Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.grr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr
Ομοιοπαθητική Θεσσαλονίκη | omoiotherapeia.gr

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ-ΙΑΤΡΙΚΗ-ΥΓΕΙΑ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

 

Δρ Τάσος Βαρθολομαίος,ΜD,PhD,MFHom

Ομοιοπαθητικός - Ιατρός Ιστοπαθολόγος

 Μέλος και του Βρετανικού Ιατρικού Συλλόγου-Tακτικο Μέλος Βρετανικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (Faculty of Homeopathy, M.Bρετανία, MFHom)

περισσότερα more

Περιπτώσεις-Ερωτήσεις

 

Ακμή- Προλακτινωμα Υπόφυσης

 Νεαρή δασκάλα,με πολύ άσχημη μορφή ακμής στο πρόσωπό της,το οποίο ήταν παραμορφωμένο από διαπυήσεις και ουλες σε όλη του σχεδόν την έκταση,ενώ παράλληλα παρουσίαζε διαταραχές περιόδου και γαλακτόρροια.Ο εργαστηριακός έλεγχος είχε δέιξει σημαντικά αυξημένη προλακτίνη στο αίμα και ένα κυστικό όζο,πιθανόν αδένωμα και μάλιστα προλακτίνωμα στην υπόφυση,διαμετρου λίγων χιλιοστών.Η νέα αυτή παρουσίαζε τυπική ιδιοσυγκρασιακή εικόνα Tuberculinum,με προεξάρχοντα τα συγκινησιακά στοιχεία και μάλιστα προς την κατεύθυνση του ρομαντισμού,του πάθους καιτης υστερίας.Μετά από ομοιοπαθητική αγωγή λιγων σχετικά μηνών η ακμή υποχώρησε αισθητά,ενώ αποκαταστάθηκε η προλακτίνη ορού στα ανώτερα φυσιολογικά όρια και εξαφανίσθηκε ο όζος,το απεικονιστικά διεγνωσμενο σαν προλακτίνωμα μόρφωμα,της υπόφυσης.

περισσότερα more

ΚΑΡΚΙΝΟΣ-ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η  ΚΛΙΝΙΚΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΗ  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ

 

Δρ Τασος Βαρθολομαίος , Κλινικός Ομοιοπαθητικός- Ιατρός Ιστοπαθολόγος

Η ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΥΨΗΛΗ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ       

Οι φαρμακολογικές δυνατότητες  της Ομοιοπαθητικής προσφέρονται κατεξοχήν για την υποστήριξη του οργανισμού των καρκινοπαθών . Στη διαδικασία αυτή η Ομοιοπαθητική μπορεί να χρησιμοποιείται και παράλληλα με τη Συμβατική Ιατρική (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία,κτλ).

Ο ρόλος της  Ομοιοπαθητικής Φαρμακολογίας στον Καρκίνο είναι  η ενίσχυση των μηχανισμών άμυνας του οργανισμού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της ανοσολογίας και η υποβοήθηση των ομοιοστατικών μηχανισμών σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα της παθολογικής φυσιολογίας.

 
 
 
 
 
 
 
Ουσιαστικά,η Κλινικά προσανατολισμένη  Ομοιοπαθητική  απευθύνεται σε εκείνους τους αμυντικους μηχανισμούς του οργανισμου,που έχουν την πλέον αποφασιστική σημασία για τον έλεγχο της εξέλιξης  του Καρκίνου και την Πρόγνωση του,για αυτο τό ίδιο το μέλλον του κάθε ενός πάσχοντος απο Καρκίνο

 

 
περισσότερα more


Ιπποκρατική Ιατρική, Ομοιοπαθητική, Σύγχρονη Ιατρική
Ομοιοπαθητική Ιατρική /

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Αρχικά ο ιατρός ακούει και καταγράφει ό,τι του αφηγείται ο ασθενής και οι δικοί του χωρίς να τους διακόπτει. Η καταγραφή των υποκειμενικών βιωμάτων πρέπει να γίνεται με τις εκφράσεις, ακριβώς, που χρησιμοποιούν, δεδομένου ότι οι αντίστοιχες περιγραφές στις ομοιοπαθητικές φαρμακολογίες γίνονται στην απλή, την κοινή γλώσσα των ανθρώπων, που έχουν χρησιμοποιηθεί σαν provers, αποφεύγοντας τη χρησιμοποίηση ειδικής επιστημονικής ορολογίας. Παράλληλα καταγράφονται προσεκτικά οι παρατηρήσεις που κάνει ο ιατρός στον ασθενή, δηλαδή τον τρόπο που κάθεται, μιλάει, χειρονομεί, κτλ, αλλά και όλα τα αντικειμενικά ευρήματα, που προκύπτουν από την κλινική εξέταση. Τα συμπτώματα καταγράφονται και ομαδοποιούνται σε χρονολογική σειρά και το κάθε ένα από αυτά περιγράφεται ως προς την ακριβή εντόπιση και επέκταση (location, extension), τον χρόνο εμφάνισης, την ιδιαίτερη υποκειμενική ποιότητα (sensation), τους τροποποιητικούς παράγοντες (modalities) και τα λοιπά συμπτώματα που εκδηλώνονται ταυτόχρονα με αυτό (concomitants). Αποφεύγονται οι ερωτήσεις, στις οποίες η απάντηση είναι αναγκαία «ναι» ή «όχι», όπως και οι διαζευκτικές ερωτήσεις, ώστε να υπάρχει πολλαπλή επιλογή απάντησης και ως εκ τούτου αξιολόγηση της σημασίας της απάντησης. Στις γυναίκες πάντοτε περιλαμβάνεται συνοπτική καταγραφή του γυναικολογικού ιστορικού. Ο ασθενής δεν διακόπτεται στην αφήγηση των συμπτωμάτων του, εκτός μόνον αν επεκτείνεται σε άσχετα θέματα ή φλυαρεί και καταγράφεται και ο τρόπος που αφηγείται και χρωματίζει τις ποικίλες πτυχές της υγείας του και των σχέσεων του με το περιβάλλον. Ακολουθεί η κλινική εξέταση όπως ακριβώς στην κλασική ιατρική και καταγράφονται όλα τα αντικειμενικά ευρήματα, ο έλεγχος των εργαστηριακών ευρημάτων και το είδος της νόσου ή πάθησης, συμφωνά με την κλασική ορολογία, από την οποία πάσχει ο ασθενής.

 

 

Ο προσανατολισμός είναι η ολότητα των συμπτωμάτων της ΚΠΣ. 'Οταν, όμως, πρόκειται για χρονίως πάσχοντα ασθενή, στον οποίο διαδράμει μια οξεία νόσος ή βρίσκεται σε οξεία φάση της χρόνιας νόσου, τότε καταγράφονται μόνον τα συμπτώματα που αφορούν την οξεία διαταραχή και η συ-νταγογράφηση, στη φάση αυτή, αφορά μόνον αυτήν. Η ολότητα των συμπτωμάτων δεν είναι μια απλή συνάθροιση συμπτωμάτων, αλλά μια συγκροτημένη ομάδα, που παίρνει μια ενιαία μορφή, με συνάφεια που διέπεται από τις αρχές και νόμους της Ομοιοπαθητικής, ώστε να γίνει η καλύτερη δυνατή διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση. Σε τελευταία ανάλυση η ολότητα της ΚΠΣ εκφράζει την ατομικότητα (individuality) της περίπτωσης, που είναι κΰριο ζητούμενο. Μέσα από την ολότητα ξεχωρίζουν: α) η φύση και έκταση των παθολογικών αλλοιώσεων, β) η παθογένεια της ΚΠΣ, γ) τα αίτια (causa causalis) και οι αφορμές της (causa occidentalis), δ) η ιδιοσυγκρασία του ασθενούς, ε) οι προδιαθέσεις νόσου, που αποκαλούνται «μιάσματα» (miasms). Με βάση αυτό το υλικό, σωστούς συσχετισμούς και ιεράρχηση, προχωρά ο θεραπευτικός σχεδιασμός και η συνταγογράφηση.


Τα συμπτώματα διακρίνονται αρχικά σε γενικά (generals) και τοπικά (locals ή particulars). Γενικά είναι αυτά που αφορούν όλο τον οργανισμό, στην περιγραφή των οποίων ο ασθενής χρησιμοποιεί άμεσα ή έμμεσα την προσωπική αντωνυμία «εγώ», π.χ. (εγώ) κρυώνω εύκολα, (εγώ) κουράζομαι δύσκολα, κτλ. Τοπικά είναι αυτά που αφορούν ένα τμήμα ή ένα όργανο του σώματος, στην περιγραφή των οποίων ο ασθενής χρησιμοποιεί την κτητική αντωνυμία «μου», π.χ. το χέρι μου μουδιάζει, το πόδι μου καίει, κ.ο.κ. Όλα τα νοητικά και συγκινησιακά συμπτώματα είναι γενικά. Επίσης όλα τα φυσικά συμπτώματα που αφορούν επιθυμίες-απέχθειες σε τροφές, σχετίζονται με γενικευμένη αίσθηση, με τον ύπνο, την ερωτική επαφή, τον καταμήνιο κύκλο θεωρούνται ως γενικά συμπτώματα. Τα γενικά συμπτώματα θεωρούνται, κατ' αρχήν, μεγαλύτερης σημασίας από τα τοπικά. Τα τοπικά αποκτούν πολύ μεγαλύτερη σημασία αν αφορούν μια σοβαρή εντο-πισμένη παθολογία ή αν συνοδεύονται από χαρακτηριστικούς τροποποιητικούς παράγοντες, αισθήσεις και συνοδά συμπτώματα. Επίσης, αν το ίδιο τοπικό σύμπτωμα εμφανίζεται σε περισσότερες από δυο περιοχές του σώματος, τότε θεωρείται γενικό.


Παράλληλα, τα εν γένει συμπτώματα διακρίνονται σε κοινά ή παθολογικά (common ή pathologic), όταν είναι τα αναμενόμενα από το είδος και την έκταση της παθολογίας, σύμφωνα με τα δεδομένα της Κλασικής Παθολογίας, και σε παράδοξα ή ιδιόμορφα (strange ή peculiar), όταν έχουν χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να ερμηνευθούν από τα δεδομένα της παθολογίας και αφορούν λίγους από τους ασθενείς, που πάσχουν από μια νόσο. Τα τελευταία έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθόσον χρωματίζουν την ατομικότητα της περίπτωσης, και έτσι κατευθύνουν με περισσότερη ασφάλεια στα ενδεικνυόμενα φάρμακα. Ιδιόμορφα συμπτώματα είναι, π.χ., αϋπνία που συνοδεύεται από υπνηλία, βήχας που καταλήγει σε φτέρνισμα, στεγνό στόμα και αδιψία, κ.ο.κ. Κοινό σύμπτωμα μπορεί να γίνει ιδιόμορφο από μια ασυνήθιστη εντόπιση, αιτία, περιστάσεις ή από ένα τροποποιητικό παράγοντα, π.χ. πόνος που χειροτερεύει με απαλή πίεση και ανακουφίζεται με έντονη πίεση. Τα περίεργα αυτά συμπτώματα, που παραμένουν συνή-θως στη σκιά των δεδομένων, αποτελούν στην Ομοιοπαθητική το σημείο αιχμής της φαινομενολογίας της εξατομίκευσης.


Τα συμπτώματα εν γένει, μπορεί να είναι υποκειμενικά (subjective) ή αντικειμενικά (objective). Τα υποκειμενικά συμπτώματα, δηλαδή τα βιώματα του ασθενή που αφορούν διαταραχές της φυσιολογίας του, είναι η πρώτη φυσική, και πλέον παραστατική, εκδήλωση της νόσου και προηγούνται των οποιωνδήποτε οργανικών εντοπίσεων της. Μπορεί να είναι γενικά, τοπικά ή κοινά. Πάντοτε, όμως, αξιολογούνται σαν πραγματικές, απτές διαδικασίες. Τα αντικειμενικά συμπτώματα είναι ουσιαστικά τα κλινικά σημεία και τα εργαστηριακά ευρήματα. Τα υποκειμενικά καθρεφτίζουν κυρίως τον ασθενή, τα αντικειμενικά την ίδια την ασθένεια. Και οι δύο τύποι συμπτωμάτων έχουν μεγάλη σημασία. Έτσι, μια περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί θεραπευμένη μόνον από τη βελτίωση ή εξαφάνιση των υποκειμενικών συμπτωμάτων, όσο τα αντικειμενικά και τα κλινικοπαθολογικά συμπτώματα παραμένουν αναλλοίωτα. Αλλά και όταν δεν εκτιμώνται ανάλογα τα υποκειμενικά συμπτώματα, δεν μπορεί να γίνει εξατομίκευση της θεραπείας, που είναι και θεμελιώδης όρος πραγματικής ίασης και όχι απλά θεραπευτικής στήριξης ή ανακούφισης του οργανισμού. Βέβαια, πολλά υποκειμενικά συμπτώματα εκδηλώνονται εξωτερικά, π.χ. το ρίγος με το χή-νειο δέρμα και την ανάγκη για σκεπάσματα και ζέστη, αλλά και πολλά αντικειμενικά συμπτώματα έχουν αξιοσημείωτη υποκειμενική σπουδαιότητα, π.χ. το κλάμα του μωρού με τα χέρια πάνω σε ένα συγκεκριμένο σημείο υποδηλώνουν δυνατό πόνο σε εκείνο το σημείο. Τα αντικειμενικά συμπτώματα αποτελούν το μοναδικό κλινικό πληροφοριακό υλικό στα παιδιά, σε άτομα ψυχωσικά και σε άτομα που βρίσκονται σε κώμα.


Μια ακόμη κατηγορία είναι τα κλινικά συμπτώματα (clinical symptoms), δηλαδή εκείνα που δεν προέρχονται από τα παραδοσιακά proving σε υγιείς, αλλά από δοκιμές σε ασθενείς που πάσχουν από συγκεκριμένη νόσο με ένα συγκεκριμένο φάρμακο, με την ίδια βασικά, προσέγγιση όπως στην κλασική ιατρική. Τα «κλινικά συμπτώματα» δεν προκαλούνται σε υγιείς, αλλά θεραπεύονται κατ' ευθείαν στους ασθενείς με το όμοιο φάρμακο.


Έτσι, τα συμπτώματα που έχουν συλλέγει, ταξινομούνται σε μια σειρά φθίνουσας σημασίας για τον οργανισμό: 1) ψυχοδιανοητικά, και μάλιστα πρώτα αυτά που σχετίζονται με τη βούληση, μετά με την αντίληψη και τέλος με τη μνήμη, 2) φυσικά, οργανικά, γενικά συμπτώματα, 3) οργανικά, τοπικά συμπτώματα. Σε κάθε κατηγορία προηγούνται σε σημασία τα ιδιόμορφα συμπτώματα και ακολουθούν τα κοινά ή παθολογικά. Τέλος, σε κά-θε υποκατηγορία γίνεται επιπλέον διαβάθμιση των συμπτωμάτων με βάση την ένταση τους σε 1ου, 2ου και 3ου βαθμού. Τα 1ου βαθμού είναι τα πλέον ουσιώδη στην υποκατηγορία και στα Repertories είναι γραμμένα με έντονα (bold) στοιχεία, τα 2ου βαθμού με πλαγιαστή γραμματοσειρά (italics) και τα 3ου με κοινά τυπογραφικά στοιχεία. Στη συνολική αξιολόγηση του ασθενούς τα κλινικά συμπτώματα θεωρούνται 3ου βαθμού. Μια γρήγορη προσέγγιση συνίσταται στην ανεύρεση ενός αριθμού ξεκάθαρων ιδιόμορφων συμπτωμάτων και ενός αριθμού γενικών συμπτωμάτων, που έχουν κοινό η κοινά φάρμακα που τα καλύπτουν.


Το ερωτηματολόγιο θα πρέπει να αφορά οπωσδήποτε και τα παρακάτω, αν δεν έχουν ήδη συζητηθεί στην περιγραφή των προβλημάτων που απασχολούν άμεσα τον ασθενή. Φυσικά, δεν είναι σκόπιμο συνήθως να διευκρινισθούν όλες οι παρακάτω πληροφορίες από την πρώτη συνέντευξη, αλλά σε διαδοχικές συνεντεύξεις στα πλαίσια της παρακολούθησης του ασθενούς, δίνοντας όμως πάντοτε προτεραιότητα σε εκείνες που φαίνεται να σχετίζονται πιο πολύ με τα κυρία προβλήματα του ασθενή.


Εξυπακούεται ότι, αν το ενδιαφέρον του ασθενούς επικεντροονεται σε κάτι δευτερεύον ή τριτεύον για την υγεία του, ενώ διαπιστώνεται κάποιο κύριο πρόβλημα αθεράπευτο μέχρι στιγμής, η διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση θα δώσει την ανάλογη προτεραιότητα.
Οι πληροφορίες, λοιπόν, που πρόσθετα θα συγκεντρωθούν, αφορούν κατ' αρχήν το ψυχοδιανοητικό επίπεδο και συγκεκριμένα:


1)   τη μνήμη, τη συγκέντρωση, την κρίση, τη νοητική διαύγεια
2)   τι είδους ελεύθερες ενασχολήσεις ενδιαφέρουν
3)   επιφυλακτικότητα-αυθορμητισμό
4)   αυτάρκεια-προσκόλληση στους οικείους
5)   κοινωνικές σχέσεις
6)   παραδοσιακές-μοντέρνες αντιλήψεις
7)   αρχές με τις οποίες κινείται ο ασθενής σε προσωπικά ή επαγγελματικά θέματα
8)   καταπίεση από το περιβάλλον-αυτοκαταπίεση
9)   στρεσογόνες συνθήκες και παράγοντες
10)   τρόπος που αντιδρά ο ασθενής σε δύσκολες ή κρίσιμες περιστάσεις
11)   ερωτική ζωή
12)   σοβαρότητα-επιπολαιότητα
13)   επιθετικότητα-υποχωρητικότητα
14)   εριστικότητα-διπλωματικότητα
15)   ανασφάλειες
16)   φοβίες
17)   ευ μεταβλητότητα
18)   εργατικότητα-τεμπελιά
19)   υπερκινητικότητα-αδράνεια
20)   διάθεση για ζωή-αδιαφορία-απάθεια-παραίτηση
21)   εγωκεντρισμός-ανθρωπισμός
22)   πείσμα-ιδιοτροπίες-ενοχλητικότητα
23)   προσαρμοστικότητα στις αλλαγές της ζωής
24)   ευελιξία-δυσκαμψία συμπεριφοράς και ιδεών
25)   εντιμότητα-εξαπάτηση
26)   μνησικακία-εκδικητικότητα
27)   ενοχές
28)   αισιοδοξία-απαισιοδοξία
29)   κατάθλιψη-ευφορία
30)   επικριτική διάθεση
31)   αναλυτική διάθεση
32)   φιλοσοφική-θρησκευτική διάθεση
33)   παρορμητικότητα-ψυχραιμία
34)   παρανοϊκές - έμμονες ιδέες
35)   ζήλεια-καχυποψία
36)   ψυχική αντοχή-εύκολη απελπισία
37)   εκλεκτικότητα
38)   συμβιβασμοί
39)   εύκολη προσβολή
40)   σιωπηλή ή φανερή θλίψη
41)   αντίδραση στο ενδιαφέρον και στην παρηγοριά
42)   φαντασία-φαντασιώσεις-ψευδαισθήσεις
43)   εξάρτησε ις-καταχρήσεις
44)   ρεαλισμός ή εθελοτυφλία
45)   εύκολη ή δύσκολη ικανοποίηση
46)   τρόπος ζωής
47)   προτιμήσεις για ταξίδια
48)   σχέση με προϊστάμενους και υφιστάμενους
49)   κώδικας ηθικής
50)   υπαρξιακοί προβληματισμοί
51)   διάθεση αυτοπροβολής ή μετριοφροσύνη
52)   αυτοπεποίθηση ή κόμπλεξ κατωτερότητας
53)   σχέση με την τάξη, το πρόγραμμα, την καθαριότητα
54)   δογματισμός-μετριοπάθεια
55)   παρατηρητικότητα
56)   κτητικότητα
57)   υπομονή-ανυπομονησία
58)   γρήγοροι ή αργοί ρυθμοί
59)   γνώμη για την εμφάνιση τους
60)   γνώμη για τον χαρακτήρα τους.

Παράλληλα, στο ομοιοπαθητικό ιστορικό ουδέποτε παραλείπεται να ερευνηθεί, ανεξάρτητα από τη φύση του/των κύριου/ων προβλημάτων, και κατά πόσο υπάρχουν ή υπήρχαν στο παρελθόν τα ακόλουθα προβλήματα, ώστε να είναι πλήρης και ακριβής η εικόνα της ολότητας (totality) του οργανισμού:

1)   υπέρταση-υπόταση
2)   προκάρδια ενοχλήματα
3)   προβλήματα κυκλοφορίας (αποφρακτική αγγειοπάθεια, φλεβίτιδα, κτλ)
4)   διαταραχές του καρδιακού ρυθμού 7)   αυχενικό σύνδρομο
5)   οσφυαλγία-ισχιαλγία
6)   αρθροπάθειες-αρθρίτιδες
7)   αλλεργικές παθήσεις-άσθμα-τροφικές αλλεργίες
8)   επιπεφυκίτιδα-ωτίτιδα
9)   ιγμορίτιδα
10)   ατυχήματα, κακώσεις που τυχόν έχουν συμβεί
11)   χειρουργικές επεμβάσεις που έχουν γίνει
12)   ίλιγγος
13)   ουρηθρίτιδα-κυστίτιδα
14)   προστατίτιδα στους άνδρες
15)   κολπίτιδα στις γυναίκες
16)   δερματοπάθειες
17)   χρόνια βρογχίτιδα
18)   σοβαρά λοιμώδη νοσήματα
20)   δυσπεψία
21)   διαταραχές κενώσεων
22)   καταψυκτικά στοιχεία εντερικής δυσβίωσης
23)   λιθιασική διάθεση
24)   ογκογόνος διάθεση (τάση για δημιουργία μορφωμάτων, κύστεων)
25)   διαταραχές καταμήνιου κύκλου στις γυναίκες
26)   φαρμακευτικές αγωγές διάρκειας-ιατρογενή ΚΠΣ
27)   αιμορροΐδες
28)   υπερθυρεοειδισμός-υποθυρεοειδισμός
29)   σακχαρώδης διαβήτης
30)   αφροδίσια νοσήματα
31)   παθολογικές εκκρίσεις
32)   κληρονομικό ιστορικό (κυρίως σοβαρές οργανικές παθήσεις, εκφυλιστικές ή νεοπλασματικές και σοβαρά λοιμώδη νοσήματα)
33)   εμβολιασμοί.


Ανάλυση συμπτωμάτων

Η επεξεργασία του υλικού που συγκεντρώνεται μέσα από το ομοιοπαθητικό ιστορικό μπορεί να περάσει από μια διαδικασία ανάλυσης των συμπτωμάτων και συσχετισμούς τους με πιθανά φάρμακα. Αυτή η διαδικασία λέγεται repertorization και γίνεται με τη βοήθεια ειδικών εγχειριδίων, των Repertories είτε με ειδικά προγράμματα για Η/Υ. Στα Repertories περιλαμβάνονται τα συμπτώματα όλων των γνωστών φαρμάκων, όπως έχουν συλλέγει από τα provings και από κλινικούς ή κλινικοπαθολογικοΰς ελέγχους. Τα συμπτώματα αυτά είναι κατανεμημένα κατά τμήματα, μέρη και όργανα του σώματος, ενώ ειδικά κεφάλαια αφορούν τα ψυχοδιανοητικά συμπτώματα, τα γενικά συμπτώματα, ορισμένες συγκεκριμένες λειτουργίες ή απεκκρίσεις.

Επιστροφή