

Ρευματοειδής παράγων (RF) και αντικιτρουλινικά αντισώματα (anti-CCP): χρησιμοποιούνται για να ανιχνεύσουμε τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και το σύνδρομο Sjögren’s.

Αντιπυρηνικά αντισώματα (ΑΝΑ): χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση του συστηματικού ερυθυματώδη λύκου, της πολυμυοσίτιδας, κ.ά.

Αντισώματα έναντι κυτοπλάσματος ουδετεροφίλων (ANCA): χρησιμοποιούνται για τις Wegener’s granulomatosis (WG), microscopic polyangiitis (MPA), κ.ά.

Αντιριβονουκλεπρωτεϊνικά αντισώματα (anti-RNP), αντισώματα συνδρόμου Sjögren’s A&Β (anti-SSA (Ro), anti-SSB(La), αντισώματα smith (anti-Sm), αντισώματα σκληροδέρματος (Scl-70), αντισώματα anti-Jo1: σε περίπτωση που βρεθούν τα αντιπυρηνικά αντισώματα θετικά, τότε εκτελείται το ENA panel για τη διαφορική διάγνωση του νοσήματος.

Αντικαρδιολιπίνες (αCL IgG, αCL IgA, αCL IgM): η μέτρησή τους προτείνεται όταν παρουσιαστούν μία ή περισσότερες ανεξήγητες φλεβικές ή αρτηριακές θρομβώσεις ή όταν υπάρξουν επαναλαμβανόμενες αποβολές εγκυμοσύνης, ειδικά στο 2ο και 3ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης.
 Οργανοειδικά αυτοάνοσα νοσήματα: γίνονται εξειδικευμένες αναλύσεις για την ανίχνευση του αντίστοιχου νοσήματος. Τα πλέον χαρακτηριστικά είναι :

    Αντισώματα υπεροξειδάσης (anti-ΤPO), αντιθυρεοσφαιρινικά (anti-Tg), αντισώματα έναντι των υποδοχέων της TSH (TRAb): οι αναλύσεις τους προτείνονται σε περιπτώσεις ανίχνευσης αυτοάνοσων θυρεοειδίτιδων.
    Αντισώματα έναντι λείων μυικών ινών (ASMA): χρησιμοποιούνται για να διαχωρίσουμε τη χρόνια ενεργή αυτοάνοση ηπατίτιδα από άλλες ηπατικές νόσους.
    Αντιμιτοχονδριακά αντισώματα (ΑΜΑ): χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση της πρωτοπαθούς χολικής κίρρωσης .

 

 Οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις, που λέγονται και νοσήματα του συνδετικού ιστού, είναι όχι μόνο οι σοβαρότερες ρευματικές παθήσεις, αλλά μερικές από αυτές είναι από τις βαρύτερες παθήσεις του ανθρώπου.Ποιες είναι οι αιτίες και πώς αναπτύσσονται οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις:

Πολλοί παράγοντες, όπως περιβαλλοντικοί, γενετικοί, ορμονικοί και ανοσολογικοί, εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια των αυτοάνοσων ρευματικών παθήσεων, αλλά η ακριβής αιτιολογία τους δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, είναι γνωστοί οι παθογενετικοί μηχανισμοί με τους οποίους αναπτύσσονται οι παθήσεις αυτές. Πρόκειται για παθολογικούς μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπου. Φυσιολογική αποστολή του ανοσοποιητικού συστήματος είναι να αναγνωρίζει και να ξεχωρίζει τα συστατικά του οργανισμού του ανθρώπου από τα ξένα και να προστατεύει τον οργανισμό από διάφορους βλαπτικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως είναι π.χ. οι λοιμώδεις μικροοργανισμοί, αναπτύσσοντας ανοσιακές απαντήσεις κατά των παραγόντων αυτών με στόχο και τελικό αποτέλεσμα την εξουδετέρωσή τους. Στις αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις το ανοσοποιητικό σύστημα δεν αναγνωρίζει ως δικά του ορισμένα συστατικά του ίδιου του οργανισμού, που μπορεί να βρίσκονται μέσα ή έξω από τα κύτταρα ή πάνω στις κυτταρικές μεμβράνες. Αποτέλεσμα αυτής της μη αναγνώρισης είναι  η ανάπτυξη ανοσιακών απαντήσεων εναντίον αυτών των συστατικών, η πρόκληση βλαβών στα κύτταρα, στους ιστούς και στα όργανα που περιέχουν αυτά τα συστατικά και τελικά η ανάπτυξη των αυτοάνοσων ρευματικών παθήσεων.

Ποιες είναι οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις

Στις αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις περιλαμβάνονται:

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    Σύνδρομο Sjögren
    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
    Συστηματική σκλήρυνση
    Πολυμυοσίτιδα – Δερματομυοσίτιδα
    Ρευματική πολυμυαλγία
    Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα
    Σύνδρομο επικάλυψης νοσημάτων του συνδετικού ιστού
    Μεικτή νόσος του συνδετικού ιστού
    Μη διαφοροποιημένη νόσος του συνδετικού ιστού
    Νόσος του Still των ενηλίκων
    Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο
    Αγγειίτιδες

     Αγγειίτιδες αρτηριών μεγάλου μεγέθους


    Κροταφική αρτηρίτιδα
    Αρτηρίτιδα Takayasu


        Αγγειίτιδες αρτηριών μεσαίου μεγέθους

    Οζώδης πολυαρτηρίτιδα
    Νόσος Kawasaki

          Αγγειίτιδες αγγείων μικρού μεγέθους (αρτηριδίων, τριχοειδών και φλεβιδίων)

    Κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα (Κοκκιωμάτωση Wegener)
    Ηωσινοφιλική κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα (Σύνδρομο Churg-Strauss)
    Μικροσκοπική πολυαγγειίτιδα
    Αγγειίτιδα IgA (Πορφύρα Henoch-Schönlein)
    Κρυοσφαριναμική αγγειίτιδα
    Υποσυμπληρωματαιμική κνιδωτική αγγειίτιδα
    Δερματική λευκοκυτταρική αγγειίτιδα

         Αγγειίτιδες αγγείων ποικίλου μεγέθους

    Νόσος Αδαμαντιάδη-Behcet
    Σύνδρομο Cogan

         Αγγειίτιδες ενός οργάνου

    Δερματική αγγειίτιδα μικρού μεγέθους αγγείων
    Πρωτοπαθής αγγειίτιδα κεντρικού νευρικού

         Αγγειίτιδες σχετιζόμενες με συστηματική νόσο

    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο
    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με ρευματοειδή αρθρίτιδα
    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με σαρκοείδωση

         Αγγειίτιδες σχετιζόμενες με πιθανή αιτιολογία

    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με φάρμακο (π.χ. υδραλαζίνη)
    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με τον ιό της ηπατίτιδας C
    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με τον ιό της ηπατίτιδας B
    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με κακόηθες νεόπλασμα
    Αγγειίτιδα σχετιζόμενη με σύφιλη

 

Από τα ευρήματα της πρώτης πανελλήνιας επιδημιολογικής έρευνας για τις ρευματικές παθήσεις  (Ελληνικά / Αγγλικά ) στο γενικό πληθυσμό ενηλίκων της χώρας μας προκύπτει ότι η πιο συχνή από τις αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα με επιπολασμό, δηλ. συχνότητα,  στο επίπεδο του 6,7‰ των ενηλίκων και ακολουθεί το σύνδρομο Sjögren με 1,5‰, η ρευματική πολυμυαλγία επίσης με 1,5‰ (αλλά σε άτομα ηλικίας 50 ετών και πάνω η συχνότητα της ρευματικής πολυμυαλγίας είναι στο επίπεδο του 3,7‰), ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος με 0,5‰ και η κροταφική αρτηρίτιδα με 0,35‰, αλλά σε άτομα ηλικίας 50 ετών και πάνω η συχνότητα της είναι 0,8‰.

Ακολουθεί συνοπτική περιγραφή των συχνότερων αυτοάνοσων ρευματικών παθήσεων, ενώ περιγράφονται σε ξεχωριστά κεφάλαια η ρευματοειδής αρθρίτιδα, το σύνδρομο Sjögren, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος    και οι αγγειίτιδες

 
1.  Συστηματική σκλήρυνση ή Συστηματικό σκληρόδερμα

Τι είναι η συστηματική σκλήρυνση ή συστηματικό σκληρόδερμα;

Η συστηματική σκλήρυνση ή συστηματικό σκληρόδερμα είναι μια γενικευμένη αυτοάνοση πάθηση, που χαρακτηρίζεται πρώτον από ίνωση στο δέρμα και σε ορισμένα εσωτερικά όργανα, όπως είναι ο γαστρεντερικός σωλήνας,  οι πνεύμονες, η καρδιά και  οι νεφροί και δεύτερον από αγγειοπάθεια μικρών αρτηριών, αρτηριδίων και τριχοειδών των ίδιων οργάνων. Η πάθηση προσβάλλει πιο συχνά τις γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας και η αναλογία γυναικών προς άνδρες είναι 4:1.

Ποια είναι τα συμπτώματα και τα κλινικά σημεία του συστηματικού σκληροδέρματος;

Η συστηματική σκλήρυνση διακρίνεται σε δύο κύριες μορφές: το διάχυτο δερματικό συστηματικό σκληρόδερμα  και το περιορισμένο δερματικό συστηματικό σκληρόδερμα. Το διάχυτο δερματικό συστηματικό σκληρόδερμα (Εικόνα 11-Α και Β) χαρακτηρίζεται από πάχυνση και σκλήρυνση του δέρματος προσώπου, τραχήλου, κορμού, κοιλιάς και άνω και κάτω άκρων. Αντίθετα, το περιορισμένο δερματικό συστηματικό σκληρόδερμα (Εικόνα 11-Γ) χαρακτηρίζεται από πάχυνση και σκλήρυνση του δέρματος προσώπου και των άπω τμημάτων των άνω και κάτω άκρων, δηλ. των χεριών, αντιβραχίων, κνημών και ποδιών.



Το φαινόμενο Raynaud μπορεί να προηγείται για πολλά χρόνια, μερικές φορές μέχρι 10 ή και περισσότερο, των άλλων εκδηλώσεων της νόσου. Πρήξιμο των δακτύλων των χεριών ώστε να μοιάζουν με λουκάνικα (“αλλαντοειδής” διόγκωση) (Εικόνα 11-Δ) και φαινόμενο Raynaud (Εικόνα 12-Α και Β) είναι από τις πρώτες εκδηλώσεις της νόσου. Προσβολή του γαστρεντερικού σωλήνα και των πνευμόνων (Εικόνα 12-Γ) παρατηρείται σχεδόν στην ίδια συχνότητα και στις δύο μορφές σκληροδέρματος, ενώ προσβολή της καρδιάς και των νεφρών παρατηρείται στο διάχυτο δερματικό σκληρόδερμα και πολύ σπάνια στο περιορισμένο.



 
2.  Δερματομυοσίτιδα - Πολυμυοσίτιδα

Τι είναι η δερματομυοσίτιδα - πολυμυοσίτιδα;

Η δερματομυοσίτιδα και η πολυμυοσίτιδα είναι αυτοάνοσες παθήσεις των γραμμωτών μυών και χαρακτηρίζονται από αμφοτερόπλευρη αδυναμία των μυών της περιοχής των ώμων και της πυέλου (λεκάνης) καθώς και από παρουσία ή όχι δερματικών εξανθημάτων, αντίστοιχα. Οι παθήσεις αυτές είναι λιγότερο συχνές από τις άλλες αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις, ο επιπολασμός τους, δηλ. η συχνότητά τους στο γενικό πληθυσμό, έχει υπολογιστεί σε 8 περίπου περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα και οι γυναίκες προσβάλλονται δύο φορές συχνότερα από ό,τι οι άνδρες.

Ποια είναι τα συμπτώματα και τα κλινικά σημεία της δερματομυοσίτιδας - πολυμυοσίτιδας;

Η κυρίαρχη κλινική εκδήλωση της δερματομυοσίτιδας και της πολυμυοσίτιδας είναι η αδυναμία των μυών, που οφείλεται σε φλεγμονή και παρατηρείται σε όλους τους ασθενείς. Η αδυναμία αυτή αφορά τους μυς της περιοχής των ώμων και της πυέλου (λεκάνης), αμφοτερόπλευρα, καθώς και τους μυς του τραχήλου.




3.  Μεικτή νόσος του συνδετικού ιστού

Τι είναι η μεικτή νόσος του συνδετικού ιστού;

Η μεικτή νόσος του συνδετικού ιστού χαρακτηρίζεται από εκδηλώσεις συστηματικού ερυθηματώδους λύκου, σκληροδέρματος και δερματομυοσίτιδας ή πολυμυοσίτιδας (Εικόνα 14). Επίσης, χαρακτηριστική είναι η παρουσία στο αίμα των αντισωμάτων κατά μιας πρωτεΐνης που βρίσκεται στον πυρήνα των κυττάρων και λέγεται ριβινουκλεοπρωτεΐνη.


Τι είναι το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο;

Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι μια συστηματική αυτοάνοση πάθηση που χαρακτηρίζεται από:
• Αρτηριακές ή/και φλεβικές θρομβώσεις
• Διαδοχικές αποβολές πριν από τη 10η εβδομάδα της κύησης ή ανεξήγητο θάνατο εμβρύου μετά από την 10η εβδομάδα της κύησης ή πρόωρο τοκετό κατά ή πριν από την 34η εβδομάδα της κύησης
• Παρουσία αντικαρδιολιπινικών αντισωμάτων ή αντιπηκτικού του λύκου στο αίμα των ασθενών

Μερικοί ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν επιπλέον και άλλες εκδηλώσεις, όπως θρομβοκυτταροπενία, αιμολυτική αναιμία, κ.ά.

Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι συχνότερο σε ενήλικες γυναίκες παρά σε άνδρες και διακρίνεται σε πρωτοπαθές, όταν εμφανίζεται σε άτομα που δεν έχουν άλλη αυτοάνοση πάθηση, και σε δευτεροπαθές, όταν αναπτύσσεται σε ασθενείς με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο ή άλλη αυτοάνοση πάθηση

 

Επιστροφή